Ο άντρας μου είπε ότι τα παιδιά άλλαξαν τα δεδομένα και έγινε νευρικός. Έβγαλε λεκτική επιθετικότητα απέναντί μου σε ακραίο βαθμό (βρισιές, φωνές και απειλές σχεδόν σε καθημερινή βάση) για μεγάλο διάστημα.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου αγαπημένη μου Ρένα! Σας διαβάζω πολύ καιρό και ήρθε η ώρα να σας γράψω κι εγώ ελπίζοντας να μου δώσετε συμβουλές. Βρίσκομαι σε δύσκολη κατάσταση και δεν ξέρω τι να κάνω.
Είμαι παντρεμένη με μικρά παιδιά. Η σχέση με τον άντρα μου ξεκίνησε τέλεια και τα πρώτα χρόνια ήμασταν καλά μαζί. Ο άντρας μου είπε ότι τα παιδιά άλλαξαν τα δεδομένα και έγινε νευρικός (ισχυρίζεται ότι έφταιγε η κούραση). Έβγαλε λεκτική επιθετικότητα απέναντί μου σε ακραίο βαθμό (βρισιές, φωνές και απειλές σχεδόν σε καθημερινή βάση) για μεγάλο διάστημα. Ζητούσα συνέχεια διαζύγιο τότε, αλλά δεν το δεχόταν. Μία έλεγε ότι είμαι η γυναίκα της ζωής του και δεν θα με αφήσει να φύγω και μία με απειλούσε. Δυστυχώς για διάφορους λόγους (μικρά παιδιά και καμία πρακτική ή συναισθηματική στήριξη από συγγενείς μου ή φίλες γιατί μου έλεγαν/λένε να μη χαλάσω το γάμο μου), δεν έχω καταφέρει να προχωρήσω στη νομική διαδικασία του διαζυγίου με αντιδικία γιατί δεν μπορούσα/μπορώ να ανταπεξέλθω πρακτικά και συναισθηματικά. Συνεχώς το αναβάλλω για πρακτικούς λόγους. Θέτω ένα χρονικό όριο στον εαυτό μου και ποτέ δεν το τηρώ. Ωστόσο, τα συναισθήματά μου ήταν και είναι ξεκάθαρα. Από τις πρώτες βρισιές, πάγωσα και δεν ήθελα να είμαι πλέον μαζί του και του το είπα άμεσα. Το λέω και τώρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Κάποια στιγμή, άρχισε να αλλάζει. Υποτίθεται επειδή έστρωσε κάπως η κατάσταση με τα παιδιά που μεγάλωσαν λίγο και δεν είναι τόσο κουρασμένος όπως λέει. Εμένα αυτό δε μου στέκει σαν δικαιολογία και δε με αφορά κιόλας. Σταμάτησε εδώ και καιρό να μου μιλάει άσχημα και κάνει προσπάθειες να κάνουμε πράγματα μαζί, μου λέει συνέχεια ότι με αγαπάει κτλ. Εμένα δεν με αγγίζει πλέον. Είναι σαν να μην τα ακούω καθόλου. Δεν πιστεύω ότι είναι ειλικρινής η “αλλαγή” του. Έχω απομακρυνθεί τελείως συναισθηματικά, δεν τον εμπιστεύομαι καθόλου και βλέπω το θέμα σαν μία αναγκαστική συγκατοίκηση μέχρι να μπορέσω να τον πείσω για συναινετικό για να αποφύγω την αντιδικία. Πίστευα ότι σιγά σιγά θα το δεχτεί, ειδικά τώρα που είναι πιο ήρεμος, αλλά δεν. Όλο θέλει να προσπαθήσουμε να τα βρούμε κτλ. Του έχω εξηγήσει ξεκάθαρα πώς νιώθω, αλλά λέει ότι δεν πιστεύει πως δεν τον αγαπώ πια. Πιστεύει ότι είμαι πληγωμένη και γι’ αυτό τα λέω και ζητάω διαζύγιο.
Η κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι τυπικά ανεκτή, εφόσον είναι ήρεμος, αλλά εγώ νιώθω ότι είναι σαν να τα κάνει ακόμη. Νιώθω λες και με βρίζει κάθε μέρα κι ας μην το κάνει. Συγγνώμη, αυτό που γράφω μάλλον δεν βγάζει νόημα. Αλλά έχω κολλήσει σε εκείνο το διάστημα που μου συμπεριφερόταν απαίσια και πλέον ότι “καλό” κι αν κάνει δε με αγγίζει. Σκέφτομαι ότι όταν κάποιος φέρεται έτσι στη γυναίκα του που έχει μόλις γεννήσει τα παιδιά του είναι ικανός για τα χειρότερα.
Δεν υπάρχει περίπτωση να έχει βρει άλλη γυναίκα, αλλά μακάρι να είχε βρει γιατί έτσι μπορεί να συμφωνούσε στο διαζύγιο. Σκεπτόμενη ένα τέτοιο υποθετικό σενάριο, δε νιώθω καθόλου ζήλια αλλά ανακούφιση.
Έχω δικηγόρο και ξέρω τί πρέπει να γίνει ως διαδικασία. Αλλά με παγώνει κάτι και δεν μπορώ να προχωρήσω και να ξεκινήσω το πρώτο βήμα από νομικής άποψης. Νιώθω ότι χάνω το χρόνο μου ελπίζοντας να τον πείσω για συναινετικό, αλλά πραγματικά η αντιδικία είναι πολύ περίπλοκη και δεν μπορώ να ανταπεξέλθω. Δεν έχω καν τη δύναμη να το ξεκινήσω. Έχω τόσες καθημερινές υποχρεώσεις που δεν έχω καν το χρόνο και τη διάθεση για τέτοια πράγματα. Του πρότεινα διάσταση για λίγο και να μείνουμε σε άλλα σπίτια, αλλά δεν δέχεται. Αυτό για εμένα θα ήταν ένας προπομπός για το διαζύγιο.
Σε σύμβουλο γάμου δε θέλω να πάμε. Κάποτε το πρότεινα εγώ και εκείνος δεν ήθελε, τότε που είχε τα νεύρα του. Τώρα δε θέλω εγώ γιατί δεν έχει νόημα πλέον. Δουλειά έχω, αλλά δεν έχω καμία βοήθεια από έναν άνθρωπο δικό μου. Και νιώθω και μία στενοχώρια γιατί βλέπω πόση στήριξη έχουν άλλες γυναίκες από το περιβάλλον τους και με πιάνει ένα παράπονο. Θα έπρεπε όμως να μπορώ ακόμη και μόνη μου να το προχωρήσω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Anonymous
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι πάρα πολύ κρίμα που κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να αλλάξουν όταν πια η κατάσταση έχει φθαρεί και δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό πάθατε. Ο άντρας σου κατάλαβε ότι θα σε χάσει (δυστυχώς όχι προτού προβεί σε απειλές) κι έκανε αυτό που θεωρεί ότι ήθελες. Δηλαδή να ηρεμήσει, να δώσει τόπο στον εκνευρισμό, να πάψει την λεκτική επίθεση, να γίνει πιο διαλλακτικός. Είναι δυστυχές, αλλά αυτό είναι και θα του πάρει πολύ καιρό να το αποδεχτεί, καθώς δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ξενέρωσες μια και καλή. Τα μικρά παιδιά ναι, αλλάζουν την ισορροπία του ζευγαριού, αλλά στην πραγματικότητα βγάζουν στην επιφάνεια τις όποιες παθογένειες που προϋπάρχουν στα μέρη του ζεύγους και στη σχέση.
Αν έχετε ακόμη το περιθώριο συζήτησης, ώστε να καταλάβει γιατί θέλεις το συναινετικό διαζύγιο, το οποίο εύκολα επιτρέπει την από κοινού επιμέλεια ώστε να μην πέσει όλο το βάρος πάνω σου, θα πρότεινα να δείτε μαζί μια ταινία: το Blue Valentine. Θα δώσει την αφορμή να δει ακριβώς αυτό το «πάγωμα» που λες σε ένα πλαίσιο εκτός των δυο σας, ώστε να κατακαθίσει μέσα του ότι είναι κάτι οριστικό όπως και στην ταινία. Αν είσαι σκληροπυρηνική και μπορείς να διεισδύσεις βαθύτερα, δες (μόνη σου, μην μπουν τίποτα ιδέες) το Σκηνές από ένα Γάμο του Μπέργκμαν. Ξαναγυρίστηκε μάλιστα πρόσφατα σε σειρά. Θα καταλάβεις πολλά και θα καταλάβεις γιατί δεν αποτολμάς την λυτρωτική κίνηση. [Παρακολουθήστε αυτό το απόσπασμα στο YouTube.]
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ίσως έχει νόημα να πάτε σε σύμβουλο γάμου. Όχι για να τα ξαναβρείτε, αλλά για να χωρίσετε πιο ομαλά.
Βρε κοπέλα μου, ενώ η επιστολή βγάζει ότι είσαι δυναμική και αποφασιστική, γιατί λες και ξαναλές ότι δεν έχεις βοήθεια από αλλού; Λες και περιμένεις να έρθει κάποιος και να σε στηρίξει για να πάρεις διαζύγιο. Αλλά αυτό είναι δική σου απόφαση και υποχρέωση, όχι κάποιου άλλου. Δεν σου κλήρωσε και το καλύτερο, αλλά ούτε και το χειρότερο. Ελπίζω να έστειλες εδώ για να το πάρεις απόφαση. Καλή τύχη.
Η αναβλητικότητα σας χειροτερεύει την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα στο σπίτι.
Εφόσον έχετε δικηγόρο ολα αυτά που μας εκθέτετε εδώ να τα μιλήσετε μαζι του.
Υπάρχουν λύσεις αρκεί να το αποφασίσετε,εκείνος δεν θέλει, δεδομένο.
Κανείς σας νομίζω δεν θέλει να ξεβολευτεί.
Πουλάκι μου, νιώθεις μόνη σου κ το βάρος των υποχρεώσεων σε λυγίζει. Το έχουμε περάσει πολλές μανάδες κ ξέρουμε ακριβώς τι νιώθεις. Θα σου πω τι μου ειπε ο ψυχολόγος μου κ με βοήθησε πολύ. Δεν μπορείς να χωρίσεις (για τους οποίους λογους δεν το εξεταζουμε) κ αυτη την στιγμή έχεις εναν κ μονον σύμμαχο τον άντρα σου. Δέξου την βοηθεια του. Κανε το leap of faith. Μην δεσμεύεσαι οτι δεν θα χωρίσετε ή μην κανεις δηλώσεις για το τι προτιθεσαι να κανεις. Εξυπνάδα ειναι κ η προσαρμοστικοτητα. Προσαρμόσου στις παρούσες συνθηκες. Ο αντρας σου αυτη την στιγμή προσπαθεί-κατά τα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό που σας είπε η ψυχολόγος βοηθάει την γραφούσα γιατί κάθε περίπτωση είναι διαφορετική αλλά και πάλι το “δεν μπορείς να χωρίσεις”,μου ακούγεται σαν ταφόπλακα.
Συμφωνώ το “Δεν μπορείς να χωρίσεις” ειναι ταφόπλακα. Αλλά εγω εγραψα “αν δεν μπορείς να χωρισεις” που συμπεριλαμβάνει ολους τους λογους ρεαλιστικους κ μη απο το “Δεν εχω οικονομική δυνατότητα, δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω μέχρι κ το φοβαμαι”
Μου έδωσε την λύση της ετεροχρονισμενης αντίδρασης. Δεν χρειάζεται να τον αγαπήσεις τρελά κ να ξεχασεις όσα πέρασες, δεν χρειάζεται μια βίαιη απόφαση μέχρι εδω κ τελειώσαμε. Πάρε τον χρονο σου, δούλεψε μαζί με τον άνθρωπο που σου προσφέρει βοήθεια κ οταν εισαι έτοιμη παίρνεις την απόφαση.
Καταλαβαίνω πως το λες, θυμάμαι και την ιστορια σου, και μέχρι ένα βαθμό συμφωνώ. Δεν γίνονται όλα εδώ και τώρα , θέλει οργάνωση και την κατάλληλη στιγμή. Και μπούκλες φορές θα βρεθείς σε φάση που αν η ζωή σου δώσει λεμόνια θα κάνεις λεμονάδα κι ας είναι και λιγο ξινη. Απλά αυτό που καταλαβαίνω για τη γράφουσα είναι πως η κατάσταση της φαίνεται αφόρητη. Και καμιά φορά υπάρχει κι αυτό το ουδέν μονιμοτερο του προσωρινού που παγιδεύει τους ανθρώπους.
Η προσαρμοστικότητα, εκτός από εξυπνάδα, ίσως είναι ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης.
Η σειρά αυτή είναι καταπληκτική,την προτείνω σε όλες!
Οι Σκανδιναυοί έχουν μια ζοφερή, καταθλιπτική ψυχολογία.
Μου φαίνεται ότι έχει ξαναέρθει αυτή η ερώτηση