Η Ρένα απαντά: Είναι το no contact με γονείς η μόνη λύση;

Μόλις ανακοίνωσα ότι δεν θα γυρίσω και θέλω να βρώ μια δουλειά στο εξωτερικό και να κάνω και διδακτορικό, άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως.

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και αναγνώστες. Είμαι να σκάσω και δεν έχω κανέναν να μιλήσω.

Ακολουθεί μεγάλο κείμενο αλλά ίσως κάποιοι ταυτιστούν και βοηθηθούν ακόμα. Επίσης μ’ ενδιαφέρει να διαβάσω αντίστοιχες εμπειρίες και απόψεις. Ελπίζω να δημοσιευτεί.

Προέρχομαι απο μια βαθιά δυσλειτουργική οικογένεια με σχεδόν ανύπαρκτες σχέσεις πλέον. Με έναν πατέρα συναισθηματικά απόμακρο και παθητικό, έναν αδερφό αποστασιοποιημένο με αδίαγνωστη ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή και σημάδια διαταραχής συσσώρευσης, και μια μάνα ευάλωτη ναρκισσίτρια που μας χορεύει όλους στο ταψί. Εγώ ζω στο εξωτερικό πάρα πολλά χρόνια τώρα και τους επισκέπτομαι κάθε καλοκαίρι με μεγάλο κόστος για την ψυχική μου υγεία.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2009. Ήμουν γύρω στα 25 τότε, ανέμελη, ανυποψίαστη και ενθουσιώδης. Είχα ήδη κανα χρόνο στο εξωτερικό όπου είχα πάει για μάστερ. Με είχε ακολουθήσει και ο σύντοφός μου λίγο αργότερα (είμαστε ακόμα μαζί) και περνούσαμε καλά. Θυμάμαι πόσο θετική ενέργεια είχα τότε και λαχτάρα για το καλοκαιράκι στην Ελλάδα, να τους δω όλους και να τους τα πω όλα. Ήταν η πρώτη φορά που ζούσα μακριά απ’ την πόλη μου και είχα ανάμεικτα συναισθήματα, μια αίσθηση ενηλικίωσης αλλά και ευγνωμοσύνη για τους γονείς, σαν να είχα ωριμάσει λίγο. Ε, μόλις ανακοίνωσα ότι δεν θα γυρίσω και θέλω να βρώ μια δουλειά εκεί και να κάνω και διδακτορικό, άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως.

Ακόμα θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει ότι δεν θα βρώ δουλειά γιατί δεν έχω σοβαρά πτυχία όπως η τάδε κόρη οικογενειακού φίλου (η τάδε ήταν το σημείο σύγκρισης απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου), και τί θα την κάνει την περιουσία του. Επισκέφτηκα και μια θεία μου, αδερφή της μάνας μου, της είχα φέρει και δώρο, όπως σε όλους. Εκείνο το απόγευμα, μάνα και θεία, με έκαναν ξεφτίλα: ότι σιγά μη γίνω ακαδημαϊκός γιατί αύτα είναι διαπλεκόμενα, ότι η τάδε γειτόνισσα που είναι ακαδημαϊκός έμεινε ανύπαντρη και γυρνάει με ένα γέρικο σκυλί, ότι έγινα μετανάστρια και ο καθένας να πάει στην χώρα του, ότι ο σύντροφός μου είναι ένας άχρηστος, ότι τον πήρα δεύτερο χέρι (ήταν χωρισμένος και το έμαθαν απο καλοθελητές) και πώς δεν ντρέπομαι να τον κυκλοφορώ, και ότι ειμαι χαζή και πολλά άλλα που ειπώθηκαν με οριακά απειλητικό τρόπο και με μια μαγκιά του στύλ ‘θα σου πώ εγώ’. Η μάνα μου χαιρόταν από δίπλα για την δυναμική αδερφή της και την κακοποιητική της συμπεριφορά και την σιγόνταρε, ενώ εγώ ήμουν σε εμφανώς δύσκολη θέση. Και δυστυχώς αντι να σηκωθώ να φύγω εκτοξεύοντας γαμοσταυρίδια (όχι βέβαια ιδανική αντίδραση αλλά πιο αναμενόμενη), προσπαθούσα να το παίξω cool και να υπερασπιστώ τον εαυτό μου με επιχειρήματα. Όταν φύγαμε ήμουν σκουπίδι, δεν είπα τίποτα. Και έκλαψα τόσο πολύ στο μπαλκόνι στο σπίτι όταν έμεινα μόνη. Νομίζω η μάνα μου το κατάλαβε και λίγες μέρες μετά μου έδωσε κάμποσα κατοστάευρα απο την θεία, και ότι της είπε – και καλά – ότι το παρατράβηξε λίγο. Δεν ξέρω τι ισχύει. Δεν τα πήρα ποτέ.

Το επόμενο καλοκαίρι μια μέρα πριν ταξιδέψω με έπιασε ένα αισθημα απόγνωσης, κενό, φόβος και ανεξέλεγκτα κλάμματα. Αυτό με συνοδεύει μέχρι και σήμερα αλλά είναι πιο διαχειρίσιμο. Δεν ήξερα τότε τί ήταν και νόμιζα ότι έφταιγα εγώ. Εν καιρώ ήρθαν και οι κρίσεις πανικού και διαστήματα που δεν μπορούσα να βγώ απ’ το σπίτι. Νόμιζα έφταιγε η πολυκοσμία, τα αεροπλάνα, το ένα, το άλλο. Μερικές φορές σερνόμουν και με πονούσε όλο μου το κορμί, έπινα αλκοόλ για να ανακουφιστώ απ’ το άγχος. Κάποια στιγμή αφού δεν πήγαινε άλλο πήγα ψυχίατρο και έκανα και ψυχοθεραπεία. Άργησα όμως. Είχα αναπτύξει αγχώδη διαταραχή που μου έφαγε 10 χρόνια. Σιγά- σιγά με την ψυχοθεραπεία κατάλαβα ότι δεν ήμουν εγώ το προβληματικό παιδί που ταλαιπωρούσε τους καλούς του γονείς και ότι μεγάλωσα σ’ ενα περιβάλλον ελεγκτικό, άκρως επικριτικό και χειριστικό. Από την μάνα μου κυρίως. Μετα άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια τραύματα απο την παιδική και εφηβική ηλικία, τότε που οι συγκρούσεις ήταν πολλές και ήμουν το ‘νούμερο της γειτονιάς’, όπως αυτή έλεγε.

Οι ταραχώδεις σχέσεις με την μάνα μου συνεχίστηκαν όλα τα χρόνια, η οποία δημιουργούσε διάφορα δράματα κάθε καλοκαίρι. Αλλά όσο ενδυνάμωνα τον εαυτό μου και καταλάβαινα τα μοτίβα τόσο δεν αντιδρούσα στις προκλήσεις της. Προσβολές, συγκρίσεις, επικρίσεις, εκφοβισμός και έλλειψη ενσυναίσθησης. Της εκμυστηρεύτηκα ότι η μάνα μου συντρόφου μου αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας; Καλά να πάθω. Στον πρώτο διαπληκτισμό μου πέταξε στα μούτρα ότι η μάνα του είναι τρελή. Δεν είμαι ποτέ ο εαυτός μου όταν γυρνάω εκεί και δεν θέλω να μοιράζομαι τίποτα πλέον. Μερικές φορές κάθομαι και μήνες μάλιστα, αλλά ποτέ δεν είναι ικανοποιημένη, γιατί η τάδε έρχεται συνέχεια. Και όταν φεύγω και θέλει πάντα να με πηγαίνει στα ΚΤΕΛ την πιάνουν τα κλάμματα και εγώ γίνομαι κομμάτια και για πολλά χρόνια έφευγα μπερδεμένη με ανεξέλεγκτα κλάμματα και στρες σε όλο το ταξίδι, μέχρι να γυρίσω στην βάση μου να συνέλθω. Και την θειά μου την έχω χεσμένη πλέον. Έπινα τσίπουρα πριν πάω να την δω για να βρώ κουράγιο. Με είχε πάρει κάποια τηλέφωνα τα τελευταία χρόνια και επέμενε να κάνω παιδί ‘ακόμα και μ’ αυτόν’. Και η μάνα μου φυσικά με εκφοβίζει για παιδί, να το κάνω και θα το μεγαλώσει αυτή είπε, γιατί θα πεθάνω μόνη και θα περάσει η περιουσία γαμώτο στα εγγόνια της άλλης αδερφής της με την οποία έχουν beef (!).

Πλέον δεν έχουμε σχεδόν καμία επικοινωνία. Στέλνει μόνο κανα παθητικοεπιθετικό μονολεκτικό μήνυμα που δεν ξέρω πως να χειριστώ. Αν τύχει και μιλήσουμε και είναι σε καλή διάθεση (σπάνια) μιλάει μόνο για τον εαυτό της. Πρόσφατα βρήκα δουλειά σαν λέκτορας σε κορυφαίο πανεπιστήμιο. Όχι μόνο δεν χάρηκε φυσικά, μάλλον ξίνισε. Ο αδερφός μου μένει ακόμα μαζί τους, αλλά δεν ξέρω τι ρόλο βαράει. Σίγουρα δεν είναι καλά. Δεν έχει επαγγελματική και προσωπική ζωή και είναι κολλητός με την μάνα μου.

Μόνο με τον πατέρα μου μιλάω στο τυπικό, του οποίου παρεπιπτόντως του ‘χει κάνει την ζωή πατίνι. Πολλές φορές παρεμβαίνει στην συνομιλία και καταλήγει σε ένταση μεταξύ τους. Χθες ήταν μια τέτοια μέρα. Κι ενώ έχω καταλάβει πλέον όλες τις ναρκισσιστικές τακτικές της και έχω μάθει να προστατεύω τον εαυτό μου σε έναν βαθμό, με τριγκάρει ακόμα αυτή η τοξική, παράλογη συμπεριφορά της. Σήμερα ξύπνησα με κλάμματα και ανησυχία για το επικείμενο ετήσιο ταξίδι μου. Να είναι τελικά το λεγόμενο no contact, που τόσο προσπάθησα να αποφύγω, η μόνη λύση;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νούμερο της Γειτονιάς

____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Απορώ γιατί θεωρείς αναγκαστικό να γυρνάς κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Και το κάνεις με θρησκευτική τυπικότητα! Υπάρχουν τόσα πολλά ωραία μέρη στον κόσμο για διακοπές. Στις διακοπές δε πάμε για να μαυρίσουμε την ψυχή μας, πάμε για χαλάρωση και ξεκούραση. Άλλωστε πώς αντιμετωπίζει ο σύντροφός σου αυτή όλη την παθογένεια; Τον τραβολογάς κι αυτόν μαζί στο σόι που τον υποτιμά; Ελπίζω όχι γιατί αλλιώς ρισκάρεις να τον χάσεις για να κρατήσεις επαφή με τα ζονκ. Και απορώ για κάτι ακόμη: δέκα χρόνια ψυχοθεραπεία και δεν σου πρότεινε ποτέ να πεις “φέτος δεν θα έρθω Ελλάδα, μη με περιμένετε, έχω κλείσει αλλού, καλό καλοκαίρι”; Γιατί;

Η μάνα σου κι η αδερφή της δεν είναι Βαρδινογιάνισσες, κανα δυο σπίτια και κάμποσα χωράφια θα είναι η περιουσία, όπως αρκετού κόσμου στην Ελλάδα, και όλος ο κακός χαμός γίνεται επειδή νομίζουν ότι είναι κάποιες που δεν είναι. Επειδή δεν θα συνέλθουν όμως, είναι ουτοπία να το αναμένει κανείς, σύνελθε εσύ. Μίλα με τον πατέρα σου αν νομίζεις, κόψε κάθε επαφή με μάνα και θεία (ούτε τηλέφωνο) και αποφασίστε τι ρόλο βαράει ο αδερφός. Αν αρχίσουν να παρουσιάζουν προβλήματα υγείας είναι ικανές να σε φέρουν μόνιμα πίσω και να σε καταστρέψουν. Κάντε τη δική σας οικογένεια στο εξωτερικό, εφόσον το θέλετε, θα είναι η ικανότερη αιτιολογία γιατί δεν γυρίζετε και δεν μένετε μαζί τους  (“το παιδί έχει δυσανεξία στην λιακάδα” μου ακούγεται τέλειο για την Ελλάδα).

Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα αυτό: “Μερικές φορές κάθομαι και μήνες μάλιστα, αλλά ποτέ δεν είναι ικανοποιημένη, γιατί η τάδε έρχεται συνέχεια”. Ποιά είναι η τάδε; Άρα έχει παρέες. Έλεγχο θέλει να σου ασκεί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News