Τα γυμναστήρια είναι ένας τεχνητός χώρος, ένα θερμοκήπιο. Κι επομένως θα μπορούσαν να θρέψουν ζιζάνια…
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα και παρέα. Ρένα αρχικά να σε ευχαριστήσω για την οπτική σου σε διάφορα θέματα, πολύ συχνά διαβάζω μια ερώτηση και νομίζω ότι γνωρίζω την απάντηση αλλα πολύ συχνά θέτεις μια οπτική γωνία που δεν είχα φανταστεί και με ευχαριστεί πολύ η τροφή για σκέψη που δίνεις.
Σκεφτόμενη αυτό ακριβώς, έφτασα στο εξής ερώτημα: Είναι το να είσαι “γυμναστηριακος” διατροφική διαταραχή; μετράς θερμίδες, πρωτεΐνες, καις θερμίδες, ζυγιζεσαι, κοιτιεσαι στον καθρέφτη, αυτό το λαιφσταυλ είναι προτεραιότητα σου στην καθημερινότητα.
Ακολουθεί βιωματική ιστορία σεντόνι:
Όταν ήμουν 10 χρονών ήμουν βάσει ΔΜΣ παχύσαρκη, και έκανα δίαιτα με διαιτολόγο on off για τέσσερα χρόνια. Είμαι απίστευτα ευγνώμων προς τους γονείς μου που προσέγγισαν το ζήτημα ΜΟΝΟ με τρυφερότητα και κανένα άλλο αρνητικό συναίσθημα ή τρόπο. Το θέμα είναι ότι στο γυμνάσιο είχα πλέον κουραστεί από τη δίαιτα και “Ανακάλυψα” για να το πω έτσι τη βουλιμία. Στην αρχή με έκανε πολύ χαρούμενη που επιτελους έτρωγα ό,τι τα άλλα παιδιά για να διατηρώ ένα υγιές (πάλι βάσει ΔΜΣ) βαρος και σώμα, είναι κατι που μέχρι τότε διατηρούσα μόνο με πρόγραμμα διαιτολόγου. (Για την ιστορία, νοσηλεύτηκα μόνο για τις επιδράσεις που είχε η βουλιμία στο σώμα, όχι για την ασθένεια).
Στο τώρα, μετά από αγώνες, βουλιμία δεν υπάρχει στην καθημερινότητά μου.
Από πάντα αγαπούσα τη γυμναστική, την ενέργεια την εκτόνωση, ακόμα και όταν ήμουν πολύ βαρύ παιδί. Πλέον τα χόμπι μου έχουν όλα να κάνουν με τον αθλητισμό. Τελευταία ασχολούμαι πολύ με τα βάρη. Λατρεύω το συναίσθημα. Από το πουθενά, ο γυμναστής με ρώτησε πόσα γραμμάρια πρωτεΐνης τρώω τη μέρα. Και εκεί γύρισε ένας διακόπτης.
Που με φέρνει στο ερώτημα μου. Που ειναι το όριο στο τρώω υγιεινά και πάω γυμναστήριο;; Πως ξέρω εγω ότι δεν το χάνω και απλά αντί βουλιμία έχω κάτι αλλο; περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που έχουν στο κεφάλι τους τον ίδιο θόρυβο που είχα εγω ως βουλιμική; Είναι τα γυμναστήρια λισπασμα για διαταραχές;
ΥΓ Θέλω να ΤΟΝΙΣΩ ότι προφανώς δεν υπονοώ ότι όποιος πάει γυμναστήριο/είναι γυμναστής έχει διαταραχές
ΑΠΟ ΤΗΝ – Another 30something training for a marathon
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σ’ευχαριστώ πολύ, να’σαι καλά να μας διαβάζεις!
Κατ’αρχάς μπράβο που ξεπέρασες την βουλιμία, αλλά και που έφερες το βάρος σου σε υγιή πλαίσια. Αξίζεις συγχαρητήρια!
Ας ξεκινήσω να απαντώ στο ερώτημα κάνοντας μια ιστορική παρένθεση.
Το γυμναστήριο παρουσιάζεται ως κάτι το εντελώς θεμελιακό και απαραίτητο, τι λέω… αναγκαίο, αν δεν πας δεν σέβεσαι τον εαυτό σου στην ποπ κουλτούρα, αλλά δεν ήταν πάντοτε έτσι. Πριν από 50 χρόνια (που δεν είναι και τόσο μακριά) γυμναστήρια για τους μη αθλητές και τους μη αγωνιζόμενους σε αθλήματα δεν υπήρχαν. Ήταν κάτι που γινόταν με συγκεκριμένο σκοπό και στόχευση από συγκεκριμένους ανθρώπους. Οι μάζες είχαν πολύ κινητικότερη καθημερινότητα και δεν απαιτούνταν ειδική μεταχείριση για να παραμείνουν fit. Μεμονωμένες ασκήσεις, ναι, η δημοφιλής λεγόμενη “σουηδική γυμναστική” (ψάξ΄τε το έκανε κι η Marilyn Monroe) ή αθλοπαιδιές απ’αυτές που βλέπουμε στα άλμπουμ παππούδων-γιαγιάδων, τότε εφήβων στο σχολείο, με τα άσπρα ρουχαλάκια. Και ίσως μόδες ινστιτούτων ομορφιάς με περίπλοκα μηχανήματα μη ενεργητικής κίνησης, αυτά μας καταδιώκουν από αιώνες, όπως φαίνεται.
Το γυμναστήριο έγινε μια καταναλωτική μόδα των 1980s όταν η Jane Fonda έκανε μόδα την αεροβική, επομένως αν ήσουν in θα πήγαινες για αεροβική. Η σειρά Fame και οι μόδες με τις γκέτες χορεύτριας πάνω από κολάν και “κορμάκια” έχουν πολλά να λογοδοτήσουν. Όμως πραγματικά καταναλωτικά έγιναν τα τελευταία 25 χρόνια, όταν η αγορά αυτοκανιβαλλίστηκε με τα “φθηνά” γυμναστήρια που έκαναν ουσιαστικά ξέπλυμα χρήματος για τους ιδιοκτήτες τους (επειδή με 50 ευρώ συνδρομή το χρόνο δεν πληρώνεται ούτε το ποσοστό της καθαρίστριας!). Τότε γράφτηκαν ΟΛΟΙ. Τότε έγινε κάτι που δεν έκαναν οι πλούσιοι executives σε πολυεθνικές πηγαίνοντας για squash πριν το power breakfast. Έγινε ΘΕΣΜΟΣ.
Στο μεταξύ, από το 1980 και δώθε η διατροφή έγινε πολύ χειρότερη, μαζικότερη και ποιοτικώς λειψή, εγκαταλείψαμε παγιωμένες συνθήκες όπως το διακεκομμένο ωράριο και τρώμε άθλια σάντουιτς και λιγδιασμένες τυρόπιτες στο γραφείο, καθισμένοι σε καπούλια που γίνονται σχεδόν πλακέ επί ώρες επί ωρών… Το γυμναστήριο μοιάζει πλέον μονόδρομος. Είναι όμως άλλη μια υποχρέωση. Κι αυτό έχει κόψει την χαρά από την κίνηση του σώματος. Γιατί τα σώματά μας είναι για να τα ζούμε, να τα κινούμε, να τα βάζουμε να κάνουν κοπιαστικές κινήσεις που τα φέρνουν πέρα και μας βγάζουν ασπροπρόσωπες. Είναι δικά μας κι είναι ζωντανά.
Το βασικό είναι ότι υπάρχουν πολλές μορφές άσκησης που “δεν τις πιάνει το μάτι μας” αλλά κάνουν την διαφορά σε μακροσκοπικό επίπεδο. Δεν είναι ανάγκη να το σκέφτεσαι ως αυστηρό πρόγραμμα, πειθαρχία, έξοδο και μεγαλεπήβολο σχέδιο. H ευχαρίστηση κανονικά σε παρακινεί να ασκηθείς ξανά και ξανά, αυτό είναι το βασικό και το φυσιολογικό. Ωστόσο η λέξη πειθαρχία είναι κομβική. Κι είναι κομβική για δύο λόγους.
Αφενός επειδή σου (μας) τρέφει υποδόρια την υποχρέωση ακριβώς της άσκησης, αν δεν την κάνεις (κάνουμε) το εκλαμβάνεις (-ουμε) ως αποτυχία. Κλέφτης θα γίνει ο γυμναστηριούχος; Εκείνοι που πουλούν βοηθήματα, συμπληρώματα, πρωτεϊνούχα σκευάσματα; Είναι εντελώς απαραίτητο να το εκλάβεις έτσι! “Γιατί σου αξίζει”, που λέει και μια εταιρεία σε άλλο χώρο δραστηριότητας (με ίδια λογική όμως)
Αφετέρου η λέξη πειθαρχία, όπως ακριβώς και στο στρατό, δημιουργεί μια αίσθηση βιοχημικής καύλας. Ναι, το εννοώ όπως ακριβώς το λέω. Το κοκτέιλ ορμονών που εκρρίνεται με τις ενδορφίνες κι όλα τα σχετικά, αλλά και η αίσθηση σαδομαζοχισμού που σχετίζεται με τον έλεγχο (κι είναι φαντάζομαι αυτό που αρέσει στους στρατόκαυλους) είναι που ενεργοποιεί την απόκριση με τον τρόπο που το περιγράφεις: “μετράς θερμίδες, πρωτεΐνες, καις θερμίδες, ζυγιζεσαι, κοιτιεσαι στον καθρέφτη, αυτό το λάιφσταυλ είναι προτεραιότητα σου στην καθημερινότητα.” Είναι full time job! Ξέρεις πόσο γεμίζει για πόσους (ιδιαίτερα άντρες τύπου incels) μια άδεια καθημερινότητα όλο αυτό; Κι ο Μανιτού να σε φυλάει από πρώην παχουλό: η κατήχηση υγιεινής και γυμνασμένης ζωής γίνεται πολύ συχνά εμμονή όταν δημοσιοποιείται ως κήρυγμα αγνότητας κι αυτοπειθαρχίας. Αγγίζει τον πουριτανισμό.
Για να μην θυμίσω την περίφημη “ρουτίνα” αυτοπειθαρχίας του American Psycho, που -ΟΚ, εντάξει- αγγίζει την ψυχοπάθεια.
Λέγοντας όλα αυτά και συνειδητοποιώντας την ουσία πίσω τους μπορείς να εξορθολογίσεις και να εστιάσεις στην δική σου προσωπική απόκριση. Κατανοώντας γιατί τα πρότυπα που μας επιβάλλονται είναι καταστροφικά και αποβλέπουν απλώς στο να πλουτίζουν αυτοί που πωλούν προϊόντα κι υπηρεσίες. Μας αγχώνουν ότι δεν εντασόμαστε στο καλούπι, για να πουλήσουν κατόπιν τις λύσεις που υποτίθεται θα μας κάνουν πιο αποδεκτές! Και πάντα δεν θα φτάνει, θα χρειάζεται και κάτι ακόμη, και κάτι παραπάνω…
Δεν είσαι όμως μία από τους πολλούς. Είσαι μία και μοναδική κι έχεις την μοναδική σου ιστορία. Αυτό που κάνεις δεν υπόκειται σε πρόγραμμα και σε έλεγχο, επειδή κυρίως -επειδή κρίσιμα!- εσύ έχεις ΗΔΗ πετύχει. Αυτό που έκανες δεν είναι μικρό. Κι αυτό δεν μπορεί να στο στερήσει κανείς. Συνέχισε χωρίς να δίνεις σημασία σε εξωτερικούς διασπαστικούς παράγοντες.
Η Ρένα απαντά: Οι αναφορές όλων στο γραφείο για φαγητό μου κάνουν trigger στη διατροφική διαταραχή
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το πρόβλημα προφανώς δεν ειναι το γυμναστήριο αλλά σίγουρα μπορεί να είναι trigger. Οι γυμναστές προσπαθόντας να πουλήσουν (και personal), προσπαθούν να επιταχύνουν τα “αποτελέσματα” οπότε αυτομάτως συχνά μπλέκονται απρόσκλητα στη διατροφή σου. Εγώ πάντως όταν με ρώτησαν στόχους τους είπα ότι “θέλω να κινούμαι γιατί κάνω αρκετά καθιστική ζωή λόγω δουλειάς”. Δεν άνοιξα παραθυράκι για περαιτέρω κουβέντες. Μια δυο το πήραν απόφαση. Βέβαια είμαι κ Αγγλία πια. Στην Ελλάδα ο κόσμος είναι γενικά πιο παρεμβατικός. Πάντως για να μην δουλευόμαστε, δεν έχω δει άνθρωπο να μετράει πρωτείνες, θερμίδες κλπ “για την υγεία” του (εκτός από περιπτώσεις που όντως υπάρχει… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι αυτό που βγαίνει προς τα έξω γενικά είναι αυτό που αναφέρει η Ρένα. Αυτό προωθείται στα σοσιαλ κτλ. Ειδικά με την καραντίνα έγινε μια έκρηξη μιας και οι άνθρωποι ήταν κλεισμένοι μέσα, οπότε αυτός ο κλάδος διευρύνθηκε και στους καθημερινούς ανθρώπους θεωρώ. Εγώ προσωπικά προσπάθησα να ακολουθήσω ένα πρόγραμμα, βέβαια ήταν πολύ δύσκολο, όχι τόσο οι ασκήσεις, αλλά το lifestyle για να το υποστήριξεις (ήταν ασκήσεις ενδυνάμωσης καθημερινές και αν δεν έκανες διατροφή να μπορέσει να ανταποκριθεί ο οργανισμός σου δεν είχες την αντοχή να τις κάνεις). Δηλαδή όλο αυτό από μόνο του είναι ολόκληρο χόμπυ, αλλά δεν… Διαβάστε περισσότερα »
“Γυμναστηριακός” φίλος του άντρα μου έχει διαγνωστεί με νευρική ορθορεξία, αλλά αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη της διαταραχής και σταμάτησε και την ψυχοθεραπεία για να μην ακούει “βλακείες”…
Εγώ απορώ ποιος τον έπεισε να κάνει ψυχοθεραπεία in the first place όταν αμφισβητεί όχι μόνο ότι έχει, αλλά και ότι αυτή η διαταραχή υπαρχει
Μόνος του πήγε για να διαχειριστεί το θάνατο της μάνας του. Αλλά βγήκαν και τα άλλα στην επιφάνεια…
Εντάξει, κάθε άτομο που μετράει την πρόσληψη πρωτεΐνης δεν πάσχει από ωραιοπαθεια. Απλώς υπάρχει η όλη παραφιλολογια, σύγχυση, πολλοί νομίζουν πρωτεΐνη = εκείνη η σκόνη στο γυμναστήριο ή κρέας μόνο. Απλώς δεν υπάρχει λόγος να μετράς με το γραμμάριο. Και αν έχεις φτάσει σε αυτό το επίπεδο αθλητικής απόδοσης θα πας πχ σε διατροφολόγο να σου φτιάξει τα γεύματα.
Βουλιμία υπόψιν δεν είναι μόνο οι εμετοι. Είναι και τα επεισόδια υπερφαγιας που μετά περνάς 3 ώρες στο γυμναστήριο για να καψεις ότι εφαγες. Είναι και τα καθαρκτικα που παίρνουν μοντέλα για να φύγει ” η σαβουρα” απο μέσα τους. Με εξειδικευμένο ψυχίατρο έχεις ποτέ μιλήσει? Πάντως γενικά ναι,πολλοί γυμναστηριακοι δεν πάνε εκεί μόνο για να κάνουν μυς. Δεν έχεις ακούσει το περίφημο ego lifting? Το γυμναστήριο μπορεί να γίνει έξτρα τροφή για διαταραχές,όχι όμως η πηγή. Οι διαταραχές προσωπικότητας καλλιεργουνται κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, συνήθως απ τους γονείς. Το γυμναστήριο μπορει να γίνει ένα σκαλοπάτι… Διαβάστε περισσότερα »
[Όταν ένας γυμναστής στο γυμναστήριο ρωτάει πόση πρωτεΐνη τρως, 9 στις 10 φορές είναι άσχετος. Νόμος.] Είχα διαβάσει ένα ενδιαφέρον άρθρο κάποτε που τώρα βαριέμαι να ψάξω, αλλά ανέλυε πως τα γυμναστήρια μπορεί να είναι στημενα με τέτοιο τρόπο ώστε να κάνουν focus σε θέματα που σχετίζονται όχι με την άσκηση αλλά την εικόνα σώματος (πχ καθρέφτες). Κατι ακομη ενδιαφερον: άτομα που ασχολούνται με μποντιμπιλντιγκ μπορεί να πάσχουν από muscle dysmorphia (bigorexia). Το ψυχολογικό προφίλ των ατόμων αυτών είναι παρόμοιο με το ψυχολογικό προφίλ ατόμων με ανορεξία, παρόλο που οι 2 διαταραχές αυτές μοιάζουν εκ διαμέτρου διαφορετικές. [Δεν σχετίζονται τα… Διαβάστε περισσότερα »
δεν ισχυει ακριβως, πχ οι καθρεφτες ειναι συχνα παρα πολυ χρησιμοι για να βλεπεις εαν κανεις σωστα την ασκηση (π.χ. αν εχεις σωστη σταση κοιτωντας στο πλαι την μεση σου) και αν εισαι σταθερος ή αν πας περα δωθε (δεν το καταλαβαινεις παντα αν δεν βλεπεις τον εαυτο σου) κλπ.
Ναι φυσικα υπαρχουν και πιο τραβηγμενα παραδειγματα π.χ. καποιο μεγαλο γυμναστηριο να εχει “posing room” για φωτογραφηση/ποζες, αλλα αυτο απευθυνεται σε ατομα που ετοιμαζονται για αγωνες bodybuilding αρα πρεπει να εξασκηθουν και στον τομεα του posing και οχι στον μεσο αθλητη που παει να βαλει μυες/να γινει φιτ.
Ναι, βεβαίως οι καθρέφτες έχουν και άλλες χρήσεις. Αυτό που έλεγε το paper ήταν ότι το πως ήταν στημένο το γυμναστήριο σε έκανε να ασχολεισαι περισσότερο με την εικόνα του σώματος [πχ. το πως και που ήταν στημένοι οι καθρέφτες, posters και λοιπεε διαφημίσεις εντός του γυμναστηρίου κλπ]