Επειδή αντιλήφθηκα ότι η σχέση μου αυτή ήταν τοξική, τον χώρισα, αφού δέχθηκα φοβερές προσβολές και υποτιμήσεις από πλευράς του.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαιρετώ όλη την ομάδα! Είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να γράψω τους προβληματισμούς μου, καθώς θα ήθελα να ακούσω γνώμες και ίσως νομίζω να θίξω ένα ζήτημα που εν τέλει να αφορά και στερεότυπο.
Στο ζουμί λοιπόν: Είμαι 35 ετών και είχα διάφορες σχέσεις στο παρελθόν, όλες όμως “αποτυχημένες”, με αποκορύφωμα την προτελευταία. Υπήρχε πολύ πάθος κ ένταση που όμως αντιλήφθηκα ότι οφειλόταν λόγω πλήρους ασυμβατότητας, διαφορετικής ιδεολογίας, συνεχών παρεξηγήσεων και καβγάδων και τον χώρισα, γιατί είπαμε έχουμε ψυχολογικά, αλλά όχι τόσα 
. Τελικά, επειδή αντιλήφθηκα ότι η σχέση μου αυτή ήταν τοξική, τον χώρισα, αφού δέχθηκα φοβερές προσβολές και υποτιμήσεις από πλευράς του.
Μετα τον χωρισμό αποφάσισα να “αράζω με την πάρτυ μου”, να αφοσιωθώ σε εμένα και γενικά να πάρω τον χρόνο μου. Αλλά … Εμφανίζεται ένας άλλος άντρας, που στην αρχή ένιωσα κολακευμενη με το ενδιαφέρον του, γιατί φαινόταν πολύ απρόσιτος γενικά, και άρχισα να ενδιαφέρομαι. Όσο λοιπόν, τον γνώριζα άρχισα να αφηνομαι, γιατί έβλεπα και πρακτικά ότι μπορεί να μου προσφέρει όσα χρειάζομαι και είχα στερηθεί από άλλες σχέσεις και κυρίως ηρεμία και πληρότητα. Μάλιστα επειδή είμαστε υπερβολικά καλά, αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί στον έναν χρόνο (πρώτη φορά, yeahhh).
Θα μου πεις όμως ποιο είναι το πρόβλημά σου; Ότι δε με βασανίζει και ώρες ώρες αυτό μου κακοφαίνεται. Ότι μπορεί να μου δίνει πολλή προσοχή, από την άποψη ότι αποτελώ προτεραιότητα και δεν το έχω συνηθίσει. Ότι δε νιώθω το ίδιο νοσηρό πάθος όπως με τον προηγούμενο. Φυσικά και νιώθω έντονα συναισθήματα, αλλά δεν είναι αυτή η “καψούρα” φάση. Και τότε σκάει η ενοχή και έχω φτάσει να σκέφτομαι και άσχημα για τον εαυτό μου, όπως ότι μήπως τον εκμεταλλεύομαι συναισθηματικά, επειδή αυτός όπως μου λέει είναι φουλ ερωτευμένος μαζί μου ή ότι συμβιβάζομαι για την ασφάλεια. Εννοείται ότι και εκείνος είναι πολύ ευτυχισμένος μαζί μου και πότε του δε μου έχει εκφράσει κάποιο παράπονο. Απλά εγώ τα σκέφτομαι και τα υπεραναλυω μόνη μου και νιώθω ανάξια του έρωτα και της αγάπης του.
Σε όλες αυτές τις σκέψεις εννοείται ότι μπορώ να κάνω αντίλογο, αλλά όταν μου σκάνε έστω μια φορά στο τόσο με αγχωνουν και νιώθω απαίσια, ο χειρότερος ανθρωπος της γης.
Και ερωτώ γιατί μια σχέση πρέπει ντε και καλά να είναι αυτό το δραματικό κινηματογραφικό; Μήπως μας έχει περάσει υποσυνείδητα και ματαίως βασανίζομαι και εγώ;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ευτυχισμένη, αλλά αραιά και πού βασανισμένη
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Έχουμε πει και στο παρελθόν ότι η συγκεκριμένη κατάσταση δεν είναι ασυνήθιστη. Δεν είσαι η μόνη.
Αφενός η ποπ κουλτούρα, ρομαντική λογοτεχνία, κινηματογράφος και τραγούδια μιλάνε για σχέσεις δραματικές και μας έχουν επηρεάσει. Ο λόγος όμως που το κάνουν αυτό είναι επειδή ο πρώτος κανόνας στη γραφή είναι βρες τον ήρωά σου, βρες τι θέλει και βάλε του εμπόδια στο να το καταφέρει. Πώς αλλιώς θα φτιαχτεί πλοκή; Άμα είναι ένα ζευγάρι χωρίς καμμία δυσκολία, που πληρώνει τους λογαριασμούς και πίνει χαμομήλι στα γεράματα το λογοτέχνημα, το τραγούδι, η ταινία θα πατώσουν εμπορικά! Ο ακροατής/αναγνώστης/θεατής θα σκυλοβαρεθεί και θα τα κλείσει. Επομένως….ΔΡΑΜΑ! Κι έτσι “ο,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο”… πήρε πολύ κόσμο στο λαιμό του!
Άλλωστε και ιστορικά να το πάρουμε το αρχαίο δράμα είναι συγκρουσιακό και μάλιστα σε ανθρώπινο-θεικό επίπεδο, δηλαδή υπαρξιακό.
Αφετέρου υπάρχει το άλλο. Η ερωτική έλξη είναι φαινόμενο βιοχημικό. Με το κοκτέιλ των ορμονών που κατακλύζει τον οργανισμό νιώθουμε μια τρομερή ενέργεια, μια ένταση ζωής που πλησιάζει σχεδόν τον πόνο. Αυτό το high όμως έχει ημερομηνία λήξεως, καταλαγιάζει και τότε βγαίνουν από την μία τα προβλήματα κι από την άλλη το ennui, το να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας (όπως εδώ εσύ). Μας αρέσει να δραματοποιούμε επειδή έτσι αισθανόμαστε ζωντανοί. Είναι ηθικός μαζοχισμός. Ο πόνος του διλήμματος μας βεβαιώνει ότι ζούμε, ότι νιώθουμε, κι αυτό είναι ανεκτίμητο. Και άμα το έχουμε βιώσει μας φαίνεται οικείο, άρα ασφαλές με τον τρόπο του. Το άγνωστο μας γεμίζει αμφιβολίες κι ερωτήσεις, δε ξέρουμε τι να περιμένουμε.
Άρα αναρωτήσου λοιπόν. Τον αποδέχεσαι όπως είναι ή είχες ερωτευτεί “την εικόνα του μόνο κι ένα στίχο που του μοιάζει”; Βελτιώνοσαι ως άνθρωπος μαζί του ή βγαίνει ο χειρότερος εαυτός σου; Και ποιες προτεραιότητες έχεις στη δική σου ζωή; Αυτά απαντούν το βασικό και λένε ότι σε μια τοξική σχέση δεν μπορείς να ανθίσεις, μόνο να επιβιώσεις. Δεν βλέπω συναισθηματική εκμετάλλευση, απλώς ταίριασμα κι επικοινωνία. Εντυπωσιαζόμαστε γιατί είναι ασυνήθιστο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δράματα ζήσατε νομίζω,δεν χορτάσατε?
Να επιλέγετε απάνεμα λιμάνια,προσφέρουν σταθερότητα,ηρεμία.
Αν βρήκατε σύντροφο που σας νοιάζεται,σας σέβεται και σας στηρίζει, έχετε το jocker.
Ανασφάλεια μπορούν όλοι να δημιουργήσουν και το βλέπουμε καθημερινά,ανάμεσα στην ένταση προτιμήστε την γαλήνη.
Συγνώμη αν φανώ κάπως κακιά με αυτο που θα γράψω αλλά δεν μπορώ να μην πω το εξης: Με νευριάσες. Πραγματικά. Με εβγαλες έξω από τα ρούχα μου. Μετά από όσα πέρασες, δεν νιώθεις καθόλου ότι σου αξίζει η ευτυχία σε μια σχέση? ΚΑΘΟΛΟΥ? Τι στο καλό? Αν ΔΕΝ νιώθεις ευτυχισμένη σε μια σχέση που σε καλύπτει και ΔΕΝ εχεις αληθινά συναισθήματα για αυτόν τον άνθρωπο, τότε αυτός χάνει μάλλον τον χρόνο του μαζι σου. Είναι μάλλον η πρώτη σου φορά που εχεις μια υγιέστατη και φυσιολογική σχέση, και σου κακοφαίνεται σε υπέρτατο βαθμό. Μάλλον κατά βάθος σου αρέσουν τα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι απαραίτητο ότι δεν θέλει. Ίσως να είναι η πρώτη φορά που ‘θέλει έτσι’ και της βγαίνει ένα μούδιασμα που δεν ξέρει τι να το κάνει. Όταν έχεις μάθει να τρέχεις κατοστάρι και να μη του φτάνει του άλλου, και ξαφνικά καλείσαι to slow the pace down αντί για ευλογία το κοιτάς με απορία
Με στεναχωρεί που διαβάζω συχνά για γυναίκες που μετά από μία θυελλώδη σχέση, συμβιβάζονται με έναν καλό άνθρωπο τον οποίο δεν γουστάρουν, αλλά μένουν μαζί του επειδή τις κολακεύει το ενδιαφέρον του και “γεμίζει τα κουτάκια”. Συνήθως αυτό συμβαίνει γύρω στα 35, εξελίσσεται σε γάμο και μετά από 5 6 χρόνια καταλήγει σε γράμματα τύπου “πλήττω στον γάμο μου, θέλω να χωρίσω αλλά σκέφτομαι τα παιδιά/ δεν έχω πού αλλού να πάω” κτλ.
Σκέψου τι πραγματικά θέλεις.
Κι ο άλλος δρόμος όμως δεν οδηγεί κάπου
Εξαρτάται πώς μεταφράζει ο καθένας το “κάπου”. Για μένα το “κάπου” σημαίνει να είμαι με έναν άνθρωπο ο οποίος μου αρέσει και του αρέσω και περνάμε καλά, χωρίς υστερίες και λοιπά προβλήματα. Η πρώην σχέση της γράφουσας ήταν τοξική και έπρεπε να χωρίσει, αλλά το να μπει σε σχέση με κάποιον που δεν είναι τοξικός αλλά δεν της αρέσει κιόλας, δε θα την κάνει περισσότερο χαρούμενη. Αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να πιέζεται (και δε θα φταίει ο σύντροφος).
Ε θα το ρωτήσω. Πού την βρίσκεται την όρεξη για δράματα, ποτέ δεν κατάλαβα. Και μικρή που ήμουν, στην υποψία δράματος έφευγα. Δεν είναι αρκετά απαιτητική η ζωή ή συναρπαστική και θέλουμε να τη δυσκολέψουμε κι άλλο; Δεν προσφέρει δηλαδή αρκετή έξαψη να βρεις έναν άνθρωπο που να τον θέλεις σεξουαλικά και να τον γουστάρεις συναισθηματικά; Προφανώς και δεν θα υπάρχει η απόλυτη ταύτιση, αλλά να επιθυμείς την τρικυμία αντί μιας βολτάρας στη θάλασσα, με τον αλμυρό αέρα να ανεμίζει τα μαλλιά σου και τον ήλιο να χαϊδεύει το δέρμα σου και πού και πού να σου ρίχνει και κάποιες… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου απαντήσω εγώ που μεγάλωσα με δράματα. Απλά είναι οικείο. Όπως κάποια πράγματα που σου έμαθαν οι γονείς σου θα τα ψάξεις στο σύντροφό γιατί τα θεωρείς καλά αλλά και υποσυνείδητα, Ε το ίδιο γίνεται και με τα δράματα. Δυστυχώς η ζωή δε μας ρωτάει και μας περνάνε αυτά τα μηνύματα υποσεινηδητα πριν μπορούμε να καταλάβουμε τη σημασία τους και να αντισταθούμε.
Δεν πρέπει ντε και καλά να είναι δράμα και φουλ ένταση μια σχέση.
Κάθε σχέση είναι μοναδική όπως και κάθε άνθρωπος.
Έχεις συνηθίσει σε συγκεκριμμένο μοτίβο σχέσεων που, προφανώς, κάποιος λόγος υπάρχει, κάτι σου δίνουν.
Η τωρινή σχέση διαφέρει κι αισθάνεσαι ότι κοροϊδεύεις κατά κάποιον τρόπο, δεν είσαι τόσο εσύ…
Πολλοί θα ήθελαν αυτό που έχεις, αλλά, κοίτα να δεις, εσύ μπορεί να θέλεις κάτι άλλο. Σεβαστό.
Ακριβώς.. μάλλον έχεις συνηθίσει σε αυτό το μοτίβο και σε παραξένεψε το διαφορετικό.
Νομίζω εσύ θα πρέπει να κάτσεις με τον εαυτό σου και να αναρωτηθείς σε ποιο βαθμό είσαι μαζί του γιατί πραγματικά τον αγαπάς και σε καλύπτει σαν άνθρωπος και σε ποιο βαθμό συμβιβάζεσαι. Επίσης, εάν από κάποιες πλευρές σε συγκινεί Ή όχι. Στην ερώτηση σου αναφέρεσαι σε νοσηρό πάθος και όχι απλά σε πάθος. Και επίσης αναφέρεις ότι αρχικά σε συγκίνησε επειδή φαινόταν απρόσιτος. Εκεί πιστεύω είναι κάποια θέματα που πρέπει να δουλέψεις και να ξεκαθαρίσεις. Μπορεί απλά να μην είσαι έτοιμη ακόμα για μια πραγματική σχέση εσύ ή ίδια. Δεν πειράζει, έχεις χρόνο μπροστά σου, αλλά σου δίνεται η… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν πειράζει και πολύ να αναρωτιέσαι. Καμιά φορά μπορεί να δείχνει και ότι έχεις αρκετή ησυχία τριγύρω που σε αφήνει να παίζεις και με τον εαυτό σου. Ειδικά αν έχεις συνηθίσει σ αυτή την εγωκεντρική φασαρία που μπαίνει ο άλλος συνεχώς μέσα στο μυαλό σου και δε σε αφήνει να σκέφτεσαι τίποτα άλλο (πιάνει όλο το χώρο και πνίγει ποικιλοτρόπως οποιαδήποτε άλλη σκέψη σου), όταν αυτός ο άλλος φύγει, σου αφήνει ένα πεδίο ελευθερίας. Στην αρχή μπορεί να μοιάζει με κενό. Σιγά σιγά μπορεί α αρχίσει να μοιάζει και με ανάσα. Ίσως αυτή την ελευθερία-ανάσα ανακαλύπτεις με αυτές τις αναρωτήσεις … Διαβάστε περισσότερα »
Το πάτε για σοβαρά μάλλον οπότε λογικό να σκέφτεσαι διάφορα. Είχα διαβάσει πρόσφατα για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της σχέσης. Τύπου τον θέλω αρκετά; Είναι ο κατάλληλος; Τον αγαπάω αληθινά; Δε θα ξαναγνωρίσω άλλον; Αυτός είναι κ τέλος; Όλα αυτά τα ερωτήματα μπορούν να πάψουν να σε βασανίζουν όταν αποφασίσεις τι θες. Μοναχικότητα,μοναξιά ή συντροφικότητα,παρέα,νοιαξιμο τι; Όλα στο μυαλό είναι εφόσον έχεις καλά στοιχεία απέναντι σου κ ερωτικα είστε κομπλε. Προχώρα! Βρήκες ένα καλό παιδί. Από αυτή την ηλικία κ μετά μη ψάχνεις να καίγεσαι κ να λιώνεις κ να ξεροσταλιαζεις. Ο εγκέφαλος μας λειτουργεί προστατευτικά από δω κ στο εξής.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάλι βλέπω ένα κατφύγιο πατριαρχίας στη γράφουσα που της προσφέρει ο φέρελπις σύντροφος.
Αναφέρεις ασφάλεια που μετά απο αυτό ερχονται τα παιδια κλπ.
Αν θα είσαι ευτυχισμένη με το επομενο σκηνικό που ερχεται οκ για σένα αλλα και για εκείνον αν δεν νιώθει.
Σχέση όμως χωρίς ερωτα πολύ,στην αρχή,που ετσι και αλλιως μεταλλασεται στο χρόνο σε κάτι αλλο,αγάπη κλπ για μένα είναι καταδικασμένη,ειτε κρατήσει είτε οχι.
Αλλά ετσι σκέφτομαι εγω…
“Ό,τι αξίζει, πονάει”…Ο,τι πονάει όμως, αξίζει…?