Η Ρένα απαντά: Είναι προβληματική αυτή η μοναχικότητα;

Καμιά φορά νιώθω ότι αν κάποιος θελήσει σχέση μαζί μου δε θα ξέρω πως να συμπεριφερθώ.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα πιστεύεις ότι το να είσαι τέσσερα χρόνια μόνος σου είναι προβληματικο; Νιώθω περίεργα τα τελευταία χρόνια, μου λείπει πολύ η συντροφικότητα, έχω προσπαθήσει με κάποιους και κατέληξε στο κενό λόγω του ότι εκείνοι δεν ήθελαν δέσμευση αλλά κάτι χαλαρό η όπεν. Έχω όμως αρχίσει να ανησυχώ για μένα.

Πλέον πάνε τόσα χρόνια που μου έχει γίνει ρουτίνα, πεποίθηση ότι θα μείνω μόνη. Καμιά φορά νιώθω ότι αν κάποιος θελήσει σχέση μαζί μου δε θα ξέρω πως να συμπεριφερθώ. Πιστεύεις ότι ισχύει το manifest. Να αρχίσω δηλαδή να πιστεύω ότι θα βρω συντροφο και τότε θα γίνει;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πίπη

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Δεν ξέρω ποιός καθιέρωσε αυτή την προβληματικότατη πατέντα («περίμενε και θα έρθει μόνη της η ιδανική σχέση»), αλλά αν δεν βγάζει χρήματα απ’αυτό, τότε κάνει μεγάλη ζημιά χωρίς κανένα όφελος. Κι αυτός είναι ο ορισμός της βλακείας. Ωπ περίμενε όμως! ΒΓΑΖΕΙ χρήματα απ’αυτό: ένα σωρό κόσμος. Ας το εξηγήσω.

Τα τελευταία 20-25 χρόνια περίπου ξεκίνησε αυτό το χαϊδολόγεμα από την ποπ ψυχολογία, η οποία επέκτεινε την υποστηρικτική ψυχοθεραπευτική προσέγγιση σε μια μη επιστημονική όσο κι ατελείωτη μπουρδολογία τσιτάτων που δικαιώνουν την αδράνεια. Αυτό γίνεται για να κάνουν το υποκείμενο να νιώσει καλά με τον εαυτό του, αλλά κυρίως να συνεχίσει να αντιδρά ως καταναλωτής στο περιβάλλον του. Να καταναλώνει βιβλία αυτοβοήθειας, συνδρομές διαδικτύου, λογοτεχνία «έμπνευσης» σαν του Κοέλιο και οψίμως life coaching, podcasts και ψηφιακό περιεχόμενο που δεν ανατρέπει απολύτως τίποτα. Επειδή δεν συμφέρει να ανατραπεί το παρόν σύστημα που μας κάνει ακριβώς πελάτες.

Οι σχέσεις έχουν αποδομήθεί σε σημείο να λειτουργούν ως χρηματιστήριο, ως κούρσα αποδόσεων. Ποια θα δώσει μεγαλύτερο μέρισμα, ποια προσόντα έχει ο υποψήφιος, θα λάβω όσα δίνω ή θα με ρίξουν στο ζύγι και θα εξαπατηθώ; Είναι επακριβώς η νοοτροπία που εντέχνως καλλιέργησαν στην γενιά των millennials για να γατζωθεί στον καταναλωτισμό που ανέφερα σε μια εποχή που όλα γίνονταν δυσκολότερα κι ανατρέπονταν βεβαιότητες δεκαετιών. Όμως οι σχέσεις πάντοτε δύσκολες υπήρξαν εκ φύσεως. Δεν είναι εύκολο να ταιριάξεις, επομένως μέσα στο παιχνίδι είναι και οι χυλόπιτες, και οι απογοητεύσεις, και οι κακές εμπειρίες, όσο κι οι καλές. Αυτός ο δικαιωματισμός όμως του «γιατί μου αξίζει» που καλλιεργήθηκε όπως είπα παραπάνω για να λειτουργούμε ως καταναλωτές έχει καταστρέψει το παιχνίδι του σχετίζεσθαι. Όλοι περιμένουμε τα πάντα, κανένας δεν κάνει κάτι κι όλοι γκρινιάζουμε. Βλέπεις να βγαίνει κάποιο αποτέλεσμα;

Η μοναξιά δεν είναι κάτι το πρωτότυπο, όλη η εποχή μας εμφορείται από βαθύ υπαρξιακό άγχος. Όλοι είναι μονωμένοι στον εαυτό τους, σαν κουκούλι μιας ανέξοδης αυτοπροστασίας, όπου ρήγμα και χαραμάδα για να μπεις δεν υπάρχει πουθενά. Όμως για να αλλάξουν οι παράλληλοι μονόλογοι, εφόσον όντως το επιθυμούμε και δεν είναι μια άνετη κι αναγκαία μοναχικότητα, προϊόν επιλογής δηλαδής, πρέπει να ενεργοποιηθούμε.

Δεν θα έρθει σύντροφος περιμένοντας. (Παρεμπιπτόντως, ειδικά για κοπέλες που δεν έχουν εμπειρίες, αυτή είναι η χειρότερη συμβουλή που μπορούν να σας δώσουν σήμερα. Μπορεί να ίσχυε πριν 50 χρόνια, δεν ξέρω, αλλά σίγουρα δεν ισχύει στο τώρα, όταν υπάρχει υπερπροσφορά γυναικών). Διευρύνεις τον κύκλο σου, δεν ξεκινάς με προσδοκίες αλλά αφήνεις τους ανθρώπους να σε εκπλήξουν ευχάριστα κι έχεις το νου σου να μην πιστεύεις τα πάντα. Η αύξηση των εμπειριών αυξάνει και την στατιστική πιθανότητα να βρεθεί κάτι καλό. Στο εύχομαι. Και να μην ανησυχείς από τώρα για το μέλλον, δεν ωφελεί κάπου.

Η Ρένα απαντά: Είναι σαν ζόμπι….

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News