Η Ρένα απαντά: Είναι νορμάλ αυτή η ελευθεριότητα;

Μήπως εγώ τα έχω ωραιοποιήσει και είμαι μια μπούμερ ντυμένη ως μιλένιαλ; Είμαι η μόνη που σκέφτεται τη μοναξιά των γεραμάτων;

_____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,
Με αφορμή αυτήν την ερώτηση της γυναίκας των 46 ετών με τον 48άρη στο μοτίβο των ελεύθερων σχέσεων, θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σου σχετικά και θα το ρωτήσω ωμά, όπως μου κατεβαίνει εντελώς αυθόρμητα στο κεφάλι.

Είναι νορμάλ όλοι αυτοί που ακολουθούν “πιστά” το μοντέλο της πολυγαμίας και της “ελευθεριακότητας” να μην θέλουν με τίποτα να δεσμευτούν σε ένα σταθερό μοντέλο, με έν@ σταθερ@ σύντροφ@ που θα είναι εκεί ίσως όχι μόνο στις καλές, αλλά και στις δύσκολες στιγμές, για στήριξη και αγάπη, για τη διάδραση και την ανταλλαγή που μπορεί κανείς να κάνει μόνο με κάποιον τον οποίο μοιράζεται εμπερίες και κοινή ζωή, με κάποιον με τον οποίο αισθάνεται άνετα να είναι τ@ εαυτ@ του και τη σύνδεση που έρχεται μέσα από τη βαθιά γνωριμία στο βάθος του χρόνου αλλά και αυτήν που ακολουθεί κάθε φορά που μία τριβή αποκαθίσταται και οι δύο βρίσκουν τη μέση οδό χάριν της αγάπης τους;

Νιώθω πλέον ότι είναι οριακά ντροπή να πεις ότι θέλεις οικογένεια (με παιδιά ή και χωρίς). Μήπως εγώ τα έχω ωραιοποιήσει και είμαι μια μπούμερ ντυμένη ως μιλένιαλ; Είμαι η μόνη που σκέφτεται τη μοναξιά των γεραμάτων;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πρόσφατα χωρισμένη

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Τοποθετείς το ζήτημα σε δυο άξονες που δεν θα ήθελα να βάλουμε στην εξίσωση ως αναγκαία συνθήκη γιατί παρεκτρεπόμαστε από την ορθή σκέψη: από τη μία το νορμάλ (ώστε οποιαδήποτε άλλη επιλογή να φαίνεται ως ανώμαλη; ) κι από την άλλη το ηλικιακό (ότι είναι μπουμπερίστικο να θες συντροφικότητα και millennial να θες ελεύθερες σχέσεις, προφανώς δεν ισχύει).

Να κάνω μια παρένθεση. Αυτό που λέγεται και ξαναλέγεται “ελεύθερη σχέση” μπορεί να λειτουργήσει όπως λέει το όνομα μόνο σε πλαίσιο ήδη σχέσης. Δηλαδή έχουμε γάμο (ή πολύχρονη συμβίωση) αλλά κάνουμε σεξ και με άλλους με κοινή συμφωνία εκατέρωθεν. Προϋποθέτει τη σχέση. Αυτό που εννοούν όσοι λένε “ελεύθερη σχέση” όμως είναι βρισκόμαστε μόνο όποτε μου καπνίσει κι αν δεν σ’αρέσει, άντε γειά. Καταλαβαίνεις ότι αυτό έχει άλλο όνομα και μου έρχονται πολλά επίθετα στο νου…

Όμως και πίσω από τα όμορφα λόγια που μας έγραψες για την συντροφική αποκλειστική σχέση κρύβεται και κάτι άλλο, που το ομολογείς στο τέλος της ερώτησης. Κρύβεται φόβος. Ανάγκη. Ανθρώπινη μεν, το κατανοώ απόλυτα, αλλά ανάγκη παρ΄όλ’αυτά. Οι καλές, ικανοποιητικές, ολοκληρωμένες σχέσεις δεν δομούνται πάνω στην ανάγκη, αλλά πάνω στην επιθυμία. Η επιθυμία πρέπει να μπορεί να αποσυρθεί ανά πάσα στιγμή κι η δύναμή της είναι ακριβώς αυτή. Αντίθετα η ανάγκη υποδουλώνει. Η επιθυμία είναι γενναία, διεκδικεί, η ανάγκη είναι πεισθάγκωνα δεμένη, καθηλώνεται. Ανέχεται πολλά κανείς για χάριν της ανάγκης. Αλίμονο σε όποιον πέφτει στην ανάγκη.

Θα έλεγα λοιπόν ότι η εποχή δεν βοηθάει, όπως δεν βοηθάει ούτε να κάνει κάποι@ οικογένεια και παιδιά που το θέτεις κι αυτό. Ο βασικός λόγος είναι επειδή δεν θέλουν. Δεν θέλουν επειδή οι σχέσεις, η οικογένεια, τα παιδιά προϋποθέτουν ευθύνες, δουλειά, ζοριλίκι και κανένας δεν θέλει πια να ζοριστεί. Να βολευτεί θέλει, όπως να’ναι. Μάθαμε στη βόλεψη σε πάρα πολλά πράγματα κι άντε να ξεβολευτούμε. Πήραμε τη ζωή λάθος κι άντε ν’αλλάζουμε ζωή. Και τα χρόνια περνάνε. Δεν σου έχω έτοιμη συνταγή γι’αυτό που ρωτάς σαν φάρμακο για τον πονόλαιμο, επειδή δεν υπάρχει. Πρέπει να θέλει κι ένα δεύτερο πρόσωπο για να δομηθεί σχέση κι αυτό είναι πιο σπάνιο πια, όπως παρατηρείς κι εσύ. Ωστόσο δεν χρειάζεται μεγάλο στατιστικό δείγμα ανθρώπων που να θέλουν να συνάψουν σχέση μαζί σου ή γενικά για να το πετύχεις. Χρειάζεσαι έναν. Ψάχνε και ψάχνε με κριτήριο την επιθυμία να είστε μαζί, όχι την ανάγκη να αγκιστρωθείτε από έναν άλλο άνθρωπο, και θα βρεθεί κάποια στιγμή. Εξυπακούεται μην κλείνεις τις δυνατότητες να γνωρίσεις κόσμο, αυτό είναι απλή λογική.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News