Ακόμη κι η συμπεριφορά μου κάνει ενοχλητική εντύπωση στους οικείους μου. Ρωτούν πώς γίνεται να μιλάω με γλυκιά φωνή & να είμαι τόσο προσχαρη με τους γύρω μου κάθε ώρα.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Όμορφο το site σας λύνει απορίες & ενεργοποιεί σκέψεις & συναισθήματα. Ρένα θα ήθελα να ρωτήσω/παραθέσω το δικό μου ζήτημα, το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρό, αλλά με τα τόσα που ζούμε & διαβάζουμε εδώ ας αποφορτίσω την ατμόσφαιρα με αυτά που θα γράψω.
Είναι λάθος να είσαι ανάλαφρη όταν φτάνεις σε μια ηλικία που υποτίθεται πρέπει να ωριμάσεις; Δεν έχω υποχρεώσεις, οικογένεια, παιδιά, από επιλογή, δεν είμαστε όλοι για όλα σωστά; Η εργασία μου είναι στα καλλιτεχνικά & δεν με κουράζει, αντίθετα με ξεδιπλώνει & με κάνει χαρούμενη. Ζω πολύ χαλαρά & αυτό κάνει το περιβάλλον μου να μου μιλάει για ένα αβέβαιο μέλλον. Τίποτα δεν είναι βέβαιο σε αυτήν την ζωή τους απαντάω & ειλικρινά απορώ γιατί οι άλλοι παίρνουν θέση στην ζωή μου, που δεν τους ανήκει ούτε επηρεάζει την δική τούς; Οικονομικό πρόβλημα δεν έχω. Δεν είμαι πλούσια αλλά έχω αξιοπρεπή διαβίωση. Ακόμη & η συμπεριφορά μου κάνει ενοχλητική εντύπωση στους οικείους μου. Ρωτούν πως γίνεται να μιλάω με γλυκιά φωνή & να είμαι τόσο προσχαρη με τους γύρω μου κάθε ώρα; Τους ενοχλεί που κλείνω το κινητό, που αποφασίζω να χαλαρώνω με περίπατο στην φύση μαζί με τον σκύλο μου, που παίρνω φαγητο μαζί μου κι επιλέγω να φάω σε ένα πάρκο. Οι φίλοι μου προτιμούν καφεδάκι ή ποτό σε πολυσύχναστα μέρη, εγώ κάπου πιο ήρεμα.
Με την παρέα μου τα βρίσκω και περνάμε καλά, γελάμε, τραγουδάμε! Ναι είμαι 41 και νιώθω στην πιο καλή μου φάση! Σας στέλνω θετικά vibes!!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – H ζωή είναι όμορφη αν το θες!
________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστούμε για τα όμορφα σου λόγια για την δουλειά μας!
Έχουμε αναφέρει πάνω από μια φορά ότι αυτό που ενοχλεί τους άλλους στις δικές μας ζωές, όποιες κι αν είναι αυτές, είναι ότι αν εκείνες διαφέρουν το εκλαμβάνουν ως ακύρωση των δικών τους επιλογών. Μια γυναίκα που έχει παιδιά δεν σημαίνει ότι είναι κάθε λεπτό υπερχαρούμενη κι υπερπλήρης ψυχικά, μπορεί να ζηλεύει τη δική σου ανεμελιά και να σκέφτεται μέσα της, “βρε μήπως δεν έκανα καλά τελικά;”. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να τα ξε-κάνει τα παιδιά, τα παιδιά υπάρχουν και θα υπάρχουν για πολλά πολλά χρόνια. Ένας άνθρωπος που κάνει μια δουλειά μαγκανοπήγαδο που δεν τον ευχαριστεί μπορεί να βλέπει με δυσπιστία την δική σου γιατί κάπως πρέπει να δικαιολογήσει μέσα του την δική του επιλογή να μένει σε κάτι που δεν τον ευχαριστεί. Μπορεί να μένει για τα λεφτά, ή την ελευθερία που του προσφέρουν, ή την κοινωνική αναγνώριση ή ακόμη και τη ρουτίνα, αλλά έχει σημασία να αναγνωρίσει στον εαυτό του ότι προτεραιοποιεί αυτά τα πράγματα κι ότι μένει από ΕΠΙΛΟΓΗ. Η κριτική για τα τηλέφωνα, τον τρόπο ζωής, την ευχάριστη διάθεση είναι ουσιαστικά αγανάκτηση για τις δικές τους ζωές. Και επειδή δεν έχουν το θάρρος να παρατήσουν το καθιερωμένο και να αλλάξουν ζωή (ή ακόμη χειρότερα, την δυνατότητα επειδή έχουν εξαρτημένες υποχρεώσεις) ξεσπάνε έτσι. Μεταξύ μας αυτό ορίζω εγώ ως ανωριμότητα. Να μην είναι κάποιος εντάξει με το τι θέλουν και τι μπορούν να κάνουν. Κάποια στιγμή ωριμάζουμε και αποδεχόμαστε το πλαίσιο επιλογής μας. Δεν συγκρινόμαστε με τους άλλους. Εκείνοι είναι εκείνοι κι εμείς είμαστε εμείς.
Δεν χρειάζεται να είσαι προβληματισμένη, που δεν είσαι από το ύφος της επιστολής, έχεις δίκιο. Στηρίζουμε τις επιλογές μας γιατί είναι επιλογές μας και δεν χρειάζεται να εξηγούμε, ακόμα και στους οικείους εφόσον δεν μοιάζουν να καταλαβαίνουν. “Γιατί αυτό; Επειδή μπορώ”. Και τέλος. Ωστόσο ένα μόνο θα μου επιτρέψεις να σου πω. Αν έχεις τώρα αξιοπρεπή διαβίωση, φρόντισε για το, για όλους αβέβαιο, μέλλον όταν θα είσαι ηλικιωμένη, αν τυχόν δεν μπορείς να εργαστείς κάποια στιγμή, να είσαι τυπικά εντάξει στο συνταξιοδοτικό σου και να μην εξαρτάσαι από οποιονδήποτε. Τότε είσαι πραγματικά ελεύθερη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συνέχισε έτσι κορίτσι μου! Μου χάρισες ένα ζεστό χαμόγελο με το κείμενο σου,σ’ευχαριστώ.
Όσο για τους άλλους, μη δίνεις σημασία, δικές τους ματαιώσεις προβάλλουν επάνω σου.Προσπέρασε, απλά, διακριτικά, με το χαμόγελο του ανθρώπου που είναι σίγουρος πως ο τρόπος που ζει και τον κάνει χαρούμενο, είναι και ο πλέον σωστός για τον ίδιο.
Καλό σου δρόμο, είσαι στο σωστό δρόμο!
Ζήλια είναι, το να μπορεί ένας άνθρωπος να ζει αρμονικά με τις επιλογές του και όχι σε συνεχή ματαίωση και σύγκρουση τους προκαλεί. Ξέρω πάμπολλους ανθρώπους που έκαναν πράγματα χωρίς να τα θελουν επειδή “αυτό κάνουν όλοι” και θα ήθελαν πάρα πολύ να είναι στη θέση σου. Θα πρότεινα να βρεις άτομα στο ίδιο μήκος κύματος και να μοιράζεσαι λιγότερα με όσους θεωρούν ότι όταν μπαίνει μπροστά το 4 στην τούρτα των γενεθλίων πρέπει να παίρνεις με τις χούφτες τα αντικαταθλιπτικά, να πανικοβάλλεσαι για παιδί και να παίρνεις 20 κιλά σε ένα μήνα από την περιεμμηνοπαυση.
Δεν βρίσκω κάτι το μεμπτό. Τα ίδια κάνω και εγώ στα 36.
Εγώ σε ζήλεψα, με την καλή έννοια πάντα. Από παιδί είχα κλίση στα καλλιτεχνικά, και δεν με άφησαν οι γονείς μου να τα ακολουθήσω, ερχόμενοι σε σύγκρουση ακόμα και με τους καθηγητές που τους έλεγαν αφήστε το κορίτσι να μπει εκεί γιατί έχει πολύ ταλέντο. Κι εγώ ένιωθα όπως εσύ, ότι αν διάλεγα εκείνο το δρόμο, η εργασία μου δεν θα ήταν βάρος και αναγκαστική, αλλά πηγή χαράς. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο το να βιοποριζεσαι αποκλειστικά από τα καλλιτεχνικά, και μπράβο αν εσύ το καταφέρνεις. Άκου όμως και την πολύ σωστή συμβουλή της Ρένας για το μέλλον, ζήσε μεν χαλαρά,… Διαβάστε περισσότερα »
Ποτέ δεν είναι αργά! Ξεκίνα τώρα να ασχολείσαι με αυτό που αγαπάς κι έχεις μέσα στην καρδιά σου. Δεν χρειάζεται να πιέζεσαι, ούτε να στερείσαι την έκφραση και την δημιουργία για να τσεκάρεις τα κουτάκια που έχουν φτιάξει άλλοι. Καλή συνέχεια!
Πολύ το χάρηκα το κείμενο σου!Τα 40 είναι μια από τις καλύτερες ηλικίες σε μια γυναίκα (εύχομαι και τα 50 και πάνω)Στα 40 μου είμαι πιο ανάλαφρη από ποτέ κι έχω και παιδιά και γατιά.Δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν για τον τρόπο ζωής που διάλεξα.Μια ζωή την έχουμε,αλίμονο αν ζούσαμε τη ζωή που θέλουν οι άλλοι.Keep going ,keep the fire burning
Εγώ κατά βάθος σε νιώθω και ας έχω επιλέξει άλλο δρόμο στη ζωή μου. Έχω μια αγάπη στα καλλιτεχνικά, στα μυθιστορήματα και στα games, που πολλοί τα θεωρούν χάσιμο χρόνου. Βέβαια δεν θα άντεχα να τα κάνω επάγγελμα, εκτός από το gaming. Θα ήθελα να γινόμουν streamer αλλά μετά δεν θα είχα σύνταξη.
Τεσπα, τουλάχιστον θα παίζω games με τον γιο μου όταν ξεπεταχτεί. Που θα βρει μαμά να του μάθει το Konami code;
Χαχαχα κι εγώ περιμένω να μεγαλώσουν τα παιδιά για να παίξω κανένα παιχνιδάκι!!! Πολύ σε νιώθω !!!☺️
Συμφωνώ απόλυτα με την απάντηση της Ρενας. Με μια λέξη, αυτό που νιώθουν οι επικριτές σου, είναι το εξης: ΖΗΛΕΥΟΥΝ.
Να είσαι καλά!
ευχαριστούμε πολύ… χαίρομαι για σένα…
Πόσο ταυτίστηκα. Δεν έχεις καμία απολύτως υποχρέωση να απολογηθείς ή να δώσεις εξηγήσεις. Σ’ όποιον αρέσει.
Χαμογελάστε τους και συνεχίστε την ζωή σας.
Τελεία.