Τα παιδιά ως πηγή πόλωσης και πάλι. Αυτή τη φορά ο σχολιασμός θα είναι διαφορετικός.
__________
H ιστορία της Ζέτας όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπερα σας. Ο αδερφος της μητερας μου εχει 2 παιδια, αγορι και κοριτσι, 6 και 7 ετων. Η γυναικα του ειναι 43 ετων, μας εχει πει οτι σπουδασε ψυχολογια, αλλα δεν εργαστηκε ποτε. Ειπε πως οταν πηρε το πτυχιο, παντρευτηκε και αποφασισε να ασχοληθει με την οικογενεια. Δεν ξερω ποια ειναι η αληθεια. Λοιπον, τα παιδια δεν εχουν διαπαιδαγωγηση, δεν εχουν ορια, καταστρεφουν οτι πεσει στα χερια τους και οι γονεις απλα κοιταζουν χαλαρα. Δεν σεβονται τον ανθρωπο, μιλανε ασχημα, δεν σεβονται το σπιτι του αλλου, τα αντικειμενα του αλλου, την ξενη περιουσια .
Τετοια παιδια δεν εχω ξαναδει και δεν το λεω μονο εγω. Βασικα, δεν εχω ξαναδει τετοιους γονεις. Δεν εχω ακουσει ποτε τους γονεις να τα συμβουλευουν, να τους κανουν παρατηρηση, να τους λενε τι ειναι σωστο και τι λαθος. Σε καποια φαση, λεει η μητερα τους οτι θελει να εχει παιδια ευτυχισμενα για αυτο και δεν παρεμβαινει σε τιποτα και οτι αυτη μεγαλωνει ανθρωπους και οχι προβατα με σκυμενο κεφαλι σαν κατι αλλες! Ρενα, ειναι κουβεντα αυτη? Πως σου φαινεται αυτος ο τροπος σκεψης απο μητερα και μαλιστα γυναικα που δηλωνει ψυχολογος? Αυτη τη συμβουλη θα εδινε ως επαγγελματιας? Τα παιδια ειναι ανυποφορα. Το λενε κι αλλοι συγγενεις. Ο θειος μου την παραδεχεται σε ολα και προφανως θεωρει οτι αυτη ξερει και απο το πως πρεπει να συμπεριφερονται οι γονεις στα παιδια. Πως διαγραφεται το μελλον αυτων των παιδιων?
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ζετα
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Τα παιδιά είναι πολωτικό θέμα όπως σχολιάσαμε άλλη φορά πρόσφατα στο Α μπα. Όμως η συγκεκριμένη περίπτωση εδράζεται σε ένα σημείο της ανάρτησής σου με διαφορετικό τρόπο: “Δεν εχω ακούσει ποτε τους γονείς να τα συμβουλεύουν, να τους κάνουν παρατήρηση, να τους λένε τι είναι σωστο και τι λάθος.”
Αν μη τι άλλο, και μόνο για τα μάτια (τα αυτιά) του κόσμου, ο γονιός που έχει μια συναίσθηση του τι αναμένει η κοινωνία από αυτόν τείνει έστω και μόνο με τα λόγια να νουθετήσει δημοσίως όταν ένα παιδί ικανής ηλικίας και γενικότερης ικανότητας παρεκτρέπεται. Συνήθως επειδή οι περισσότεροι γονείς ντρέπονται απίστευτα όταν το παιδί παρεκτρέπεται παίρνουν ενεργητικότερη θέση και δεν αρκούνται σε μια κουβέντα, προσπαθούν πραγματικά να κάνουν κάτι. Αντίθετα με την προηγούμενη ιστορία, εδώ έχουμε παιδιά δημοτικού, όχι νήπια, και δεν αναφέρεται κάτι που να υπονοεί νευροδιαφορετικότητα -πράγμα που θα υπανισσόταν δυσκολία οριοθέτησης εκ μέρους του γονιού επειδή είναι νευρολογικά μη δυνατό. Πόσω μάλλον όταν δεν υφίσταται σεβασμός σε ξένα πράγματα και ενοχλούν στην περιουσία αλλουνού, δηλαδή σε ξένο σπίτι. (Οι γονείς παιδιών με ουσιαστική δυσκολία δεν μεταφέρουν τα; παιδιά εδώ κι εκεί όπου κινδυνεύουν να γίνουν αφορμές κουτσομπολιού, παρατήρησης, οποιασδήποτε ενόχλησης.)
Η δε επιστέγαση εκ μέρους της κυρίας είναι το εξής: “λέει η μητέρα τους οτι θέλει να έχει παιδιά ευτυχισμένα, γι’ αυτο και δεν παρεμβαίνει σε τίποτα και ότι αυτή μεγαλώνει ανθρωπους και οχι πρόβατα με σκυμένο κεφάλι σαν κάτι άλλες.”
Ας σταθούμε ένα λεπτό να παρατηρήσουμε το μαμαδοshaming. “Όχι σαν κάτι άλλες”. Αν μπορούσαμε να σταθούμε λίγο αλληλέγγυες εμείς οι μαμάδες, τι καλά που θα ήταν.
Όχι, δεν μεγαλώνει παιδιά η συγκεκριμένη, προαλείφει Ελληνάρες και προεκτείνει μια καταστροφική -όπως έχει αποδειχθεί- ας το πούμε “πολιτική” αντίληψη (επειδή δεν είναι τέτοια) στην ανατροφή των παιδιών της. Δεν κάνει ευτυχισμένα τα παιδιά η έλλειψη ορίων, τα κάνει ανερμάτιστα και απεγνωσμένα για προσοχή. Ανερμάτιστα παιδιά δεν είναι οι επαναστατημένοι κι αντισυμβατικοί ενήλικοι του αύριο, όπως βακαυλίζεται, είναι ενήλικες με χοντρά κοινωνικά ελείμματα που θα υποφέρουν όταν έρθουν προ του αδιεξόδου των επιθυμιών τους. Γιατί οι επιθυμίες ματαιώνονται στην ενήλικη ζωή θέλοντας και μη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν στην Ελλάδα υπάρχει κάτι που μπορεί πραγματικά να με βγάλει από τα ρούχα μου, και όχι με την καλή έννοια, είναι αυτή η επιδημία θράσους. Το πρόβλημα δεν είναι η αγένεια ή η διαφθορά ή η γαϊδουριά, αυτά δεν είναι αποκλειστικά ελληνικά φαινόμενα. Είναι το θράσος που τα συνοδεύει. Αυτή η ξεδιαντροπιά, αυτό το «μαγκιά μου». Και οφείλεται σε γονείς σαν αυτούς που περιγράφεις, γράφουσα. Δεν θέλουν να βάλουν όρια στα παιδιά τους. Μέχρι πρόσφατα υπέθετα ότι δεν θέλουν επειδή είναι δύσκολο και απαιτεί ξεβόλεμα και από τους ίδιους, πράγμα που ισχύει, αλλά πλέον σκέφτομαι μήπως δεν θέλουν να… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο σχόλιο! Μόνο μια απορία ρε παιδιά…πότε έγινε τόσο εύκολο να παίρνεις άριστα στο δημοτικό αλλά κυρίως στο γυμνάσιο; Τόσο πολύ έχουν αλλάξει τα πράγματα από όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο; Κι είμαι μόνο 31, δηλαδή, δεν είναι να πεις με πηραν και τα χρόνια…εμάς, θυμάμαι, μας έβγαινε ο κ@λος για να πάρει κάποιος άριστα ή να γίνει απουσιολόγος.
Είναι και ανάλογα το σχολείο, τους καθηγητές αλλά και τους μαθητές της τάξης. Στο δημοτικό είναι σίγουρα εύκολο όπως τα λέει, στο γυμνάσιο συμφωνώ όχι τόσο, αλλά το γενικό επιχείρημα που παρέθεσε είναι πολύ σωστό. Εγώ έχω μια ένταση και με την αριστεία και τους βαθμούς γενικότερα, όχι φυσικά για να μην επιβραβεύεται η προσπάθεια απλά για να μην υπάρχει αυτή η βαθμό θηρία που στην χώρα μας φτάνει στο άλλο άκρο ακόμα και στα πανεπιστήμια. Έχουν υπάρξει προσπάθειες νομίζω έστω και πιλοτικά σε ορισμένα πιο προηγμένα εκπαιδευτικά συστήματα. Όταν βλέπεις ακόμα και φοιτητές να προσπαθούν να περάσουν το μάθημα… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστώ πολύ! Για το θέμα με τις βαθμολογίες τι να σου πω, εγώ ήμουν στο γυμνάσιο μεταξύ 2009 και 2012. Ήταν εύκολο να πάρεις 17-18 με μια στοιχειώδη προσπάθεια. Με λίγο παραπάνω πήγαινες στο 19. Για να γίνεις απουσιολόγος ναι, ήθελε καλή προσπάθεια γιατί παιζόταν ανάμεσα στους καλύτερους της τάξης και εντελώς στον πόντο ούτως ή άλλως. Δε λέω να φτάσουμε σε εκείνο το ανόητο το 20 είναι για τον Θεό κλπ, μια μέση οδός νομίζω θα ωφελούσε.
Άσε βαζουν τα 20ρια αβέρτα κουβέρτα. Οταν ζήτησα από τους καθηγητές των παιδιων μου να είναι αντικειμενικοι στη βαθμολογία για μην επαναπαυονται- ναι, ανήκουν στη μειοψηφία που δεν είναι αριστούχοι- με κοιτούσαν σαν να εβλροαν εξωγήινο, μου ελεγαν οτι συνηθως γίνεται το αντίθετο. Και ετυχε βασικά να δω γονείς να κλαψουριζουν η να κανουν φασαρία γιατί το παιδι τους είχε 18 σε ένα μάθημα κ του έπεσε ο μέσος όρος. Δηλαδή εμενα που τους είχαν 14 σε κατι θρησκευτικά, οικιακή οικονομία, β ξένη γλώσσα κλπ τι έπρεπε να κάνω, να βάλω βόμβα στο σχολείο?
Βασικά θεωρώ ανεκδιήγητο στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα το γεγονός ότι ο γονιός παρεμβαίνει στην δουλειά των καθηγητών είτε με τσαμπουκάδες είτε με κλαψουρίσματα, όπως λες κι εσύ απλά και μόνο επειδή δεν συμφωνεί με τον βαθμό του παιδιού. Δεν ξέρω πώς λειτουργούν τα σχολεία τα τελευταία χρόνια, αλλά όταν παίρνεις το τεστ στα χέρια σου και βλέπεις αν και ποια λάθη έχουν γίνει, όταν υπάρχει συχνή ενημέρωση από το σχολείο για τυχόν αδυναμίες του παιδιού που πρέπει να διορθωθούν, όταν το ίδιο το παιδί δεν παραπονιέται για διακρίσεις από τους δασκάλους, ώστε να προβληματιστείς και να το ψάξεις με ποια… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά μπράβο. Όντως νομίζω πρέπει να είστε μειοψηφία οι γονείς που το ζητάτε αυτό. Πολλές φορές λέω τι ακούνε κι αυτοί οι εκπαιδευτικοί. Απ’ τους γονείς, όχι τα παιδιά. Για ‘μένα άριστος είναι αυτός που αποδίδει στο μέγιστο των δικών του ικανοτήτων. Αν αύριο για το παιδί μου αυτό είναι το 12, 12 ας πάρει. Δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να πάρει 18 ενώ ήταν για 12 γιατί έκαναν καβγά ο μπαμπάς κι η μαμά.
Εγώ θυμάμαι στα τέλη της δεκαετίας του 90 στο γυμνάσιο και στο λύκειο μαθητές, που περναν αβέρτα 18 και 19 στους ελέγχους και πήγαν και γράψανε στα ίδια μαθήματα κάτω από την βάση στις πανελλήνιες. Ειδικά επαρχία σε μικρά μέρη που είναι όλοι γνωστοί οι καθηγητές δεν είναι και πολύ αντικειμενικοί στην βαθμολόγηση.
Καλά, για επαρχία το ήξερα κι εγώ από συνομίληκούς μου τότε που ήμουν μαθήτρια. Αλλά σε γενικές γραμμές, έχω πολύ διαφορετικές αναμνήσεις με πολύ διάβασμα, προκειμένου να βγάλουμε τον καλό βαθμό (α πληθυντικός γιατί έχω στο μυαλό μου και τις φίλες μου και την αδερφή μου, που φυσικά περάσαμε όλες από τα ίδια σχολεία). Μάλλον είχαμε πέσει σε αυστηρό σχολείο, τι να πω…
Όσον αφορά τα “βόδια με πτυχία”, να σου θυμίσω την παροιμία ότι “τα παιδιά του τσαγκάρη, συνήθως περπατάνε ξυπόλυτα”. Είναι πολλοί οι επιτυχημένοι ψυχολόγοι και ψυχίατροι που αδυνατούν να διαχειριστούν τα δικά τους προβλήματα, είναι άπειροι οι εξαιρετικοί καθηγητές που απέτυχαν με το δικό τους παιδί και κατέφυγαν σε συνάδελφο (γνωρίζω φημισμένους ιδιαιτεράδες που σημείωσαν παταγώδη αποτυχία με τα παιδιά τους και έψαχναν εξίσου καλό με αυτούς συνάδελφο για να τα αναλάβει). Γνωρίζω και περίπτωση εξαιρετικής παιδοψυχολόγου, η οποία, όταν πρόκειται για την μοναχοκόρη της, έχει αφήσει στην άκρη τις εύστοχες συμβουλές που δίνει στους άλλους, με αποτέλεσμα το υπερκακομαθημένο… Διαβάστε περισσότερα »
Μεγάλη αλήθεια!
Σε αυτό που λες με τους καθηγητές όμως δε μου φαίνεται τελείως παράλογο για να είμαι ειλικρινής, το να ψάχνουν άλλο καθηγητή για τα παιδιά τους. Κακά τα ψέματα, άλλη σχέση έχουν οι γονείς με τα παιδιά τους και άλλη οι καθηγητές με τους μαθητές τους. Και οι γονείς / καθηγητές να μπορούν διαχειριστούν την διαφορά, για τα παιδιά δεν είμαι σίγουρη ότι έχουν καταφέρει να αναπτύξουν αυτή την ικανότητα στα 16-17.
Οι βαθμοί δεν έχουν κανένα νόημα στις τάξεις υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Όχι επειδή δίνονται εύκολα , επειδή πραγματικά στερούνται νοήματος.
Αρχικά ΔΕΝ είναι ψυχολόγος. Το σπούδασε σαν αντικείμενο κ μέχρι εκεί. Για να γίνεις ψυχολόγος θέλει άδεια επαγγέλματος, αφού πρώτα κάνεις ο ίδιος ψυχοθεραπεία χρόνια από επόπτη για να σε κρίνουν αξία στο να ψυχολογεις άλλους. Επίσης, θέλει μεταπτυχιακα κ σεμινάρια. Οπότε ΔΕΝ είναι ψυχολόγος. Κ απ’ όσα περιγράφεις δεν θα έπρεπε κ να είναι. Δεν έχει καν την εμπειρία, έχει ένα απλό χαρτί. Όσο για τα παιδιά, δεν μπορείς να έχεις λόγο. Καταλαβαίνω ότι τα νοιάζεσαι, αλλά δεν σε παίρνει. Αν δεν θέλεις φασαρίες κ ζημιές σπίτι ΣΟΥ, μην τους καλεις κ μην συναναστρέφεσαι. Στο δικό μου σπίτι η… Διαβάστε περισσότερα »
Δε θα πω πολλα, μιλαω μονο ως μαμα που λειτουργει με το ενστικτο και προσπαθώντας να ενημερωνομαι απο ειδικους, εχοντας και και γνώμονα την εμπειρία.Τα παιδια χρειαζονται προγραμμα πειθαρχια και ορια. Τους ειναι απαραιτητα. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ. Τους δινουν ασφαλεια, τα βοηθούν να κατανοησουν τον κοσμο, και να βρουν τη θεση τους σε αυτον. Το θεμα ειναι πως θετεις αυτα τα ορια, με φωνες, με βια, με φοβο, με ενσυναισθηση. Και φυσικα τον βαθμο των οριων. Δεν μπορει να λειτουργουν σα ρομποτακια. Πολλοι γονεις, εχοντας εμπειρια απο παλιοτερες πρακτικες βιας θελουν να ειναι ηπιοι με τα παιδια τους και παρερμηνευοντας αυτην τη… Διαβάστε περισσότερα »
“τα βοηθούν να κατανοησουν τον κοσμο, και να βρουν τη θεση τους σε αυτον.” Αυτο κανει η μητερα αυτη. Τα κανει να κατανοησουν τον κοσμο ως πεδιο προς υποταγη και να βρουν τη θεση τους στον κοσμο αυτον που ειναι η κυριαρχια τους επι αυτου.
Συμφωνώ.
Όσα βιβλία κι αν διαβάσουμε, όσες διαλέξεις και σεμινάρια και αν παρακολουθήσουμε,αν δεν εφαρμόσουμε όσα διδασκόμαστε, τί κάνουμε πέρα από το να γνωρίζουμε την θεωρία;
Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να νιώσουν ασφαλή, η γενιά μας ίσως ζορίζεται να βρει την ισορροπία μεταξύ του διαλόγου,της ενσυναίσθησης κσι της πειθαρχίας για την ανατροφή της ίσως πρώτης γενιάς που μεγαλώνει σε μεγσλο βαθμό χωρίς τη”νόμιμη” γονική βία των παλαιοτέρων.
Κάποιοι δυστυχώς τροφοδοτούν κι απλώνουν τον εγωισμό τους μέσω των παιδιών ΤΟΥΣ, όπως σωστά αναφέρθηκε σε άλλο σχόλιο.
Αγαπητή γράφουσα, δυστυχώς η εκπαίδευση δεν σημαίνει αυτόματα και παιδεία. Αν οι γονείς διακρίνονται από έλλειψη παιδείας, πώς είναι δυνατόν να μεταδόσουν παιδεία στα παιδιά τους;
Δεν τα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά. Έχουν ευθύνη και οι δύο. Ούτε είναι διαγωνισμός που κερδίζει όποιος το κάνει καλύτερα. Μιλάμε για ανθρώπους.
Υπάρχουν κακοί ψυχολόγοι όπως υπάρχουν και κακοί γιατροί ή δικηγόροι. Εμένα πάντως ο ψυχλόγος μου μιλώντας για τις δικές μου ανασφάλειες ως μητέρα που έχει πει οτι τα παιδιά από νήπια χρειάζοναι όρια και να τους λένε όχι. Δεν πειράζει αν το παιδί ματαιωθεί γιατί έτσι θα μάθει τα όρια. Η δασκάλα στο νήπιο της κόρης μου μιλώντας για αυτό το θέμα μου είπε κάτι πολύ ωραίο. Μου είπε οτι το να βάζεις όρια σε ένα παιδί είναι σαν να μαθαίνει οδήγηση ένας ενήλικας. Οταν βγαίνεις με τον δάσκαλο οδήγησης θες να σου λεει τι να κάνεις, που να πας.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα έλεγα ότι δε με ενδιαφέρει πώς μεγαλώνει η συγκεκριμένη τα παιδιά της, όσο κοντινή συγγενής κι αν είναι. Αρκεί να μην έχει συνέπειες σε μένα, την οικογένειά μου και την περιουσία μου. Διαφορετικά, θα υπάρξουν συνέπειες. Αν για παράδειγμα, μου σπάσουν κατι, έστω και άνευ αξίας, και ο γονιός πει : “έτσι κάνουν τα παιδιά, τα πρόβατα μόνο δε σπάνε”, στην καλύτερη θα ζητήσω αντικατάσταση. Στη χειρότερη θα κόψω την καλημέρα.
Το ότι είναι ψυχολόγος και προτίμησε να μη ασκήσει το επάγγελμα ούτε μία μερα στη ζωή της με κάνει να σκέφτομαι πως πήγε στο πανεπιστήμιο γιατί ”αυτό κάνουν όλοι” και όχι γιατί έχει καμία αγάπη για το αντικείμενο. Μετά από τόσα χρόνια, δε θα μου έκανε εντύπωση αν τα έχει ξεχάσει όλα, ό,τι αφήνεις σε αφήνει. Όσο για τα παιδιά της, αν ταυτίζει την ευτυχία με την ασυδοσία και καταπάτηση των ορίων των άλλων, είναι ανίκανη μητέρα και ναρκισσιστικό άτομο. Και βάζω στοίχημα πως θα θιγούν οι special snowflake γονείς με το σχόλιό μου (λες και το γράφω προσωπικα για… Διαβάστε περισσότερα »
Υπάρχει μια “σχολή γονέων” στην Ευρώπη και την βόρεια αμερική που αφαρμόζει το “gentle parenting” ή και ακόμα “no parenting” που είναι σε γενικές γραμμες να παρεμβαίνεις το μινιμουμ στα παιδιά σου, να μην τουσ βάζεις όρια αλλά να μαθαίνουν δια του παραδείγματος ή παθαίνοντας.Δεν λεώ ότι συμφωνώ αλλά τουλάχιστον στην κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία είναι αρκετόι που το προσπαθούν και δεν κατηγορούνται από κανέναν ότι μεγαλώνουν Ελληνάρες… Στην ιστορία τώρα ή θεματοθέτρια στρέφεται κυρίως εναντίον της μητέρας θεωρώντας την την κυρίως υπεύθυνη για την ανάρμοστη συμπεριφορά των παιδιών της . Πως σκέφτεται έτσι μια μητέρα, μια γυναίκα που… Διαβάστε περισσότερα »
Να πω οτι το gentle parenting δεν είναι αυτό που κάνει η κουνιάδα επειδή είναι κάτι που το έχω ψάξει και προσπαθώ να το εφαρμόσω. To gentle parenting δεν είναι έλλειψη ορίων είναι απλά να μπαίνεις στην θέση του παιδιού σου και να κατανοείς οτι κάποιες συμπεριφορές είναι μέρος της εξέλιξης και της ηλικίας. Αν πχ το παιδί έχει ένα tantrum μπορεις είτε να του φωνάξεις και να το μαλώσεις, ειτε να φύγεις και να το αγνοήσεις, είτε να του πεις οτι καταλαβαίνεις οτι είναι στεναχωρημένο που δεν του έδωσες μπισκότο αλλά δεν γίνεται να το φάει τώρα, να απομακρυνθείς… Διαβάστε περισσότερα »
Το ποστ θέτει προς συζήτηση το κατά πόσον μια τέτοια προσέγγιση είναι τελικά θετική για τα παιδια και κατά πόσο συμφωνεί με τις σύγχρονες θέσεις της ψυχολογίας.
Gentle parenting δεν ειναι η μη πειθαρχία, αλλα το να πειθαρχεις με τροπο που συμφωνει με την αναπτυξη του παιδιου, και ενσυναισθηση πχ οταν ο μικρος μου κλαιει κι εχει καποιο ξεσπασμα ,δεν του φωναζω δεν τον μαλωνω, εννοειται δεν χτυπαω. Ξερω λιγο πολυ τι φταιει, οποτε τον πλησιαζω, του λεω σε κατάλαβαινω εισαι κουρασμένος, πεινασμένος, νευριασμενος κτλ, η λυση ειναι να ξεκουραστείς, να φας κτλ. Ή οταν δεν ξερω τι συμβαίνει, του ζηταω να μ πει , να χρησιμοποιήσει τα λογια του. Αυτο στα 3,5 . Στα 2 του τον επαιρνα αγκαλια ή ημουν διπλα του μεχρι να ηρεμησει… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή το να είσαι επαναστατημένος αντισυμβατικός ενήλικας είναι καλό; Και πώς ακριβώς ορίζεται; Στην Ελλάδα αρκεί να έχεις φύγει από το πατρικό σου και να να βγάζεις αρκετά λεφτά δουλευοντας σαν ζωγράφος ενώ έχεις σπουδάσει πυρηνική φυσική (ή έστω, αν μιλάμε για Ελλάδα, να έχεις απαρνηθεί το κληρονομικο επάγγελμα των γονέων). Το να πετάς μολότωφ και να γράφεις συνθήματα στην Τραπεζα της Ελλαδος και στα Προπύλαια, ουδεμία σχέση έχει – αλλά αφετηρία χωρίς όρια, σίγουρα.
Γιατί είναι κακό να είσαι επαναστατημένος αντισυμβατικός ενήλικας;
Κι εγώ απόρησα…
Κακό είναι οταν για να δηλώσεις πόσο αντισυμβατικος εισαι βλαπτεις τους συνανθρώπους σου. Οχι λοιπόν δεν είναι αντισυμβατικο να κάνεις μπουλινγκ στους συμμαθητές σου ή να καταστρέφεις πράγματα σε ξένα σπίτια. Ουτε το να κάψεις το αμαξι ή το μαγαζι ενός αγνώστου μεροκαματιαρη. Άμα έχεις @@ πηγαινε σπάσε το αμαξι του υπουργού που διαλύει το σύστημα υγείας ή παιδείας. Πήγαινε να καταγγείλεις τον εργοδότη που σου ζητάει πίσω το δώρο ή σε απολύει επειδη έμεινες εγκυος/είσαι γκει/ δεν του έκατσες. Αν έχεις κότσια αρνησου να εργαστείς σαν ματατζης ή σαν υπάλληλος μιας τράπεζας που κατασχει τα σπίτια φτωχών. Διάλεξε έναν… Διαβάστε περισσότερα »