Το πατρικό μοντέλο ως ζητούμενο στους συντρόφους δεν κάνει μια γυναίκα καταδικασμένη, όσο η συγκεκριμένη γυναίκα ψάχνει και εκλογικεύει μέσω της θεραπείας το τραύμα της.
_______________
Η ιστορία της Κάπου Κάποτε όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γεια σε όλους και όλες.
Λένε ότι οι γυναίκες ψάχνουν έναν άντρα σαν τον πατέρα τους. Ισχύει; Τι γίνεται στην περίπτωση που μια κοπέλα έχει μεγαλώσει με έναν τοξικό, μέθυσο, είρωνα και παρεμβατικό πατέρα; Θα συνεχίσει αυτό το μοτίβο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κάπου κάποτε
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Το ότι αναρωτιέσαι κι έχεις συνειδητοποιήσει την παγίδα της αναζήτησης πατρικού μοντέλου στους μετέπειτα συντρόφους είναι μια καλή αρχή.
Ας πούμε λίγα πράγματα. Η όλη θεωρία βασίζεται στην φροϋδική ψυχανάλυση όσο κι αυτή του Carl Jung, καθώς εκείνοι είχαν αναλύσει το Οιδοιπόδειο σύμπλεγμα (μάνας-γιού) και το Σύμπλεγμα της Ηλέκτρας (πατέρα-κόρης) για να περιγράψουν τα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης του ατόμου. Με λίγα λόγια, στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης (μεταξύ 3-6 ετών) το παιδί αποκόπτεται από την μητέρα και βλέπει τον πατέρα ως τον σύνδεσμο με τον έξω κόσμο. Η κόρη επιθυμεί συμβολικά να “κατακτήσει” τον πατέρα και να “απομακρύνει” τη μητέρα, την οποία βλέπει ανταγωνιστικά. Έπειτα, συνειδητοποιεί μέσω του ταμπού της αιμομειξίας ότι δεν μπορεί να έχει αποκλειστικά τον πατέρα και ταυτίζεται με τη μητέρα της συνειδητοποιώντας το φύλο της. Εκείνη γίνεται το πρότυπό της και σε κείνη προσπαθεί να μοιάσει με στόχο την πλήρη αποδοχή από την πατρική φιγούρα. Εσωτερικά δηλαδή διαμορφώνει το πρότυπό της σύμφωνα με τα δικά του χαρακτηριστικά, καθώς επίσης διαμορφώνει την αυτοεκτίμησή της προς το άλλο φύλο σύμφωνα με την ανατροφοδότηση που λαμβάνει από εκείνον.
Σε μια νορμάλ σχέση το μοντέλο αυτό αναπτύσσεται στα πρώιμα νηπιακά στάδια και σιγά σιγά ατονεί ώστε το παιδί να αναπτύξει την προσωπικότητά του.
Σε περιπτώσεις που ο πατέρας είναι βίαιος, απών, γενικώς ακατάλληλος η κοπέλα βρίσκεται να έχει αυτό το στάδιο ψυχοανάπτυξης κολοβωμένο. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ψάχνει έναν πατέρα, μια πατρική φιγούρα που συμβολικά θα καλύψει αυτό το κενό. Επίσης όμως, επειδή οι άνθρωποι δεν είναι άβουλα όντα, ότι μπορεί να σημαίνει ότι ψάχνει να βρει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που εξέλιπαν στον πατέρα της: σταθερότητα, αξιοπιστία, θαυμασμό, προσοχή. Μπορεί να επιχειρήσει -κι αυτό είναι συχνό σε άτομα που έχουν τραύμα- να επιδιορθώσει μέσω των ερωτικών σχέσεων αυτό που νιώθει ότι την τραυμάτισε. Όπως κάποια που έχει κακοποιηθεί μπορεί να αναζητήσει να ξαναζήσει μια σκηνοθεσία της κακοποίησής της, με ανατροπή όμως της σχέσης εξουσίας και δική της νίκη, ως αυτοσχέδια θεραπεία της, έτσι κι εδώ. Ενδέχεται να προσπαθήσει να επουλώσει το τραύμα φέρνοντας την κατάσταση τούμπα, εντυπωσιάζοντας τον ερωτικό στόχο-“πατέρα” (ιδιαίτερα αν είναι μια φιγούρα μεγαλύτερη σε ηλικία, αυτό που στην καθουμιλουμένη λένε ‘daddy issues’ κοινώς ψάχνει πατρική φιγούρα). Ή θα μπορούσε να το κάνει ψάχνοντας κάποιον με εντελώς αντιθετικά στοιχεία από τον πατέρα της. Όπως για παράδειγμα ένα παιδί χωρισμένων γονιών που να ανθίσταται σε ένα δικό της διαζύγιο και να παραμένει για να μην επαναλάβει το μοτίβο.
Όσο όλο αυτό γίνεται με κάποια συνειδητοποίηση των διεργασιών λειτουργεί ως έναν βαθμό αυτοθεραπευτικά, αρκεί να μπαίνει η λογική στην ανάλυση των περιστατικών με μια κάποια συναισθηματική αποστασιοποίηση (που δεν είναι πάντα εύκολη, ομολογουμένως). Σε περιπτώσεις που εκτός από την πατρική απουσία και την απόρριψη υπάρχει όντως ψυχολογική ή σωματική κακοποίηση, ενδείκνυται να συμβουλευτεί ψυχοθεραπευτή, καθώς υπάρχει η υπαρκτή πιθανότητα του PTSD (σύνδρομο μετατραυματικού στρες).
Πάντως ο κακός πατέρας δεν είναι καταδίκη (όσο ούτε κι η κακή μητέρα). Είμαστε δημιουργήματα όχι μόνο των γονιών μας, αλλά και της αυτόνομης βούλησής μας. Αρκεί να λάβουμε βοήθεια και να διαβάσουμε για να μάθουμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εξίσου ενδιαφέρουσα καθίσταται και η θεωρία της προσκόλλησης/δεσμού (theory of attachment) του John Bowlby. Επίσης ψυχαναλυτική θεωρία. Σύμφωνα με αυτήν, οι σχέσεις των ατόμων αναπτύσσονται σε σημαντικό ποσοστό από το αν και σε τι βαθμό, ικανοποιήθηκαν οι ανάγκες τους (όσο ήταν αρχικώς βρέφη), από τ@ βασικ@ τροφό. Σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την εγγύτητα που αναπτύσσει το βρέφος με τ@ φροντιστή που είναι επιφορτισμένος να φέρει εις πέρας τον ρόλο του να μεγαλώσει το βρέφος. Οπότε και προκύπτουν 4 μορφές δεσμού, αναφέρω ονομαστικά: Α. Ασφαλής δεσμός: (ο κόσμος είναι ένα ασφαλές μέρος, άρα εμπιστοσύνη). Β. Ανασφαλής δεσμός- αγχώδης: (χαμηλή αυτοεκτίμηση,… Διαβάστε περισσότερα »
💜
Αυτο το κλισε οτι ψαχνουμε τον πατερα στις σχεσεις κτλ κτλ και που το αναλυουν και οι ψυχολογοι, ειναι ενα ΚΑΛΟ ΒΗΜΑ οπως λεει και η Ρενα. (και δεν το αμφισβητω) Αν και πολλες φορες λεω : ε.. και; Τεσπα… Το ερωτημα μου ειναι : και τωρα.. τι γινεται; Γιατι εγω στο μετα, δεν βρισκω ακρη θεωρειτε αληθεια πως εκει εξω ο κοσμος ειναι γεματος απο διαθεσιμους αντρες και εμεις διαλεγουμε τον ακαταλληλο καθε φορα; Και τωρα θα αλλαξουμε απλα τα κριτηρια και θα διαλεξουμε τον καλο, και “ζησαν αυτοι καλα;” Μακαρι να ηταν ετσι.. αλλα δεν ειναι. Διαβασα επισης… Διαβάστε περισσότερα »
Ο ψυχολόγος δεν θα βρει την λύση σίγουρα, όμως θα σε βοηθήσει να τη βρεις μόνη σου, αυτός είναι ο στόχος.
Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να ”διορθώσεις”, ότι έχει γίνε έχει αφήσει τραύμα και αυτό δεν αλλάζει.
Μπορείς όμως να αποδεχθείς εσένα όπως είσαι, να αγαπήσεις τον εαυτό σου , έτσι θα ξεκινήσει κάπως να ”τακτοποιείται” το μέσα σου.
Παπαρούνα θυμάμαι κάπως την περίπτωση σου απο την πρόσφατη συνομιλία μας. Κοιτά όμως τι γίνεται… ενώ καταλαβαίνω οτι εχεις ένα συγκεκριμένο θέμα που σ’απασχολει τείνεις να το φέρνεις στο προσκήνειο κ εκεί που δεν είναι ακριβώς η ώρα του. Εδώ ρωτάει μια κοπέλα σχετικά με τη σχέση πατέρα-κόρης κ αν το μοτίβο συνεχίζεται εφ’όρου ζωης. Εσυ πιάνεις το δικό σου πονεμένο κομμάτι – το οποίο είναι καθ’όλα σεβαστό’ αλλά επετρεψέ μου να σου πω οτι δεν είναι κάθε ώρα η κατάλληλη ώρα για να συζητηθεί αυτούσιο. Κ σου το λέω γιατί όσο το αναπαράγεις θα σου αφήνει πίκρα. Παιδιά δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραία απάντηση. Νομίζω ότι το προχώρα με τα φορτία σου είναι αυτό που τελικά κάνουμε όλοι. Άλλων μεγαλύτερα άλλων μικρότερα.
Καλά κάποιες φορές και οι ψυχολόγοι μην έχοντας να προσφέρουν πρακτικές και αληθινές λύσεις, πετάνε διάφορα τσιτατα και ψαγμενα. Τα οποία θα μπορούσε κάλλιστα να τα διαβάσει ο ασθενής σε ένα απλό lifestyle περιοδικό στη στήλη της ψυχολογίας. Άλλωστε στην Ελλάδα είμαστε. Δε θα συναντήσουμε το Γιάλομ. Αυτός δίνει συνεδρίες στη νέα Υόρκη (υποθέτω).
Jesus! Εσυ καταδαχεσαι ψυχανάλυση μόνο από τον Irvin Yalom? Από το καλπασμα της απάντησης υποψιάζομαι οτι κ αυτόν τσαρλατάνο θα το εβγαζες.
Μάλλον σε εμένα αναφέρεσαι. Δεν είχα δει τότε το σχόλιο σου, οπότε θα σου απαντήσω εδώ. Καθόλου απλά δε μου τα παρουσίασε τα πράγματα. Έξι χρόνια έκανα ψυχοθεραπεία, συνειδητοποίησα πραγματα για τον εαυτό μου που με σοκαραν και μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια πέρασα πάρα πολλά. Θες γνωριμίες με ακατάλληλους άντρες που ήθελαν μόνο σεξ; Θες μεταπτυχιακό; Θες 2η δουλειά; Θες 3η δουλειά; Απ όλα έχει ο μπαξές. Όταν τακτοποιηθηκα λοιπόν με όλα αυτά και αποφάσισα να μην ξαναπέσω στην ίδια φάκα-και το τονίζω ήταν συνειδητή απόφαση αυτο- τότε ήρθε στη ζωή μου αυτός ο άνθρωπος. Το ποιοι μας… Διαβάστε περισσότερα »
Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ και τον καθένα ξεχωριστα για τον κοπο και την ενεργεια που δωσατε για να μου απαντησετε. Αργησα λιγο, γιατι μελετησα σχολαστικα την καθε μια. Ειμαι απο τα ατομα που ψαχνουν τις δευτερες (η αλλιωτικες) ματιες, απο την δικη μου, και εδω δοθηκαν καποιες. Καταρχας εχω βαρεθει να μιλαω εδω μεσα για το δικο μου θεμα. Καθε φορα ομως που θα δω κατι να μου το θυμιζει δεν μπορω να αντισταθω στο να γραψω κατι. Νιωθω πως με ξαλαφρωνει. Αλλα μπουχτισα πλεον Δευτερο, η εκδοχη που δινω, ειναι προσφατη (2 τελευταιων ετων), οποτε δεν αναμοχλευω τα ιδια πραγματα.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάντως μολις σε διάβασα και σου ευχομαι να συνεχίσεις να εχεις αυτή τη δύναμη!
Δηλαδή τώρα τι θέλει να μας πει η φίλη ότι αν επιλέξει έναν τοξικό και παραβατικό σύντροφο φταίει ο πατέρας της?
Όχι, αναλάβετε τις ευθύνες σας δεν φταίνε για όλα οι γονείς σας.
Κι εσείς μην κάνετε παιδια αν είναι να τα κακοποιειτε.
Επίσης μάθετε ανάγνωση για να αποφύγετε τα straw man fallacies μόνο και μόνο για να πειτε κάτι.
Αν η φίλη περίμενε τέτοια απάντηση θα πήγαινε να τα πει σε ένα καφενείο. Κρατείστε αυτή την αντιδραση για τα περιβάλλοντα στα οποία αρμόζει. Αναλάβετε κ εσείς τις ευθύνες τις ανεξέλεγκτης γλώσσας κ θυμού σας. Τα περιβάλλοντα γυναικών δεν είναι ο σάκος του box σας πλέον!
Εγώ θα πω ότι επειδή ακριβώς δεν έχεις αντιληφθεί (σκεφτει?) την επίδραση της ανατροφής σου , υπάρχει πολύ αυξημένος κίνδυνος να την αναπαράγεις αυτούσια όταν έρθει η σειρα σου ( με τα θετικά αλλά και με τα αρνητικά της).
Ναι, όταν έχεις πετάξει την λογική και την κριτική σκέψη έξω από το παράθυρο.
Καλά, κοιτάξτε να λύσετε κάποιοι τα μόνιμα θέματά σας με τις μανάδες σας και μετά κουνήστε μας το δάχτυλο για τους πατεράδες μας.