Η Ρένα απαντά: Eίναι κακό που έχω επιθυμίες;

Οι επιθυμίες είναι για να υπάρχουν. Μόνες τους δεν είναι ούτε καλές, ούτε κακές. Οι συνθήκες είναι που τις πλαισιώνουν.

__________________________

Η ιστορία της Μπερδεμένης Φουλ! όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρένα εκπέμπω SOS! Είμαι σε σχέση 4 χρόνια, συγκατοικούμε τα τρία, στα οποία είδα και τα καλά και τα κουσουρια του συντρόφου μου. Λόγω καραντινας αλλά και αφραγκιας, δεν έχουμε κάνει τα ταξίδια που θα ήθελα, ούτε όσα θα ήθελα γενικά. Το σεξ δεν είναι το πιο συγκλονιστικό που έχω κάνει στη ζωή μου και γενικά νιώθω ότι δεν είναι μέσα σε πιο εξτριμ πράγματα πάνω σε αυτό το κομμάτι. Τα καλά του είναι ότι με αγαπάει,νιώθω ασφάλεια και σταθερότητα στα συναισθηματα του.

Κατά καιρούς σκέφτομαι κάποιους άλλους που μπορεί να μου κινήσουν το ενδιαφέρον. Θέλω να κάνω ταξίδια, να γνωρίσω νέα πράγματα, ελπίζω ακόμα ότι κάποτε θα ανοίξει μια θέση και για μένα σε αυτό που σπούδασα, ώστε να ξεφύγω από τον ιδιωτικό τομέα και την εξυπηρέτηση ενοχλητικών πελατών. Αυτός θεωρεί ότι το χαρτί που πήρα (οι σπουδές μου) είναι να το χρησιμοποιήσω για κωλοχαρτο (συγγνώμη κιόλας) επειδή δε μου έδωσε ψωμί.

Το θέμα είναι ότι βρίσκομαι εδώ και καιρό σε φάση δίαιτας και είμαι σε πολύ καλό στάδιο, και μου λέει, από το καλοκαίρι και μετά να βάλουμε μπροστά για παιδάκι. Ρένα με έπιασε πανικός. ΠΑΝΙΚΟΣ! ΠΑΝΙΚΟΣ γιατί δε θέλω ακόμα παιδί; Γιατί ίσως δε θέλω με τον ίδιο; Γιατί δεν έκανα όσα ήθελα; Γιατί δε θέλω να χάσω την ελευθερία μου; By the way να σου πω ότι μαζί δε βγαίνουμε, δεν έχουμε κύκλο φίλων που βγαίνουμε όλοι μαζί, αυτός δε θέλει ξενύχτια γιατί κάποτε δούλεψε νύχτα και δεν του αρέσει, και για να μην έχω προβλήματα δε βγαίνω ούτε εγώ. Δεν έχει θέμα να βγω με φίλες χαλαρά για τσίπουρο κτλ αλλά σε μπουζούκια αν ήθελα να πάω, ξέρω ότι θα έχω θέμα.

Νιώθω ότι θέλω απεγνωσμένα την ελευθερία μου ώρες ώρες. Και όταν εκφράζω τις επιθυμίες μου ο άλλος εκνευρίζεται. Είναι κακό να έχω επιθυμίες;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη φουλ!

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Δύο προβλήματα μεγάλα κι άλυτα διαβλέπω στην επιστολή σου, αγαπητή φίλη.

Το πρώτο είναι ότι όπως οι περισσότερες Ελληνίδες περιμένεις από το σύντροφό σου να σε κάνει να ζήσεις. Να ταξιδέψεις, να μαζέψεις εμπειρίες, να έχεις συναρπαστικά βιώματα, να δεις νέες παραστάσεις. Πιστεύεις ότι η μέση Δανή ή Αυστριακή περιμένει να την βγάλουν, να την ταξιδέψουν, να την πάνε εδώ, να την πάνε εκεί, να της κάνουν το σεξ το σωστό το πρόστυχο; Ή πιστεύεις ότι εκείνες το κυνηγάνε οι ίδιες και διεκδικούν τις επιθυμίες τους; Αν ναι, γιατί ναι; Θα σου πω γιατί. Επειδή στην Ελλάδα ακόμα οι γονείς μεγαλώνουν τα κορίτσια τους με το μπαμπάκι σφαγμένες, να μην κάνουν το ένα, να μην κάνουν το άλλο, να προσέξουν αυτό, να προσέξουν εκείνο, κι έτσι με το που θα βρουν άντρα αναμένουν ότι θα ζήσουν την ζωή που δεν έζησαν. Επικρεμούν πάνω στον άντρα όλες τους τις προσδοκίες. Κι αν βρουν παντοφλάκια -όπως εσύ- νιώθουν απόγνωση.

Λοιπόν, σου έχω νέα. Μην περιμένεις από τους άλλους. Αν θες εμπειρίες, βγες εκεί έξω και διεκδίκησέ τες μόνη σου. Ναι, μόνη σου. Ή με γυναικεία παρέα, ή με φίλους. Μην το προσδοκάς από τον σύντροφο, δεν είναι αυτή η χρήση του. Το να μοιραστείτε κάτι που θέλετε κι οι δυο ή που τυχαίνει να ζείτε ταυτόχρονα κι οι δυο είναι άλλο. Το να προσδοκάς να σου εκπληρώσει τα υπαρξιακά απωθημένα είναι το λάθος. Εκεί βρίσκεται το τεράστιο κενό επικοινωνίας που έχεις με το σύντροφό σου και γι’αυτό εκνευρίζεται. Αναμένεις να σου εκπληρώσει το όραμα ζωής που ονειρεύεσαι, όμως εκείνος επειδή έχει ήδη ζήσει κι απορρίψει κάποια εξ αυτών, ονειρεύεται πλέον άλλα πράγματα, είναι σε άλλη φάση ζωής.

Τα θέλω σας διαφέρουν. Και δεν υπάρχει κάτι εγγενώς κακό σε αυτό. Υπάρχει ένα χάσμα.

Και πάμε στο δεύτερο και πολύ σοβαρό πρόβλημα. Λες “σε μπουζούκια αν ήθελα να πάω, ξέρω ότι θα έχω θέμα”. Δηλαδή για τι τάξη μεγέθους θέμα μιλάμε; Θα σε κλειδώσει σπίτι; Θα σου πάρει κινητά και σόσιαλ και θα σε έχει στη γωνία στο ένα γόνατο; Θα σου βάλει τις φωνές; Θα επιχειρήσει να σε χτυπήσει; Θα σου κάνει μούτρα; Δεν ακούγεται πολύ καλά όλο αυτό. Κι επειδή ακριβώς έχετε διαφορά βιωμάτων (εκείνος δούλεψε νύχτα, εσύ δεν έχεις εμπειρίες) το ζήτημα παίρνει άλλες διαστάσεις στο κεφάλι του, φαντάζεται διάφορα, και δεν επικοινωνείτε καλά το πλαίσιο στο οποίο θα γινόταν το οτιδήποτε σχετικά με την ελευθερία σου. Επίσης διακρίνω μια υποτίμηση. Το πτυχίο που δεν σου δίνει ψωμί δεν είναι κωλόχαρτο, είναι εμπλουτισμός πνευματικός.

Κι έπειτα η δεύτερη μεγάλη καμπάνα: εκεί που λες ότι “μου λέει, από το καλοκαίρι και μετά να βάλουμε μπροστά για παιδάκι” στο οποίο σε πιάνει πανικός.

Προφανώς ο πανικός σου δεν είναι μόνο επειδή είσαι σε φάση δίαιτας (!) αλλά ακριβώς επειδή κάποιες από τις παραμέτρους που εξετάζεις σου δημιουργούν δεύτερες σκέψεις. Παιδάκι κάνουμε όταν έχουμε αποφασίσει ότι είμαστε σχετικά χορτασμένοι ώστε να μπορούμε να αφιερωθούμε σε ένα νορμάλ πλαίσιο, κι όταν έχουμε κατασταλάξει ότι θέλουμε να δούμε το πρόσωπο του συντρόφου να αναπαράγεται στο πρόσωπο του παιδιού. Άμα δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις, τι συζητάμε;

Του έχεις εκφράσει αυτούς τους προβληματισμούς; Έχετε συζητήσει όλα όσα σε απασχολούν; Στο σεξ έχεις επιδιώξει να κάνετε κάτι πιο περιπετειώδες και σε έχει απορρίψει; Δεν είναι συζήτηση το “ας βγούμε”, “ας ταξιδέψουμε εκεί”, “θέλω να κάνουμε αυτό,ποτέ δεν κάνουμε αυτό” και όταν λέει όχι μουτρώνουμε.
Συζήτηση είναι ότι έχεις θέλω που δεν έχει εκείνος και τι θα κάνετε γι’αυτή την διαφοροποίηση, συνειδητά, πρακτικά, συμφωνημένα, ει δυνατόν με αριθμητική λίστα. Αν κατόπιν αυτής της συζήτησης δεν μπορέσετε να τα βρείτε, καλύτερα να το διαλύσετε πριν έρθει το παιδί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News