Η κουρασμένη αναρωτιέται για την δουλειά της κι εμείς μαζί της.
___________________
Η ιστορία της Κουρασμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Ρενα θα θέσω ένα ερώτημα που πιθανών να εξοργίσει κόσμο. Πριν αρχίσω να πω πως ξέρω ποσό τυχερή είμαι και πως πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και πολλών αναγνωστών, έχουν μεγαλύτερα πρόβληματα.
Το δικό μου θέμα πλέον είναι πως έχω χάσει κάθε φιλοδοξία επαγγελματική, νιώθω κουρασμένη ακόμα και μετά από ένα μήνα διακοπών και απλά δεν θέλω να δουλεύω πλέον. Είναι πολύ νωρις ομως στη ζωή και στη καριέρα μου να νιώθω έτσι. Νομίζω πως έδωσα ότι είχα τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου. Μεταξύ 20 χρόνων και μέχρι πριν από ένα χρόνο έκανα ότι μπορούσα για να είμαι στην κορυφή της τάξης μου, η καλύτερη στο κλάδο μου, να παίρνω προαγωγές όσο πιο γρήγορα γίνεται. Έχανα τον ύπνο μου, δούλευα μέρα νύχτα, έπαιρνα το λαπτοπ διακοπές.
Σήμερα είμαι 30, διευθύντρια και με αποδοχές που δεν είχα καν φανταστεί. Μου επιτρέπουν να κάνω ότι επιθυμώ, χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά πλέον δεν έχω κουράγιο. Πάω στο γραφείο και η αλήθεια είναι πως βγάζω τη δουλειά της ημέρας εύκολα και γρήγορα. Αλλά δεν αντέχω να κάθομαι στο γραφείο 8ωρο. Θέλω να βγω έξω να ζήσω τη ζωή μου χωρίς άγχος. Δεν έχω διάθεση για δουλειά πλέον. Δεν είναι φυσιολογικό να εκνευρίζομαι όταν μου ζητάνε να κοιταξω κάτι στις 4 το απόγευμα…
Η φιλοδοξία έχει φύγει από μέσα μου και το μόνο που σκέφτομαι όλη μέρα είναι πως γίνει να έχω αυτό το εισόδημα και ζωή χωρίς να δουλεύσω. Σκέφτομαι να περιμένω μέχρι το μπόνους μου και μετά να πάρω άδεια 6 μήνες. Και μετά; Μετά θα θέλω να γυρίσω στο γραφείο; Μάλλον όχι, όχι όπως βλέπω τα πράγματα αυτή τη στιγμή. Και είναι τόσο νωρίς στη καριέρα μου. Πως να αντιμετωπίσω αυτή τη κατάσταση. Δεν είναι φυσιολογικό να είμαι ξαφνικά τόσο ξενερωμενη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κουρασμένη
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς “παίρνω το λάπτοπ διακοπές”. Ξέρω πολύ κόσμο που το κάνει, το κάνω κάποτε κι εγώ! Ανάλογα τη δουλειά, δυστυχώς η συνδεσιμότητα της τωρινής πραγματικότητας, με τα emails, τον ορυμαγδό μηνυμάτων, τα ψηφιακά υπενθυμιστικά, μας έχει κάνει να είμαστε πάντα σε κάποια επαφή με το αντικείμενο και τους ανθρώπους της εργασίας μας κι όλο τον έξω κόσμο. Πάνε οι εποχές που “χανόσουν” στις διακοπές και δεν σε εύρισκε ούτε η μάνα σου. Δυστυχώς το “μου ζητάνε πράγματα στις 4” είναι μέσα στα απρόοπτα και τις αρμοδιότητες, αν είσαι και σε θέση ευθύνης, προφανώς δεν “κρεμάς” την ομάδα. Οργάνωσε όμως την μέρα σου με τέτοιο τρόπο ώστε να ελαχιστοποιείς τα απρόοπτα, οι πλέον παραγωγικές ώρες είναι μεταξύ 8-10, βάλε τότε όλα τα δύσκολα.
Κι έπειτα, είμαι σίγουρη ότι πολύς κόσμος θα αναρωτιέται ποιά δουλειά είναι αυτή που στα 30 σου είσαι διευθύντρια με αποδοχές που δεν φανταζόσουν, να την κάνουν κι εκείνοι. Μπράβο σου και συγχαρητήρια για τον κόπο σου που απέδωσε.
Όμως άλλο είναι το σημαντικό.
Είτε περνάς φάση burn out, που είναι υπαρκτό και σοβαρό θέμα, και χρήζει ειδικού και παύσης (ναι, μια άδεια ίσως σου χρειάζεται -βέβαια ανάλογα τη θέση και τις ευθύνες ίσως να μην σε περιμένουν, υπολόγισέ το κι αυτό). Εξέτασε καλού κακού τα ενδοκρινολογικά σου σε έναν γιατρό, καθώς επίσης κάνε έναν αιματολογικό έλεγχο (σίδηρο, σάκχαρο, βιταμίνη Β12) κι άκου τι θα σου πουν.
Είτε το αντικείμενο/η θέση που δουλεύεις τώρα δεν είναι κατάλληλα και δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις να πας με κέφι στη δουλειά, παρόλο που βγάζεις τον όγκο που χρειάζεται. Δεν χρειάζεται όλοι να έχουμε φιλοδοξία, όσο κι αν αυτή αποτελεί κίνητρο, ωστόσο το να οραματιζόμαστε τον εαυτό μας εισοδηματία ή επιδοματούχο δείχνει άλλα πράγματα. Για το μεν πρώτο, πρέπει να δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις (και μετά θέλει κι αυτό ευθύνες), για το δε δεύτερο οι απολαβές ποτέ δεν μπορούν να είναι όσες όταν καθορίζεις εσύ τα έσοδά σου μέσω της εργασίας σου.
Πιστεύω κι οι αναγνώστ@ς θα έχουν να μας πουν πράγματα στα σχόλια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπορω να πω ότι καταλαβαίνω. Βρισκομαι σε παρόμοια φάση μετά το μεταπτυχιακό μου. Ειμαι εκπαιδευτικος, 34 χρονών και αυτή είναι η 13η μου χρονιά στα σχολεία. Εδω και αρκετά χρόνια αναγκάζομαι να κάνω και 2η δουλειά ταυτόχρονα (γιατί αλλιώς δεν βγαίνεις πλέον) και μάλιστα την άνοιξη που έκανα τη διπλωματική μου, έκανα συνολικά 3 δουλειές συν το διάβασμα. Εμενα μου βγήκε σε αϋπνίες. Να ξαπλώνω, να πονάει όλο μου το σώμα, να μη νιώθω τα πόδια μου και παρ όλα αυτά το μάτι γαρίδα. Απο τον Οκτώβριο που τελείωσα, νιώθω μια άρνηση. Αρνηση να πάω στο σχολείο, άρνηση να προετοιμαστω… Διαβάστε περισσότερα »
Αν επιτρέπεται παρακαλώ, μπορείτε να μου πείτε ποια είναι η δεύτερη δουλειά που κάνετε; Καλώς εχόντων των πραγμάτων, σύντομα θα είμαι και εγώ εκπαιδευτικός και είμαι ήδη σε αναζήτηση δεύτερης δουλειάς μιας και τα έξοδα τρέχουν. Οπότε η οποιαδήποτε ιδέα για το τι θα μπορούσε να γίνει παράλληλα θα ήταν ιδιαίτερα βοηθητική.
Δεν αφορά την ουσια της ερώτησης ακριβώς αλλά γιατι έκανε τόσο εντύπωση η έκφραση “λαπτοπ στις διακοπες”; Από ποτέ κανονικοποιηθηκε να παίρνεις τη δουλειά μαζί σου κι αυτό να το λέμε “διακοπές”; Ναι έχω αναγκαστεί να το κάνω κι εγώ και σε θέσεις ευθύνης δεν μπορείς να κρεμάσεις την ομάδα αλλά δεν λέω στον εαυτό μου ότι κάνω διακοπές αν είμαι υποχρεωμένη να μαι αλερτ για τη δουλειά.
Συμφωνώ με την απάντηση της Ρένας, ο ενδοκρινολόγος είναι σημαντικότατος. Έχω πάθει burnout, ακόμα στα στάδια της αποθεραπείας είμαι. Ξεκίνησε πριν 2 χρόνια το 2021. Τα προηγούμενα χρόνια είχα απίστευτη ενέργεια, ψυχικές αντοχές, μηδενική σχεδόν κούραση, και απόλυτη πνευματική συγκέντρωση ήμουν μια καλολαδωμένη μηχανη. Επαγγελματικά αναγνωρίστηκα. Μέχρι που κατερρευσα. Εξετάσεις σε ενδοκρινολόγο έδειξαν υποθυρεοειδισμό, βιταμίνες ανύπαρκτες, όλες οι αποθήκες του οργανισμού μου άδειες. Δεν ενιωθα απλα έλλειψη φιλοδοξίας…είχα απογοητευτεί, δεν ήμουν εγώ αυτό το πράγμα! Οπότε σταμάτησα τις υπερωρίες, ξεκίνησα αγωγή, πήγα σε ψυχολόγο. Σήμερα 2 χρόνια μετά είμαι καλύτερα και μπορω να κοιμάμαι τις νυχτες. ποτέ δεν θα γίνω… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι δεν είναι φυσιολογικό να έχεις το λαπτοπ στις διακοπές, να δουλεύεις στον ελεύθερο σου χρόνο , να σε πολιορκεί οπουδήποτε και οποτεδήποτε νέα πληροφορία την οποια να οφείλεις να επεξεργαστεις. Οι σύγχρονοι ρυθμοι εργασίας είναι υπερβολικοί και δεν ταιριάζουν με τον υγιή ρυθμό ζωής του ανθρώπου. Γι αυτό και το burn out είναι τόσο συχνό και δεν περιορίζεται πλέον σε επαγγελματίες υγείας. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω είτε με άδεια είτε με αυστηρή τήρηση ωραρίου και σαφή ελεύθερο χρόνο στον οποίο θα επιλέξεις συνειδητά τι θα κάνεις. Σταδιακά θα επανέλθεις σε νέα ισορροπία. Είναι οκ… Διαβάστε περισσότερα »
Έχει παρατηρηθεί παγκοσμίως ότι η γενιά των late Millennials & Z οδηγείται πολύ συχνά σε παραίτηση από τις συμβατικές εργασίες γραφείου, σε σημείο που έχει αρχίσει να δημιουργείται «τάση» που ανησυχεί τους παγκόσμιους κολοσσούς και έχει οδηγήσει πολλές επιχειρήσεις στο να αλλάξουν τακτική και τρόπο προσέγγισης ώστε να δίνουν περισσότερη ελευθερία και αυτονομία στους υπαλλήλους. (Ενίσχυση τηλεργασίας, μείωση των εργάσιμων ημερών από 5 σε 4 κ.α). Επομένως εγώ κρίνοντας και από προσωπική εμπειρία, δεν είναι παράλογο να σκέφτεσαι έτσι. Είναι πολύ βαρετό να πρέπει να κάνεις ακριβώς το ίδιο πράγμα κάθε μέρα, να φέρνεις εις πέρας έναν όγκο δουλειάς σε… Διαβάστε περισσότερα »
Συγχαρητήρια που δούλεψες σκληρά και απέκτησες τόσα στα 30 σου. Το να είσαι διευθύντρια σημαίνει θέση με πολλές ευθύνες άρα πολύ άγχος και εν μέρει είναι λογικό να σου ζητούνται πράγματα και εκτός του ωραρίου σου ή να παίρνεις το λαπτοπ διακοπές. Θα σου πω όμως τι εφαρμόζει ο δικός μου διευθυντής και αν θέλεις το εφαρμόζεις ή το προσαρμόζεις στα δικά σου μέτρα (ανάλογα και με τι φύση του αντικειμένου σου): Για αρχή προσπάθησε να οριοθετήσεις κάπως το ωράριό σου ενημερώνοντας τους υφιστάμενούς σου ότι τα όποια προβλήματα θα επιλύονται μέσα στο 8ωρο (μην παραλείψεις να αναφερθείς ακριβώς στο… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατι πρεπει να ειναι καποιο παθολογικο αιτιο και οχι το γεγονος οτι η κοπελα αλλαξε ως ανθρωπος?
Πρεπει να συνεχισει σωνει και ντε να ζει αλυσοδεμενη μπροστα απο εναν υπολογιστη σε μια καρεκλα οχτω ωρες καθε μερα?
Δεν εισαι πια το ιδιο ατομο αγαπητη φιλη. Εισαι μια αλλη παγιδευμένη στις επιλογες που ειχε κανει ο 20χρονος εαυτος σου. Εγω σε καταλαβαινω και δεν θα μπορουσα ουτε με πιστολι στον κροταφο να κανω δουλεια γραφειου.
Στη ζωη πρεπει να να προσαρμοζουμε τις συνθηκες στον ευατο μας και οχι το αντιθετο.
Φυσικά και μπορεί να άλλαξε επιλογές. Μιλάει όμως και για σωματική κούραση. Αναφέρει επί λέξει: “νιώθω κουρασμένη ακόμα και μετά από ένα μήνα διακοπών”.
O σωματικός παράγοντας υποτιμάται (ίσως κανένας δεν θέλει να συνειδητοποιήσει την τρωτότητα και τη θνητότητα), ωστόσο ο οργανισμός είναι βιοχημεία.
Εκείνο π δεν αναφέρεις κ με προβληματίζει είναι εάν σε γεμίζει/γέμιζε ποτέ η δουλειά σου/ ο κλάδος σου. Δλδ αυτό με το οποίο ασχολείσαι έδινε ποτέ νόημα στη ζωή σου -όχι τώρα π είσαι κουρασμένη. Αν ναι, σου κρούει ο οργανισμός σου κώδωνα κινδύνου είτε πως τον παραπίεσες είτε πως κάτι τρέχει. Εάν όμως όχι: ισωσ πρέπει να βρεις ποιες είναι οι προτεραιότητες σου στη ζωή, πέρα από την οικονομική άνεση κ την εξωθεν καταξίωση. Για λόγους ψυχικής κ σωματικής υγείας – γιατί μαζί πάνε αυτά- κ ευεξίας/ευτυχίας.
Μάλιστα. Λάπτοπ στις διακοπές σου λοιπόν και μετά θα στείλεις στη Ρένα ότι μάλλον υπάρχει τρίτο πρόσωπο.