Οι φίλες αλλάζουν, όπως άλλωστε κι εσύ.
_______________________
Η ιστορία της Μαρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
– Aγαπητή Ρένα,
Παρατηρώ ότι στον κύκλο μου οι φίλοι και οι φίλες μου μετά τα 25 κάνουν κυρίως φόκους στη δουλειά, στις παραπάνω σπουδές και στην εύρεση συντρόφου και όχι τόσο στις φιλικές σχέσεις. Εγώ παρατηρώντας αυτό νιώθω λες και η κοινωνική ζωή έχει τελειώσει σε μία ήδη τόσο νέα ηλικία. Κι εγώ έχω υποχρεώσεις, αλλά έχω ανάγκη τις εξόδους με την παρέα μου. Δηλαδή στα 30 που κάποιοι θα έχουν οικογένειες λογικά δεν θα βλεπόμαστε καθόλου έτσι όπως πάει το πράγμα. Είναι ο κύκλος μου έτσι ή είναι γενικότερο το φαινόμενο; Θα ήθελα την άποψη σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – μαρία
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η φύση του ανθρώπου είναι δυναμική. Δηλαδή είναι αδύνατον να ζεις και να μένεις ο ίδιος ακριβώς από την παιδική ηλικία μέχρι τα γηρατειά. Απλώς δεν γίνεται, ακόμα και σε γυάλα να μπεις μέσα. Οι καταστάσεις που ζούμε, τα βιώματα, αλλά κι οι στόχοι και τα όνειρα που έχουμε, μας διαμορφώνουν. Καλώς ή κακώς.
Στο πλαίσιο αυτό, και με δεδομένο ότι το ηλικιακό όριο των 30 έχει δημιουργήσει μια σύγχρονη “μυθολογία”, είναι επόμενο ότι όλοι τρέχουν να ικανοποιήσουν το “ιδεατό”: μια πιο μόνιμη εργασία, σύντροφος για δημιουργία οικογένειας, κοινωνικό κι οικονομικό στάτους. Είναι το όνειρο της Δύσης εδώ και 70 χρόνια, ας μην ξεχνάμε, απλώς ενισχύθηκε με την “βία” του “πρέπει να προλάβω” την εποχή εκείνη του ξεβλαχέματος των glossies συγκεκριμένου εκδότη. (Με αλήστου μνήμης άρθρα “πράγματα που πρέπει να έχεις κάνει μέχρι τα 30” κ.τ.λ.)
Αν έχεις ανάγκη από φιλικές εξόδους πρέπει να ψάξεις να βρεις τις ευκαιρίες, να το οργανώσεις εσύ, εφόσον οι άλλοι εστιάζουν αλλού, και να αποδεχτείς ότι θέλουν να δώσουν προτεραιότητα εκεί που θέλουν να δώσουν προτεραιότητα. Επίσης πρέπει να υπολογίσεις ότι δεν έχουν όλοι τις σωματικές αντοχές που είχαν στα 18. Ακούγεται περίεργο, αλλά κάθε άνθρωπος βιώνει διαφορετικά το πέρασμα του χρόνου. Μπορεί να μην αντέχουν με τον ίδιο τρόπο το ξενύχτι τώρα που εργάζονται όπως όταν ήταν φοιτητές.
Δυστυχώς όταν πλέον κάνουν δικές τους οικογένειες οι φίλες σου κι οι φίλοι σου πάντοτε θα βάζουν προτεραιότητα τις δικές τους οικογένειες κι όχι τις παρέες. Κι αυτό είναι και το σωστό ως προς τις οικογένειες, εδώ που τα λέμε. Αλί στον οικογενειάρχη που παρατάει σύντροφο και παιδιά για να τρέχει στα βουνά και στα λαγκάδια (ή στα καζίνο και τις κακόφημες πιάτσες, ακόμα χειρότερα) για να περάσει “χρόνο με τα κολλητάρια”.
Να ξέρεις όμως ότι καθένας βρίσκει τη φυλή του. Αν κάνεις δική σου οικογένεια θα κάνεις νέες παρέες με γονείς. Κι αν δεν κάνεις, θα κάνεις νέες παρέες πάλι με ανθρώπους που επίσης αποφάσισαν να μην κάνουν οικογένεια. Η φιλία κι η παρέα είναι κάτι που χρειάζεται και μια δική μας ενεργοποίηση, δεν έρχεται μαγικά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καταλαβαίνω τι λες. Με εκνεύριζε αφάνταστα η κατάσταση αυτή και σκεφτόμουν διάφορα κοσμητικά επίθετα για τα πρόσωπα αυτά (“φλώροι, τεμπέληδες, καρμίρηδες, βολεψάκηδες, εκμεταλλευτές, δούλες του γιακουμή / αιδοίου!”). Τα σκεφτόμουν και μετά γελούσα λίγο γιατί δεν είναι ακριβώς έτσι ή μόνο έτσι. Έχουμε και λέμε πιθανές αιτίες: Κορεσμός ή μείωση αντοχών. Υπάρχουν άτομα που έχουν ξενυχτήσει / πιει πολύ ή που έχουν κινδυνέψει από τις ουσίες και (καλώς) τις αποφεύγουν. Υπάρχουν άτομα που νυστάζουν νωρίς. Υπάρχουν άτομα που βαριούνται πλέον τα μπαρ με τα ντάπα ντούπα που σε εμποδίζουν να μιλήσεις, τα αλατισμένα φυστίκια και την καπνίλα (εμένα μου αρέσουν… Διαβάστε περισσότερα »