Η Ρένα απαντά: Είναι επιλογή ή συνήθεια η μοναχική ζωή;

Δεν νιώθω έτοιμη για αυτά που μου λένε, ίσως να μην νιώσω και ποτέ. Ξέρω έχει δυσκολίες, αλλά ήδη ζω χρόνια μόνη μου και δεν έχω ανάγκη κάποιον να με “σώσει”.

_________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπερα στην παρεα.
Ειμαι 29 χρονων. Πλεον δεν με θεωρουν μικρη και αυτο με αγχωνει. Μου λενε να βρω καποιον για γαμο κτπλ… Δεν νιωθω ετοιμη,ισως να μην νιωσω και ποτε. Θελω και ο μονος στοχος μου ειναι να βρω μια σταθερη δουλεια. Που αυτο αργει λογικα… Δεν ξερω με τι σκεπτικο μου λενε να κανω οικογενεια ενω βλεπουν πως ειμαι ανεργη. Δεν μπορω να καταλαβω. Και πλεον ειναι δυσκολο ενα σπιτι να βασιζεται στο μισθο αποκλειστικα του αντρα. Και δεν θελω να νιωθω πως εκμεταλευομαι. Γενικα εχω δηλωσει πως θα μεινω μονη μου. Αλλα παντα γυρνανε και μου λενε ποτε δεν ξερεις. Θα βρεις κατι κτπλ. Δεν το λεω για να μου δωσουν ελπιδες. Ειναι επιθυμια μου να ζησω μονη. Ξερω εχει δυσκολιες αλλα ηδη ζω χρονια μονη μου και δεν εχω αναγκη καποιον να με “σωσει”. Ειναι τελικα επιλογη η μοναχικη ζωη ή συνηθεια;;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μοναχικη καρδια

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αλίμονο σε όποιο πρόβατο ξεφεύγει από τη στάνη, το τρώει ο λύκος, λένε οι βοσκοί. Έτσι κι η κοινωνία έχει ένα συγκεκριμένο αφήγημα που «πουλάει» στα άτομα συνολικά κι αυτό το αφήγημα λέει πολύ συγκεκριμένα πράγματα: συμβίωση, απόκτηση οικογένειας, ετεροκανονικότητα. Εκείνοι που διαφέρουν ακούνε αυτά που ακούς κι εσύ.

Η κοινωνική πίεση είναι έντονη ακόμη και στην εποχή μας, επειδή ορισμένες βασικές κατακτήσεις της εξέλιξης του τρόπου ζωής μας απειλούνται κι ο κόσμος συντηρητικοποιείται εκ νέου. Ταυτόχρονα η πίεση στις γυναίκες για τεκνοποίηση («προτού ο βιολογικός χρόνος τελειώσει» γιατί αυτό εννοούν) είναι αφόρητη. Λες και μόνο από εκείνες εξαρτάται η συνέχιση του είδους! Ενώ φυσικά η πίεση δεν είναι το ίδιο έντονη στους άντρες, οι οποίοι είναι εκείνοι που δεν αποφασίζουν να τεκνοποιήσουν σε μικρές ηλικίες για διάφορους λόγους. Κι ΑΥΤΟ είναι που αποθαρρύνει πολλές γυναίκες, καθώς συνήθως επιθυμούν το μοντέλο που τους έχει «πουλήσει» η κοινωνία επί δεκαετίες: πυρηνική οικογένεια με άντρα-γυναίκα συζύγους και παιδάκι κατόπιν προγραμματισμού και στρωμένης δουλειάς. Δεν είναι ότι πετάνε τη σκούφια τους να κάνουν παιδί με δότη ή σε καθεστώς κοινοβίου. Επομένως καταλαβαίνεις…δεν πάει πολύ καλά αυτό. Χρειάζεται δύο το πακετάκι, πώς να γίνει;

Η ανεργία είναι σίγουρα μια πρόσθετη δυσκολία σε όσα λες. Θα πρότεινα σε όσους στα λένε αυτά, υποθέτω συγγενείς και γονείς που σε αξιολογούν ως σε ηλικία γάμου, να τους ρωτάς «θα μου το μεγαλώσεις εσύ αν κάνω παιδάκι;». Μπορεί να πουν ακόμα και ναι (οι μαμάδες ιδίως, προκειμένου να το αποφασίσεις) αλλά θα το ξανασκεφτούν λίγο παραπάνω να σε πρήξουν αναλόγιζόμενοι τις συνέπειες. Συνοπτικά θα έλεγα ότι η μοναχική ζωή μπορεί να είναι επιλογή, συνηθέστερα όμως είναι συνήθεια. Η μοναχικότητα φέρνει κι άλλη μοναχικότητα, καθώς δύσκολα κάποι@ κάνει παραχωρήσεις όταν μάθει να ορίζει μόν@ τη ζωή. Δεν είναι κακό από μόνο του, το πρόβλημα είναι ότι αξιολογείται ως επιτυχημένη ή μη συνθήκη μόνο κατόπιν εορτής.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News