Ένιωσα απλά ότι για ο σύζυγος, ως μοναχοπαίδι, αισθάνεται την υποχρέωση αυτή έντονα, ενώ εγώ ίσως λόγω των αδερφών μου δεν νιώθω ότι εξαρτάται από εμένα 100%.
______________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γειά σου Ρένα και συγχαρητήρια για την υπέροχη στήλη!
Μένω στο εξωτερικό εδώ και 10 χρόνια με τον σύζυγο μου. Πρόσφατα είχαμε μία θεωρητική συζήτηση για το τι θα συμβεί όταν οι γονείς μας αρχίσουν να μην μπορούν λόγω ηλικίας να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα τους και χρειάζονται την βοήθεια μας.
Εγώ είμαι παιδί πολύτεκνης οικογένειας από μεγάλη πόλη, εκείνος μοναχοπαίδι από την επαρχία. Εκείνος είπε ότι τον προβληματίζει η στιγμή αυτή και ότι ίσως θα ήταν καλύτερα αν στο μέλλον μας δοθεί η ευκαιρία να μετακόμισουμε πιο κοντά (όχι απαραίτητα στην ίδια πόλη). Εμένα για κάποιο λόγο με έλουσε κρύος ιδρώτας στη σκέψη αυτή, δεν ξέρω γιατί αλλά ένιωσα αδικία. Για να προλάβω τα σχόλια, εννόειται πως εκτιμώ που νοιάζεται και πως όταν κάποια από τις οικογένειες μας θέλει βοήθεια με χαρά θα την δώσω. Απλά η ιδέα να βρεθώ μόνιμα πίσω με έπνιξε, ένιωσα να απειλείται η ανεξαρτησία μου. Δεν είναι ότι δεν περνάω καλά όταν επισκέπτομαι την Ελλάδα και βλέπω συγγενείς, κάθε άλλο, ανυπομονώ θα έλεγα. Απλά τόσα χρόνια έχω τον έλεγχο των επαφών με την οικογένεια χάρη στην απόσταση και με φοβίζει η ιδέα να τον χάσω.
Ίσως ακούγομαι πολύ εγωίστρια (και ίσως να είμαι), δεν ξέρω πως σας φαίνεται εσάς αυτό Ρένα και σχολιαστές. Είναι εγωιστικό να θέλεις να διατηρείς αποστάσεις με την οικογένεια? Να μην θέλεις να έχεις βασικό φροντιστικό ρόλο? (και λέω βασικό εννοώντας να κάνεις αλλαγές ζωής γι αυτό το λόγο, εννοείται ένα χέρι βοηθείας σε στιγμές ανάγκης είναι αδιαπραγμάτευτο). Ένιωσα απλά ότι για ο σύζυγος, ως μοναχοπαίδι, αισθάνεται την υποχρέωση αυτή έντονα, ενώ εγώ ίσως λόγω των αδερφών μου δεν νιώθω ότι εξαρτάται από εμένα 100%. Για μένα η ανεξαρτησία μου ήταν και είναι τεράστιο κεκτημένο και μπορώ να πω τρόμαξα.
Θα χαρώ πολύ να ακούσω γνώμες
Ευχαριστώ πολύ!
ΑΠΟ ΤΟΝ – Γαιδούρα?
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ πολύ!
Δεν θα έλεγα ότι είναι θέμα γαϊδουριάς ή όχι. Άλλωστε τι να είστε στο εξωτερικό, τι σε άλλη πόλη, πάλι μακριά είστε. Στην καθημερινότητά τους κοντά δεν είστε και ταυτόχρονα είναι ένα είδος άλλοθι που δίνει ο άντρας σου στον εαυτό του αυτό (να είμαστε στην ίδια χώρα). Καμμιά φορά το Λονδίνο-Ηράκλειο πχ. είναι πιο σύντομο από το Αλεξανδρούπολη-Ηράκλειο. Όμως προφανώς ο ίδιος νιώθει μια υποχρεώση απέναντι στο τι θεωρείται «σωστό».
Φυσικά το θέμα που σας απασχολεί μικρή σημασία έχει με το τι είναι σωστό. Το θέμα που σας απασχολεί είναι αν θα ξεσπιτωθείτε με πιθανό ορίζοντα μια διαφορετική καθημερινότητα που είναι προς το παρόν υποθετική. Στο κάτω κάτω το φροντιστικό ρόλο δεν μπορεί να τον αναλάβει κάποιος που δεν είναι κυριολεκτικά πολύ πολύ κοντά, άμα είναι να συνεννοείστε τηλεφωνικά με κάποια επί πληρωμή βοήθεια είτε το κάνετε από του Κολιάτσου, είτε από το Βλαδιβοστόκ, πάλι επιστασία δεν υφίσταται ουσιαστικά. Αυτά τα συνειδητοποιεί κανείς σε δεύτερο επίπεδο. Προς το παρόν, πρέπει να συζητήσετε αν πρέπει να αλλάξει κάτι στο κοντινό μέλλον, που δεν βλέπω κάτι. Μήπως κάποιο άλλο άγχος ζώνει το σύζυγο; Είστε σίγουροι ότι η ζωή σας στο εξωτερικό είναι αμοιβαία επωφελής; Συζήτησέ το απ’έξω απ’έξω, χωρίς καμμία αναφορά σε γονείς. «Αν αύριο κέρδιζες το Τζόκερ, πού θα ήθελες να ζήσεις;» Θα μάθεις πολλά κι ενδιαφέροντα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπείτε και στα παπούτσια του συζύγου σας λιγάκι,εκείνος προφανώς αντιμετωπίζει άλλες οικογενειακές παραμέτρους.
Ίσως τους στερήθηκε αρκετά, ισως τους νοσταλγοί, ισως θέλει να τους φροντίσει στα γεράματα.
Εσείς προφανώς έχετε τα αδέρφια σας που θα ασχοληθούν.
Λίγη ενσυναίσθηση δεν βλάπτει.
Νοσταλγεί,κορέκτορα!
Ξέρω πολλούς που τελικά επέστρεψαν στην Ελλάδα γι αυτό ακριβώς το λόγο. Η επ’ αμοιβή βοήθεια δεν βρίσκεται και τόσο εύκολα ούτε καλύπτει τα πάντα, ούτε καν . Είναι μεγάλη η διαφορά μεταξύ του έχω αδέλφια και στέλνω λεφτά ή όταν παώ βοηθάω και του δεν υπάρχει κανένας άλλος εκεί. Δεν θα κάνω χαρακτηρισμούς (πχ εγωιστιικό, αυτοθυσία κτλ) κάθε περίπτωση είναι διαφορετική . απλά προσπάθησε να καταλάβεις και τον σύζυγο, δεν θα ήθελες να είναι και ένα τομάρι, έτσι; θα δήλωνε πολλά που δεν θα τα ήθελες.
Φίλη το μόνο που θα σου πω είναι πως όλα αυτά είναι υποθετικά σενάρια τα οποία τα κάνουμε στο μυαλό μας για να έχουμε μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Στην πραγματικότητα κανείς μας δεν ξέρει αν θα ξυπνήσει αύριο το πρωί. Αυτό που έχω να σου πω είναι πως δε θέλουν όλοι οι ηλικιωμένοι φροντίδα, και επίσης δε φτάνουμε όλοι στη φάση “ηλικιωμένος που χρειάζεται φροντίδα”. Οπότε ΑΝ χρειαστούν βοήθεια οι άνθρωποι το βλέπετε τότε. Το ΑΝ που σε τρομάζει μπορεί να μην έρθει και ποτέ.
Με σόκαραν λίγο κάποια σχόλια και δεν περίμενα τέτοια απόλυτη στάση σε αυτό το θέμα που μου θύμισε άλλες εποχές. Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν μια στρωμένη ζωή έξω, έχουν δουλειές καριέρες, πιθανόν παιδιά που πάνε σχολείο και θα παρατήσουν τα πάντα για να έρθουν Ελλάδα; Για να φροντίσουν τους γονείς τους αν είναι ανήμποροι, το βασικό είναι πως θα χρειαστούν χρήματα. Ακόμα και αν μένουν Ελλάδα. Χρήματα για γιατρούς, εξετάσεις φάρμακα νοσοκομεία, φροντίδα. Πώς θα βρουν τα χρήματα αν έχουν παρατήσει τις δουλειές τους; Αν παίρνουν ένα καλό μισθό έξω κι έρθουν εδώ και παίρνουν ένα μισθό Ελλάδας δυσανάλογο… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω τον σύζυγο, καταλαβαίνω κι εσένα. Από τη μία αυτός ανησυχεί για τους γονείς του γιατί απ οτι καταλαβαίνω δεν έχουν κάποιον άλλον να τους φροντίσει κι απ την άλλη εσύ δεν θες να αφήσεις την ζωή που έχεις και οι δικοί σου γονείς έχουν κάποιον να τους φροντίσει. Πρέπει να συζητήσετε και να δει ο άντρας σου τι εναλλακτικές υπάρχουν. Επίσης καλό θα ήταν να ξέρει ο σύζυγός σου οτι εσύ δεν θες να φύγεις. Εγωίστρια δεν είσαι πάντως. Θα διαφωνήσω με την Ρένα, άλλο να μένεις Ελλάδα κι άλλο εξωτερικό. Αν οι γονείς μένουν Πάτρα πχ κι εκείνοι… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς μπορώ να τους επισκέπτομαι πιο συχνά και εκείνοι εμένα. Γιατί τώρα που μεγάλωσαν δεν μπορούν να κάνουναλλα ταξίδια Αγγλία Ελλάδα
Οι περισσότεροι κάτοικοι εξωτερικού το σκεφτόμαστε αυτό. Και ναι, φυσικά είναι εγωιστικό να μην θέλεις να γυρίσεις για τους γονείς σου αλλά στα πλαίσια του νορμάλ εγωισμού “δεν θυσιάζω τη ζωή μου για κάποιον άλλο”. Καταλαβαίνω και την ανησυχία του συζήγου σου, που είναι μοναχοπαίδι καθώς εμένα ήδη με έχει ξελαφρώσει ο αδερφός μου. Θα πρότεινα να κάνετε ένα γενικό πλάνο. Πιθανόν οι γονείς σας να μην χρειαστούν τίποτα σημαντικό. Καντε ένα budget για περίπτωση ανάγκης ώστε να μπορεί να πληρωθεί κάποιος φρονιστής. Μην δαιμονοποιείτε τους οίκους ευγειρείας. Δείτε κάποιους καλούς, και τι λεφτά χρειάζονται. Τέλος, αναλόγως τη χώρα και… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά αυτό το τελευταίο επειδή το βλέπω να παίζει πολύ σαν συμβουλή, κυρίως από Έλληνες, σε ανάλογα forums δεν παίζει στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού (δηλαδή εκτός ΕΕ) και για την συντριπτική πλειοψηφία. Βίζα και ασφάλεια για ηλικιωμένο είναι απαγορευτικά αν δεν έχεις πάρα πολλά χρήματα.
ναι ειναι λίγο παρτακισμός να λες οκ θα τα αναλάβουν όλα τα αδέρφια εγω που ειμαι εξωτερικό δεν θα επωμιστώ μετίποτα. Εκτός αν εννοείς οτι θα πληρώνεις κάποιον ή κάποια να φροντίζει ώστε να αντικατασταθεί ο χρόνος και το χρήμα που θα πρέπει να αφιερώσουν τα αδέρφια σου στην φροντίδα.
Αν δεν έχεις καλή σχέση με τους γονείς σου όλα τα πιο πάνω δεν ισχύουν
Εξαρτάται. Αν πχ. τα αδέρφια που βρίσκονται στην Ελλάδα έχουν βοηθηθεί από τους γονείς – πχ με παροχή στέγης, δωρεάν babysitting, ταπεράκια και τραπεζώματα κλπ. – ενώ τα αδέρφια στο εξωτερικό δεν έχουν λάβει ποτέ καμμία βοήθεια; Τότε τι γίνεται; Όταν χρειαστούν οι γονείς βοήθεια θα πρέπει να παρατήσουν όλη τη ζωή τους και να τρέξουν; Νομίζω ότι δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο και η κάθε περίπτωση ειναι διαφορετική.
Γυρίσαμε γι αυτό τον λόγο ακριβώς . Έχουμε αδέρφια που μένουν κοντά με τους γονείς αλλά θέλουμε να περάσουμε χρόνο με τους γονεις μας. Δε ζούμε στην ίδια πόλη αλλά άλλο να είμαι στην Ελλάδα κι άλλο Αγγλία
Απο τη μια σε καταλαβαίνω αλλα…Θα ήθελες ο άντρας σου να πάει τους γονείς του σε γηροκομείο; Ναι, είναι άδικο να του ζητάς να αφήσει τους γονείς του
Καταρχήν να πω ότι με κάλυψαν οι απαντήσεις, τόσο της διαχειρίστριας, όσο και των σχολιαστριών, σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Ωστόσο νομίζω ότι πρέπει να δείτε και ένα άλλο θέμα. Λέτε: “Εμένα για κάποιο λόγο με έλουσε κρύος ιδρώτας στη σκέψη αυτή, δεν ξέρω γιατί αλλά ένιωσα αδικία” Κρύος ιδρώτας, άρα κινητοποιήθηκε κάτι πολύ σημαντικό μέσα σας. Αδικία γιατί;; Παρακάτω δίνετε μια ερμηνεία, λέγοντας: “ένιωσα να απειλείται η ανεξαρτησία μου” Και το κάνετε πιο συγκεκριμένο: “Απλά τόσα χρόνια έχω τον έλεγχο των επαφών με την οικογένεια χάρη στην απόσταση και με φοβίζει η ιδέα να τον χάσω.” Τα παραπάνω θα… Διαβάστε περισσότερα »
σε πέτυχα, συγνώμη για το άσχετο, σου έχω αφήσει ένα σχόλιο-ερώτηση για τη βία/ τρομοκρατία, σε παλιό σου σχόλιο για το βιβλίο της irene, εδώ:
https://ampa.lifo.gr/femart/ampa-book-club-to-epomeno-vivlio-poy-tha-diavasoyme/
Συγχωρεμένη! 🙂 🙂
Προσπάθησα να σου απαντήσω, έστω και , έως ένα σημείο< ..εξ' απαλών ονύχων 🙂 (με πήγες στα παλιά, πράγμα καλό)
Αν η ανεξαρτησία σου είναι τόσο σημαντική θα αντιμετωπίσεις αρκετά προβλήματα στο μέλλον με τον άντρα σου, ανεξάρτητα από τους γονείς του.
Όλοι θέλουμε να είμαστε ανεξάρτητοι, ξέγνοιαστοι, χωρίς ευθύνες.
Μερικές φορές γυρίζει μπούμερανγκ.