Η Ρένα απαντά: Είναι δυστυχισμένος στο εξωτερικό…

Η ζωή στο εξωτερικό έχει τις δικές της προκλήσεις, όχι μόνο για τον σύζυγο που νιώθει δυστυχισμένος.

______________

Η ιστορία της Μπετόν Αρμέ όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είμαι 14 χρόνια παντρεμένη με δύο παιδιά και ζούμε στο εξωτερικό. Ο άντρας μου δεν είναι ευτυχισμένος. Λέει ότι τον ενοχλεί η δουλειά, ότι έχει κουραστεί και ότι δεν τον γεμίζει. Κάθε φορά που επιστρέφει από την Ελλάδα είναι πολύ αρνητικός για τη ζωή μας εδώ. Προσπαθώ να συζητήσω μαζί του, αλλά πάντα καταλήγει σε καυγά.

Το θέμα μου είναι ότι έχω κουραστεί και γω μαζί του, με έχει εξαντλήσει ο μόνιμος εκνευρισμός, σε συνδυασμό με το ότι δεν κάνει τίποτα για να βγει από το φαύλο κύκλο. Θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα, αλλά δεν το παραδέχεται, γιατί ξέρει πως ούτε εγώ ούτε τα παιδιά θέλουμε να γυρίσουμε. Του έχω κάνει κουβέντα να επιστρέψει μόνος του, αλλά δε θέλει. Και εγώ δεν έχω άλλες αντοχές να υποστώ αυτό το μαρτύριο με τα μούτρα και τα νεύρα. Το πόδι να τρεμοπαιζει και τα χείλη του να είναι σφιγμένα.

Ξεκίνησα θεραπεία, αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται αυτός πιο πολύ από μένα και δεν κάνει τίποτα. Τι να κάνω;

Πλέον πιστεύω πως, αν είχα ένα δίκτυο στήριξης εδώ, θα χωριζα. Αλλά ειμαι μόνη και δεν έχω κανέναν ουσιαστικά. Με δουλειά και δύο παιδιά δεν ξέρω πως θα τα βγάλω πέρα. Τα παιδιά δε θέλουν να γυρίσουν, και εγώ ξέρω πως, αν θα γύριζα, θα το έκανα μόνο για να χωρίσω. Νιώθω μόνη, εγκλωβισμένη και είμαι σε απόγνωση. Τι να κάνω;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπετόν αρμέ

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση. 

Είθισται αυτός που είναι δυστυχισμένος να αποζητεί λύσεις για το πρόβλημά του, όμως δεν είναι καθόλου σπάνιο να αδρανεί και να αναζητούν λύσεις οι γύρω του.

Το ότι ξεκίνησες να βλέπεις ψυχολόγο είναι βοηθητικό στο να ξεκαθαρίσεις εσύ ποιές ανάγκες έχεις, πώς να διαχειριστείς τον δικό του εκνευρισμό και ποιές αποφάσεις να πάρεις. Δυστυχώς αυτό που δεν μπορείς μέσω της δικής σου θεραπείας να πετύχεις είναι να κάνεις τον σύζυγο να αναλάβει τις δικές του αποφάσεις για να καλυτερέψει την ζωή του.

Δεν μας δίνεις πληροφορίες για τη χώρα, το είδος της δουλειάς και την ηλικία των παιδιών, κι αυτά βαρύνουν στα περιθώρια ελιγμών σου. Αλλιώς είναι αν είναι ο σύζυγος μηχανικός, αλλιώς αν είναι γραφίστας, αλλιώς αν είναι λαντζέρης (υποθετικά παραδείγματα, δεν βάζω ταξικό πρόσημο αλλά υπολογίζω την δυνατότητα μεταπήδησης ή sabbatical). Αλλιώς αν ζείτε σε χώρα με δωρεάν λουξ νηπιαγωγεία και φύλαξη στα σχολεία, αλλιώς αν αυτά ακριβοπληρώνονται ή είναι ελλιπή. Αλλιώς αν τα παιδιά είναι του νηπιαγωγείου, αλλιώς αν είναι έφηβοι.

Σε όλο αυτό πάντως δεν βλέπω μια αυθεντική στενοχώρια που ο σύζυγος δυστυχεί, νοιάξιμο για την απόγνωση του άλλου ανθρώπου. Σε απασχολεί μόνο σε συσχετισμό με την δική σου και των παιδιών σου τη ζωή. Αυτό μου δίνει την εικόνα ενός συμβατικού γάμου, που σας ξέφυγε στην πορεία των 14 χρόνων και των παιδιών. Ποιανού ήταν άραγε η ιδέα της μετανάστευσης και ποιός χρεώνει τον άλλον;

Πιστεύω ότι η κουβέντα με το σύζυγο, και με τις συνθήκες που ανέφερα προ-υπολογισμένες,  πρέπει να γίνει με όρους χρονικού ορίζοντα ενός έτους. Αν δεν επέλθουν αλλαγές εκ μέρους του στο διάστημα αυτό (αλλαγή θέσης εργασίας, παύση κι άδεια για ένα διάστημα, εύρεση χόμπυ και κοινωνικού κύκλου), θα δηλώσεις ότι θα κάνεις εσύ αλλαγές. Ίσως να ενεργοποιηθεί τότε, ίσως κι όχι. Ο γάμος σου πάντως μοιάζει να διέρχεται έναν Ρουβίκωνα. Σου εύχομαι τα καλύτερα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News