Η Ρένα απαντά: Είναι αρκετό κάτι τέτοιο για να διαλύσει μια υγιή σχέση;

Όλα, μα όλα, λάθος. Πήραμε τη ζωή μας λάθος. Και τώρα πώς ν’αλλάξουμε ζωή.

__________

Η ιστορία της Μ* όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα! Είμαι 30 ετών και εδώ και 5 χρονια σε μια σχέση που ξεκίνησε από μεγάλο έρωτα και πέρασε πολλά για να καταλήξει να στεριώσει. Από την 1η καραντίνα ξεκινησαμε να μένουμε μαζί και πριν λίγους μήνες μετακομίσαμε και σε μεγαλύτερο σπίτι, στοχεύοντας κάποια στιγμή στο μέλλον να προχωρήσουμε και στη δημιουργία οικογένειας.

Ωστόσο, σχεδόν από την αρχή της σχέσης (από τον πρώτο 1-1.5 χρόνο) άρχισα να παρατηρώ ότι δεν πάει καλά το κομμάτι του σεξ. Ενώ στην αρχή γινόταν μια φορά την εβδομάδα, που ήδη από τότε μου φαινόταν αραιό για ένα νεαρό ζευγάρι που βρίσκεται στα μέλια, έχει φτάσει μετά από 5 χρόνια να περνάει 2μηνο χωρίς να γίνεται τίποτα. Στην αρχή αυτό ήταν κάτι που με απασχολούσε αρκετά και με στεναχωρούσε, το οτι μπορεί να μην τον ελκύω. Προσπάθησα να το συζητήσω κάποιες φορές και έπαιρνα σαν απάντηση ότι ούτε εγώ το κυνηγάω ιδιαίτερα (αληθές, αν και εγώ το έκανα κυρίως γιατί δεν ήθελα να γίνω πιεστική, αφού δεν τον έβλεπα ιδιαίτερα θερμό). Άλλαξα, προσπάθησα να κάνω κινήσεις χωρίς να αλλάζει κατι δραματικά, ούτε στην ανταπόκριση ούτε στη συχνότητα. Ωσπου από ένα σημείο και μετά άρχισε να μη με ικανοποιεί και όλας.

Σε όλα τα άλλα τα πηγαίνουμε υπέροχα, δεν μου χαλάει χατίρι σε ότι ζητήσω, δείχνει αγάπη τρυφερότητα και αφοσίωση σε εμένα, πράγματα τα οποία δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω. Αυτοί ήταν και οι λόγοι που συνέχισα να μένω μαζί του, παρά το γεγονός οτι το βασικό κομμάτι που διαχωρίζει ένα ζευγάρι από 2 απλούς συγκατοίκους, δεν υπήρχε. Σε όλο αυτό θα ήθελα να τονίσω οτι εκείνος δεν μου έκανε ποτέ καμία κουβέντα για αυτό το ζήτημα, δεν εξέφρασε ποτέ κανένα παράπονο.

Έτσι λοιπόν είχα συμβιβαστεί σε μια τέτοια κατάσταση, οτι το σεξ δεν θα είναι το τέλειο μεν, όμως έχοντας στο νου μου οτι μπορεί να δημιουργήσω οικογένεια με έναν άνθρωπο που τα βρίσκουμε σε όλα τα άλλα.

Εντελώς απρόσμενα, προσφάτως γνώρισα κάποιον για τον οποίο ένιωσα απίστευτη έλξη μετά από πολύ καιρό. Ενώ ξεκίνησα να μιλάω φιλικά μαζί του, φτάσαμε να κάνουμε σεξ, και τότε κατάλαβα οτι πρέπει να κάνω μια κουβέντα στην επί 5 χρόνια σχέση μου αν θέλω να τη σώσω. Όταν του άνοιξα το θέμα για το σεξουαλικό μας πρόβλημα (χωρίς να αποκαλύψω την απιστία), παραδέχτηκε οτι έχουν γίνει λάθη, όμως θα ήθελε να προσπαθήσουμε να μην το διαλύσουμε. Δέχτηκα να προσπαθήσω, γιατί αγαπώ τον ίδιο και όλα αυτά που έχουμε φτιάξει μαζί (το σπιτι μας, την καθημερινότητά μας), όμως δεν τον βλέπω πια ερωτικά, καθώς στην παρούσα φάση προτιμώ να βρίσκομαι για σεξ με τον άλλο, παρά με το αγόρι μου.

Είμαι μπερδεμένη! Αν τον αγαπούσα θα έπρεπε να τον αφήσω, όμως δεν ξέρω ποιά είναι η σωστότερη επιλογή για εμένα. Έχω φτιάξει μια σχέση και ένα σπίτι με κάποιον άνθρωπο, αν χωρίσουμε αναγκαστικά θα πρέπει να γυρίσω στους γονείς μου (πράγμα που δεν θέλω καν να σκεφτώ!) μέχρι να σταθώ στα πόδια μου και να μπορέσω να ζήσω μόνη.

Επίσης τα κοινωνικά στερεότυπα με έχουν υποβάλει σε σκέψεις για το αν είναι σωστό στην ηλικία μου να αφήνω κάτι σταθερό για να αναζητήσω κάτι άλλο. Και αν πάρω μια τέτοια απόφαση, πόσο εύκολα ή δύσκολα θα βρω την αγάπη όπως την θέλω; Μήπως είναι πολύ αργά για μια γυναίκα στα 30 να κάνει τέτοιες σκέψεις; (ακούγεται πολύ μικροαστικό αυτό, όμως σκέψου ότι οι γονείς μου είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας και εγώ είμαι μοναχοπαίδι, με απασχολεί πάρα πολύ ο φόβος του να μείνω εντελώς μόνη μου χωρίς δική μου οικογένεια).

Είναι άραγε αρκετό το σεξ για να διαλύσει μια κατά τα άλλα υγιή σχέση;

ΑΠΟ ΤHΝ – Μ*

__________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αυτή είναι μια ερώτηση απ’ αυτές που με στενοχωρούν πάρα πολύ.

Με στενοχωρούν πάρα πολύ, γιατί μοιάζουν να περιζώνουν όλο το νέκταρ της ζωής σε ένα μικρό κλουβάκι. Στο κλουβάκι όπου το μέλλον μπαίνει μέσα σε συμφεροντολογικά κουτάκια, όπου κάνουμε μόνο ό,τι μας συμφέρει, ό,τι δεν μας ξεβολεύει, ό,τι μας είπαν ότι πρέπει να κάνουμε για να ζήσουμε την ζωή ενός άλλου -όχι τη δική μας.

Δεν έχετε μια υγιή σχέση. Πάψε να λες ψέμματα στον εαυτό σου. Με τα ψέμματα ποτέ τίποτα καλό δεν έγινε. Δεν κάνετε σεξ που σε ευχαριστεί. Ούτε σε ποσότητα, ούτε σε ποιότητα. Για να μην τυχόν υποβαθμίσεις αυτό που λέω (καθώς μόνο μια καλογ@μ#μένη γυναίκα μπορεί να αντιληφθεί πόσο άθλια είναι μια ζωή με χάλια σεξ, κι εσύ δεν είχες μέτρο σύγκρισης μέχρι πρόσφατα) θα σου πω το εξής.

Το πρόβλημά σας δεν είναι το σεξ. Το πρόβλημά σας είναι αυτό της επικοινωνίας, κι αυτό είναι δομικό. Κι εν τέλει μοιραίο.

Δες λίγο αυτό που λες:

“Εντελώς απρόσμενα, προσφάτως γνώρισα κάποιον για τον οποίο ένιωσα απίστευτη έλξη μετά από πολύ καιρό. Ενώ ξεκίνησα να μιλάω φιλικά μαζί του, φτάσαμε να κάνουμε σεξ.”

Δεν φτάσατε να κάνετε σεξ, δεν ήταν κάτι μοιραίο όπου κάποιο χέρι θεϊκό σας έκανε να πατήσετε την μπανανόφλουδα και να πέσετε ο ένας πάνω στο κολασμένο κορμί του άλλου. Ούτε απρόσμενα γνωριστήκατε και μιλήσατε, ούτε απρόσμενα ένιωσες απίστευτη έλξη. Ξεκινήσατε να μιλάτε, κι είπατε τα σώψυχά σας, επειδή κάτι κόχλαζε από κάτω, κάποια συναισθηματική ανάγκη που προϋπήρχε λόγω της έλλειψης που βιώνεις. Το σεξ ποτέ δεν είναι “μόνο σεξ”. Είναι έλξη, οικειότητα, γνωριμία, επικοινωνία, δέσιμο, πόνος, επιβεβαίωση, αγάπη, μοναξιά, μοίρασμα, νοσταλγία. Είναι ζωή!

Όταν αποφάσισες μετά, από εντελώς λανθασμένη βάση, να του θέσεις το πρόβλημα τι έγινε;

“Παραδέχτηκε οτι έχουν γίνει λάθη, όμως θα ήθελε να προσπαθήσουμε να μην το διαλύσουμε.”

Πρόσεξε: παραδέχτηκε ότι έχουν γίνει λάθη (ούτε καν ότι εκείνος έκανε λάθη). Τι θα πει αυτό; Η προσπάθεια σε τι έγκειται; Έκανε κάποια θεραπεία ζεύγους; Πήγε σε σεξολόγο; Αγοράσατε το μισό sex shop και δοκιμάσατε όλες τις φαντασιώσεις που μοιραστήκατε ο ένας στον άλλο; Κάνατε σεξ σε πολλά διαφορετικά μέρη για να εμπνευστείτε; Αμφιβάλλω ότι έγινε έστω κι ένα απ’αυτά!

Απλά σε διαβεβαίωσε, με τον τρόπο του, ότι η ζωή σας θα συνεχιστεί ακριβώς όπως είναι τώρα και για τα επόμενα 5, και για τα επόμενα 15, και για τα επόμενα 25 χρόνια. Ναι, έγιναν λάθη, αλλά μείνε μαζί μου, πού θα βρεις καλύτερα; Πού να τρέχεις τώρα;
Σχέση που ξεκινά τόσο στραβά στο σεξουαλικό δεν μπορεί ξαφνικά να επέλθει η επιφοίτηση και να γίνει πύραυλος. Υπάρχει λόγος που πηγαίνει εξαρχής και σταθερά στραβά.

Οι λόγοι μπορεί να είναι διάφοροι. Να έχει πρόβλημα στύσης. Να είναι προς το ασέξουαλ, εφόσον δεν τον πολυαπασχολεί. Να σε κερατώνει με άλλην και να μην έχεις πάρει χαμπάρι (η καλή συμπεριφορά να είναι απλώς αντιστάθμισμα). Να έχει κάποιο ντροπιαστικό -στα μάτια του- φετίχ το οποίο δεν μπορεί να ικανοποιήσει μαζί σου. Πολλά τα σενάρια. Δεν μας ενδιαφέρει όμως. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι δεν θα αλλάξει κάτι, επειδή δεν τον απασχολεί πραγματικά ν’αλλάξει κάτι. Συμφωνήσατε “να προσπαθήσετε”, δηλαδή του έδωσες πίστωση χρόνου επ’αόριστον. (Μιας και δεν θέσατε κάποιο όριο χρονικό όταν θα λήξει η αβαρία). Ποιόν βολεύει να μένει ίδια η κατάσταση; Α, ‘γειά σου!

Μην νομίζεις ότι ο τρόπος που συλλογίζεσαι, ο οποίος είναι λάθος και θα το εξηγήσω, του περνά απαρατήρητος. Ξέρει καλά τις ανασφάλειές σου. Ξέρει ότι εκείνος είναι η οικεία ζεστή παντόφλα σου. Μάλιστα έχει τόσο υποτονικό αντρικό εγωϊσμό που δεν τον θίγει να είναι η οικεία ζεστή παντόφλα… Άλλοι στη θέση του θα έκαναν τα πάντα να αποδείξουν ότι μπορούν να γίνουν νταυραντισμένοι ταύροι και να ικανοποιήσουν τη γυναίκα τους. Εκείνος όχι, δεν ξεκουνιέται.

Αν αυτός ο ορίζοντας δεν σε ικανοποιεί, αλλά το άγχος να μην τυχόν δεν βρεις άλλον για οικογένεια σε κατατρύχει, θα μπορούσες να του το θέσεις ως εξής: θα βρίσκεις σεξ εκτός της οικογενειακής παστάδας, κι εκείνος, μιας και “προσπαθεί να μην το διαλύσετε” θα πρέπει να το αποδεχτεί. Θα έχετε ανοιχτή σχέση. Αλλιώς θα το διαλύσετε. Τόσο απλά. Αν το κατορθώσεις να συμφωνήσει, μπράβο, θα τα’χεις όλα. Αλλιώς, κάτι θα λείψει.
Εκτός αν κάνεις το βήμα και ψάξεις έναν ΑΛΛΟ άνθρωπο που θα στα προσφέρει και τα δυο: και έρωτα, και ασφάλεια. Δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενα, ξέρεις. Είναι τεράστια παγίδα αυτό που μας μαθαίνουν ότι είναι έτσι, ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Φυσικά και μπορείς. Άντρες με στυτική δυσλειτουργία θα ορκιζόμουν την εφήυραν αυτή την δυαδική αντίθεση για να δικαιολογηθούν. Το παλικάρι το υποτονικό αλλά που δεν σου χαλάει χατήρι, σ’έχει βασίλισσα. Και το παλικάρι τ’άγριο που κάνει το αίμα να κοχλάζει. Το ηλίθιο δίπολο “καλά παιδιά-κακά παιδιά”. Μα επιτέλους! Φτάνει!

Είσαι 30. Είσαι πάρα πολύ νέα για να περνάς τη ζωή σου με αμφιβολίες, απιστίες, να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, και να θεωρείς ότι μόνο μέσα στην υπερπροστατευτική αγκαλιά των μάλλον ολίγον καταπιεστικών γονιών σου (κάνω μια μαντεψιά στην κρυστάλλινη σφαίρα τώρα) θα είσαι ασφαλής. Τόσοι άλλοι άνθρωποι, τόσες γυναίκες, πώς επιβιώνουν χωρίς στηρίγματα; Τι είναι, ημίθεες, υπεράνθρωπες; Δουλειά έχεις, μυαλό έχεις, όλα θα τα καταφέρεις. Είναι δύσκολος ο κόσμος εκεί έξω, αλλά εγώ βλέπω ότι είναι δύσκολος ο κόσμος κι εδώ μέσα που είσαι. Μικρός κι μίζερος. Σπάσε τα κάγκελα και δραπέτευσε. Πρέπει να ρισκάρεις για να αξιωθείς ευτυχία. Δεύτερη ζωή δεν έχει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News