Η μόνη ντροπαλή είσαι; Όχι. Σιγά σιγά θα προσαρμοστείς.
____________
Η ιστορία της Μ. όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπερα, διαβαζω αρκετό καιρο την σελιδα και θα ηθελα να πω ενα προβλημα που αντιμετωπίζω αρκετό καιρο και θελω την άποψη σας.
Αρχικά να πω οτι παω δευτερα λυκείου και απο πάντα ήμουν ενα ντροπαλό παιδί. Δεν εκανα ευκολα παρέες, ουτε μιλούσα με αλλα παιδια, μονο με τους φίλους μου. Γενικα νιωθω πολυ αβολα με τα πάντα, δεν νιωθω καλα να ειμαι πχ. στην ταξη μου χωρίς τους φίλους μου. Μπορει το πρωι να αργήσω να παω σχολειο και μετα να σκεφτομαι το οτι πρεπει να μπω απο την είσοδο μονη μου, ενω θα ειναι παντού παιδια.
Αυτο το αίσθημα εγινε πιο έντονο μετα τις καραντίνες. Κλείστηκα στον εαυτό μου και έγινα πιο ντροπαλή. Κάποιες φορες σκεφτομαι «και να τελειωσω το σχολειο θα παω πανεπιστημιο, εκει που θα ειμαι εντελώς μονη μου πως θα ανταπεξέλθω, Τι θα κανω τον πρωτο καιρο;».
Πραγματικά δεν ξερω τι μου συμβαίνει και θα ηθελα να ρωτησω οταν εσεις ήσασταν στην ηλικία μου νιώθατε ετσι; γιατι πραγματικά οι γυρω μου ειναι πολυ πιο ανοιχτοί σε ολα και με προβληματίζει.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μ.
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπημένη φίλη, ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σου. Δεν έχεις κάτι στραβό, είσαι όπως πολλά άλλα άτομα της ηλικίας σου: έφηβοι με ανασφάλειες από τον κοινωνικό περίγυρο των peers σου.
Σπάνια παιδιά έχουν την χαρισματικότητα που συγκεντρώνει τους πάντες γύρω τους. Συχνά “δημοφιλείς” περσόνες βασίζονται στον έμμεσο εκβιασμό, στην ψευτομαγκιά, στην δημιουργία κλίκας ή “αυλής”, στην εξαγορά οπαδών με διάφορους τρόπους. Αυτό δείχνει κι ότι κι εκείνοι ξεκινούν από σημείο ανασφάλειας. Πασχίζουν για την αποδοχή. Μην εντυπωσιάζεσαι δηλαδή τόσο εύκολα. Αυτά συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή αλλά υπάρχουν δύο μεγάλα πλεονεκτήματα τότε:
1.είσαι υποψιασμένη και ξέρεις να τα ξεχωρίζεις άμεσα
2.δεν είσαι υποχρεωμένη να συνυπάρχεις σε στενό κύκλο μαζί της, επιλέγεις τις παρέες σου και τις συνεργασίες σου.
Είναι επίσης γεγονός ότι η καραντίνα δεν βοήθησε τη γενιά σου στην κοινωνικοποίηση. Μπορείς να διαβάσεις εδώνα διαβάσεις εδώ και εδώ για να δεις τις επιπτώσεις της.
Να μην νιώθεις μειονεκτικά, όλοι είναι ανασφαλείς στην εφηβία, είναι μέσα στον ορισμό. Και αν σε βοηθά, εφάρμοσε την τεχνική fake it ’till you make it. Σκέψου ότι είσαι μια άλλη, κάποια με αυτοπεποίθηση κι άρχισε συνειδητά να φέρεσαι ως τέτοια, σαν ένα ρόλο. Σύντομα θα διαπιστώσεις ότι οι άλλοι ανταποκρίνονται ανάλογα, επομένως δεν έχεις κάτι στραβό εσύ, οι άλλοι είναι ευεπίφοροι στις εντυπώσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έτσι ήμουν εγώ από την παιδική μου ηλικία μέχρι και την εφηβεία μου. Θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να πάω να πάρω ψωμί μόνη μου. Στην Δευτέρα Λυκείου το τι κλάμα έριχνα το πρωί γιατί δεν ήθελα να πάω σχολείο επειδή είχα τσακωθεί με την φίλη που περπατάγαμε μαζί γιατί σκεφτόμουνα ότι όλοι στην είσοδο θα με κρίνουν. Νόμιζα ότι ήμουν το πιο ανασφαλές άτομο που υπάρχει στον κόσμο. Αργότερα φυσικά συνειδητοποιείς πόσο αστείο είναι ο εγωκεντρικός τρόπος που σκεφτόσουν, ο κάθε έφηβος ανησυχεί για το πως βλέπουν οι άλλοι αυτόν. Με βοήθησε μάλλον το ότι τσακώθηκα με τις φίλες μου… Διαβάστε περισσότερα »
Υπήρξα ένα πολύ ντροπαλό παιδί και μια ντροπαλή έφηβη (και ας είχα μέσα μου μια άγρια θάλασσα). Και αυτό το ντροπαλό παιδί κάποιες φορές υπάρχει ακόμα-ξαφνιάζει ακόμα και μένα.
Κάποια στιγμή θα συμφιλιωθείς με αυτό που είσαι, θα αναγκαστείς να κάνεις πράγματα για διάφορους λόγους λόγω πχ. επαγγελματικών υποχρεώσεων που θα σε αναγκάσουν να ξεχάσεις τη συστολή σου ή να την βάλεις λίγο στην άκρη. Και με την εμπειρία και τα χρόνια που περνάνε θα αποκτήσεις περισσότερο θάρρος-η ουσία σου δεν θα αλλάξει, απλά θα μάθεις να το ελέγχεις περισσότερο.
Εμένα όλη αυτή η ιστορία μου δείχνει τι άθλια και επιφανειακή κοινωνία είμαστε. Σε προσέγγισε ενας επειδή είσαι όμορφη γιατί μόνο αυτό μετράει και μετά έγινες “δημοφιλής” επειδή τον απερριψες. Οτι να ‘ναι. Δεν χρειάστηκε να κάνεις τίποτα.
Επίσης γιατί φοβοσουν τοσο πια? Πόσο τραμπουκισμό πρέπει να είχες φάει για να φοβάσαι να πας μια τουαλέτα δεν μπορώ να φανταστώ, πραγματικά.
Μα δεν τη λεω σε εσένα, με παρεξηγησες. Τα παιδιά κράζω που ενδιαφερθηκαν για εσενα επειδή απερριψες εναν τυπο. Τα άλλα με τη λογοτεχνία δεν τα είπες πιο πριν. Και είχα δίκιο για τον εκφοβισμό σε σχέση με την τουαλέτα, αφού σου έλεγαν να μην πας μόνη, δεν είναι οτι ντρεποσουν.
Έλλειψη τακτ από πού κι ως πού, εσύ μοιραστηκες την ιστορία.. Τέλος πάντων με μπέρδεψε η αντίδρασή σου τώρα, το πηρες στραβά.
Εντάξει… η εμπειρια σου χαραμιστηκε… έπρεπε να την βάλεις σε σενάριο εφηβικής ταινίας! Όλα τα λεφτά! (Φανταζομαι οτι ηταν τραυματικη εμπειρια τοτε, αλλά πραγματικά το όλο σκηνικό είναι θεικο!) Το σνομπ παντως που είπες μου θύμισε την κατάσταση στο χωριό της μαμάς μου. Εγώ ντροπαλή να μιλήσω στους παντες στην εφηβια μου. Στα early 20s να μου λένε να πάω για θάλασσα, πού να βγω με το μαγιω μπροστά τους που όλο μου το περιβάλλον με είχε κάνει να αισθάνομαι φάλαινα (αντικειμενικά είχα κ εχω απλά καμπύλες κ δεν ήμουν ποτε από τα κόκαλα βγαλμένη όπως η αδερφή μου). Εννοείται… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι κατάλαβα πιο μέρος λες.
Για να μην παρεξηγηθώ, την πιστεύω την ιστορία σου με κάθε λέξη. Αλλά όντως θα ήταν καλό για σεναριο εφηβικης ταινίας ή σειράς. Πως μια κοπέλα αλλάζει σχολείο, γίνεται αυτό το σκηνικό σε ραντεβού, κ γίνεται το πιο hot person στο σχολείο χωρις να κάνει τίποτα. Αν το πουλήσεις σε κανένα Netflix, κάνε το κωμωδία, θα πιάσει! (Δεν κάνω πλάκα σκέψου το!!!! Εδω ο άλλος έκανε σειρά μια άρρωστη κατάσταση κ έπιασε!)
Στέλνω μεγάλη αγκαλιά και θα πω κι εγώ λοιπόν κάτι που μόνο ο μπαμπάς μου γνωρίζει. Ήμουν κι εγώ ως έφηβη πολύ πολύ πολύ ντροπαλή. Στη Β γυμνασίου πήγαινα φροντιστήριο αρχαία. Το μάθημα ήταν αργά το βράδυ, μετά από εκείνο το δίωρο έκλεινε το φροντιστήριο. Σε ένα από τα μαθήματα με έπιασε κατούρημα. Είχαμε 5-10 λεπτά μέχρι να τελειώσουμε κ είπα αντέχω. Βλέπεις, ντρεπόμουν να διακόψω την καθηγήτρια και να ζητήσω τουαλέτα. Κάποια στιγμή άρχισα να μην αντέχω… Μα πάλι δεν μίλησα… Και τα έκανα πάνω μου! Για καλή μου τύχη, οι καρέκλες ήταν αυτές με το ύφασμα στην πλάτη… Διαβάστε περισσότερα »
Κορίτσι μου δεν είσαι μόνη και δεν είσαι η μόνη! Είχα κι εγώ θέματα ανασφάλειας στο σχολείο και σαν κλειστό παιδί και με καλούς βαθμούς η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη. Αυτό που κατάλαβα εκ των υστέρων είναι ότι πολλοί ήταν σαν και εμένα απλά το έβγαζαν σε “επιθετικότητα” και φαίνονταν πιο ” κουλ” ενώ εγώ είχα μια συστολή όπως εσυ. Τώρα μπορεί να μην το καταλαβαίνεις αλλά αργότερα θα το συνειδητοποιήσεις. Είσαι σε μια ηλικία που ακόμη μαθαίνεις τον εαυτό σου και την προσωπικότητα σου. Αν όμως νιώθεις ότι σου ρουφάει την καθημερινότητα ίσως πρέπει να δεις και κάποιον ψυχολόγο.… Διαβάστε περισσότερα »
Ήμουν έτσι και ακόμη και στη σχολή δεν μπορούσα καθόλου να μπω στην αίθουσα αν δεν είχα μπει πρώτη. Καθόμουν απέξω προσπαθώντας να μπω, κι εν τέλει έφευγα, μετά έμενα από απουσίες. Πίστευαν ότι δεν ερχόμουν καθόλου ενώ απλά δεν μπορούσα να μπω. Βέβαια δεν ήταν μόνο αυτό – πάθαινα κρίσεις πανικού που ούρλιαζα, χτυπιομουν και λιποθυμούσα μπροστά σε όλους, μπορείς να καταλάβεις πώς ένιωθα. Στην ενηλικίωση αναγκάζεσαι να αλλάξεις και συμβαίνει με τον καιρό, χωρίς να το πολυκαταλαβεις. Ο χρόνος είναι αυτό που δούλεψε σε εμένα. Δεν έχω φίλους ούτε σχέση αλλά αυτά οφείλονται σε διαφορετικά πράγματα γιατί φίλη… Διαβάστε περισσότερα »
Ένα τραγουδι για όσο θα διαβαζεις αν αγνωστοι σου ανθρωποι ήταν ντροπαλοι καποτε.
Shyness is nice and shyness can stop you from doing all the things in life you’ d like to…
Ask – The Smiths
Εγω προσωπικα ημουν ντροπαλη και μαλλον κι αντικοινωνικη, δεν ξερω τι απο τα δυο ηταν πιο ισχυρο, παντως το αισθημα που περιγραφεις το αναγνωριζω και το κατανοω, ετσι ενιωθα. Ειδικα το οτι αισθανομουν αβολα στην ταξη μου, τα ατομα με τα οποια περνουσα ενα 4ωρο τουλάχιστον καθε μερα. Επειδη ομως κι εμενα με ενοχλουσε σα συναισθημα, προσπαθουσα να το καταπολεμησω. Γενικα βοηθησε οτι μεγαλώνοντας, αρχισα να νιωθω οτι παταω πιο γερα στα ποδια μου, ειχα πιο πολλη αυτοπεποιθηση (μη φανταστεις τρελα πραγματα, αλλα μπορω πλέον να διαχειριστώ καλυτερα τιε καταστασεις). Σιγουρα το πανεπιστημιο με βοηθησε και επειδη εκανα κατι που… Διαβάστε περισσότερα »
Γλυκό μου κορίτσι, η ανασφάλεια είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά της εφηβείας. Ακομα κι αυτοι το παίζουν κουλ εχουν μπόλικες. Ήμουν το ίδιο σε όλα τα σχολικά χρόνια. Λόγω σκληρου μπουλινγκ που δεχόμουν στο δημοτικό μετα στο γυμνασιο και το λύκειο ήμουν αόρατη εντελώς απέφευγα παρεες και δυσκολευομουν να μιλήσω πρώτη σε άνθρωπο. Το καλοκαίρι προν πάω για σπουδές πηγα 1 μήνα Αθήνα για να δουλέψω σε ένα θείο μου που είχε επιχείρηση μέσα στο κέντρο. Από το χωριό των 200 κατοίκων και γενικα την επαρχία βρέθηκα ξαφνικά ανάμεσα σε χιλιάδες άγνωστους, κανείς δε με γνώριζε, κανείς δε με παρατηρούσε… Διαβάστε περισσότερα »