Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μου γνωρίσει κάποιον. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν φαντασμένη φίλη που περιμένει από τους άλλους, αλλά έτσι δεν γίνονται οι γνωριμίες; Θέλω οικογένεια, παιδιά, μια παρέα.
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Σας γράφω γιατί έχω απελπιστεί. Άσχημη λέξη. Είμαι μόνη εδώ και 4χρόνια, από τα 32 μου όπου με χώρισαν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του γάμου μας. Ο κύριος είχε κανα δυο ακόμα παράλληλα με εμένα, η μία κατέληξε έγκυος. Δεν παντρεύτηκε με κάποια, αλλά συζεί με τη μάνα του παιδιού του από τότε με μερικά διαλείμματα στα οποία ενοχλούσε τους φίλους μου για να μάθει για εμένα. Δεν ξέρω τι σχέση έχουν μεταξύ τους.
Οι φίλοι μου πλέον είναι όλοι δεσμευμένοι. Κανείς δεν έχει κανέναν ελεύθερο να μου γνωρίσει. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μου γνωρίσει κάποιον. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν φαντασμένη φίλη που περιμένει από τους άλλους, αλλά έτσι δεν γίνονται οι γνωριμίες; Είμαι πλέον 36. Θέλω σχέση, οικογένεια, παιδία, θέλω μια παρέα. Θέλω έναν άνθρωπο μορφωμένο που να υπάρχουν οι προδιαγραφές να κάνουμε οικογένεια και να ζήσουμε καλά. Δεν ψάχνω σπόνσορα, να σας προλάβω. Αλλά για εμένα παίζει ρόλο να με εμπνέει ο άλλος, να τον ενδιαφέρει η εργασία του, να έχει κάνει σπουδές. Και αν έχει λίγα περισσότερα χρήματα από εμένα, καλώς.
Πάλι, για να δώσω πληροφορίες ώστε να με κράξετε ή να με βοηθήσετε, αλλά ό,τι επιλέξετε, να είναι με το δίκιο σας. Έχω 2 πτυχία, ένα μεταπτυχιακό, δικό μου σπίτι (όχι κάτι τρομερό, αλλά δικό μου δικό μου) και εργάζομαι από 20 χρονών. Εδώ και 1χρόνο είμαι δόκιμος δημόσιος υπάλληλος. Ελάχιστα λεφτά. αλλά σταθερά. Δεν έχω οικονομική βοήθεια από κανέναν, οικογένεια άλλη δεν υπάρχει, ήμουν μοναχοπαίδι. Λεφτά δεν έχω, βγάζω ώστε να ζω χωρίς να πεινάω, αλλά χωρίς χλιδές. Για να σας δώσω τι προσφέρω εγώ από τα τυπικά. Ε, δεν βρίσκω κανέναν και δεν έχω καμία βοήθεια από τον περιορισμένο κύκλο μου. Δεν μπορώ να εμπλακώ με κάποιον αν δεν υπάρχουν οι προδιαγραφές. Δεν είμαι 20 χρονών για τρελούς έρωτες.
Νιώθω μόνη ακριβώς επειδή δεν υπάρχει οικογένεια να με στηρίξει. Δεν έχω σχέσεις με ξαδέρφια, η μαμά ήταν απόμακρη από όλους και δεν έχω σχέσεις. Η οικογένεια του μπαμπά επίσης, σε άλλες πόλεις. Δεν είχαμε σχέσεις. Για αυτό θέλω κι αυτή την οικονομική ασφάλεια, χρειάζομαι σταθερότητα, για αυτό μπήκα και στο δημόσιο. Μου έγινε μία πρόταση από τον φορέα μου να πάω Αθήνα και το σκέφτομαι, να ενοικιάσω το σπίτι μου και να καλύπτω κάπως έτσι το σπίτι εκεί. Σκέφτομαι να πάω σε γραφείο συνοικεσιών. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι και τα apps. Εδώ τους ξέρω όλους, η πόλη μου είναι τύπου Βέροια σε κατοίκους. Δεν ξέρω τι να κάνω σε αυτή την λούπα που έχω βρεθεί στα ξαφνικά τα τελευταία χρόνια και πως να βγω από αυτήν την λάσπη που νιώθω να με τραβάει όλο και πιο βαθιά.
ΑΠΟ ΤHΝ – Αγνή
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ας προσπαθήσουμε όσο γίνεται να μην δραματοποιούμε γιατί η απελπισία δημιουργεί από μόνη της μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αυτό που σου συνέβη ήταν όντως τραγικό, θυμίζει Μεγάλες Προσδοκίες, δεν είναι ωστόσο απαραίτητο να καταλήξεις Miss Havisham. Τα 4 χρόνια δεν είναι μεν λίγα, δεν είναι όμως και καταδίκη. Σίγουρα θα έχουν υπάρξει ευκαιρίες, έστω για πιο παροδικές φάσεις, αλλά τους έχεις απορρίψει και δεν το συνειδητοποιείς.
Θα εστιάσω σε κάτι που γράφεις, επειδή το γράφουν αλλά κυρίως το πιστεύουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας των mid-30s, επειδή έτσι τις έχουν μάθει από τα σπίτια τους κι από την κοινωνία από έφηβες: «Έχω 2 πτυχία, ένα μεταπτυχιακό, δικό μου σπίτι (όχι κάτι τρομερό, αλλά δικό μου δικό μου) και εργάζομαι από 20 χρονών. Εδώ και 1χρόνο είμαι δόκιμος δημόσιος υπάλληλος. Ελάχιστα λεφτά, αλλά σταθερά.»
Αυτά τα τυπικά προσόντα είναι για να τα βάλεις στο CV σου, όχι για να συνάψεις ερωτική σχέση. ΠΟΥ ακριβώς θα του χρησιμεύσουν τα πτυχία σου και το μεταπτυχιακό στον υποψήφιο σύντροφο; Θα σε μοριοδοτήσει; Το σπίτι, ΟΚ, βοηθάει στη σύναψη μιας σταθερής συντροφικής σχέσης επειδή ανοίγει την προοπτική συγκατοίκησης σε πλεονεκτικές συνθήκες (έλλειψη ενοικίου) αλλά πραγματικά, πώς ακριβώς πιστεύετε ότι τα τυπικά προσόντα είναι ατού, μα τον Δία, δεν μπορώ να το αντιληφθώ.
Ζητάτε κι εσείς από εκείνους πτυχία! Λες κι οι πτυχιούχοι συνάπτουν πιο πετυχημένες σχέσεις. Κατανοώ ότι το λέτε για το θέμα της γενικότερης καλλιέργειας για γενικό μπίρι μπίρι -η οποία όμως δεν συνάδει ντε και σώνει με τα πτυχία, ας πούμε τι θα συζητάτε με έναν κβαντικό φυσικό; Κατανοείτε ότι ούτε για θέατρο, ούτε για πολιτική, ούτε για lifestyle θα ξέρει να μιλήσει κατά πάσα πιθανότητα ο άνθρωπος καθώς είναι πολύ απαιτητικός ο τομέας του. Ως η ίδια πολυπτυχιούχος δεν απαξιώνω καθόλου τη μόρφωση, αλλά η αυτοθωράκιση πίσω από τα τυπικά προσόντα σας αφήνει παντελώς έκθετες στο ερωτικό πεδίο. Αυτό που πρέπει να σας απασχολεί είναι αν ο υποψήφιος σύντροφος διαθέτει συναισθηματική ωριμότητα, γενική καλλιέργεια, υγιή ψυχισμό, κόσμια κοινωνική συμπεριφορά και σεβασμό στην ισότητα των φύλων. Αν έχει αυτά η σχέση θα πετύχει -εφόσον έχετε κι ερωτική χημεία μαζί. Αν δεν τα έχει, η σχέση θα αποτύχει, δεν πα’ να είναι και απόφοιτος του Yale με βίλα στην Εκάλη. Δεν είναι λογικό; Κι αυτό που εκείνους τους απασχολεί είναι να περνάνε ευχάριστα μαζί σας, να μπορούν να χαλαρώσουν, να ανταποδώσουν ανθρώπινη επαφή. Δεν μετράνε με το υποδεκάμετρο ούτε την μέση σας, ούτε τα μεταπτυχιακά, ούτε καν τα τετραγωνικά του σπιτιού. Εφόσον είναι νορμάλ άντρες κι όχι μισογυνιστικά σκουπίδια βεβαίως.
Πώς τώρα να γνωρίσεις κόσμο αφού δεν υπάρχει περίγυρος για να σου γνωρίσει σύντροφο… Θέλω λίγο να βγάλω από την εξίσωση το ότι οι άλλοι είναι κάπως «υποχρεωμένοι» να προξενεύουν ζευγάρια. Μπορεί να το κάνουν, μπορεί και όχι, ανάλογα και με τις υποχρεώσεις και την διαθέσιμη περισσευούμενη ενέργεια, ή μπορεί να μην υπάρχουν υποψήφιοι να σου συστήσουν, είναι κι η εποχή δύσκολη. Θεωρώ επομένως πάντα καλύτερο να πάρει κάποια τα πράγματα στα χέρια της. Σε χώρους που κινείσαι, σε χόμπυ και δραστηριότητες δεν έχει άντρες ελεύθερους που να σε ελκύουν; Έχεις δοκιμάσει να φλερτάρεις λίγο; Η ιδέα για μετακόμιση στην Αθήνα δεν μου ακούγεται κακή, εφόσον είσαι ευνοημένη από τα δεδομένα σου και μπορείς να το κάνεις, θα έχεις περισσότερες ευκαιρίες το μόνο σίγουρο. Ναι, να κάνεις μια κρούση σε dating apps (όχι όμως στα πιο σεξοεστιασμένα) αλλά και σε γραφεία συνοικεσίων (υπάρχουν ακόμη;). Προσοχή όμως, μην βάλεις προμετωπίδα τα πτυχία και το δημοσιουπαλληλίκι! Γιατί; Επειδή είστε πολλές, πάρα πολλές σε αυτό το καλούπι στα 30τόσο. Τι σε κάνει να ξεχωρίζεις ανάμεσα στο πλήθος; Βρες αυτό και «πούλα» αυτό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είσαι φαντασμένη, ούτε παράλογη, ούτε «δύσκολη». Είσαι ένας άνθρωπος που βίωσε προδοσία, έμεινε χωρίς δίχτυ ασφαλείας και προσπαθεί να σταθεί όρθιος με αξιοπρέπεια. Αυτό που περιγράφεις δεν είναι απελπισία, είναι πένθος. Πένθος για μια ζωή που περίμενες να έχεις, για μια οικογένεια που δεν δημιουργήθηκε, για μια ασφάλεια που αναγκάστηκες να χτίσεις μόνη σου από την αρχή. Και αυτό κουράζει. Πολύ. Το να θέλεις σχέση, οικογένεια και σταθερότητα στα 36 δεν είναι απαίτηση. Είναι φυσική ανάγκη ενός ανθρώπου που δεν έχει πίσω του οικογένεια να τον κρατά. Δεν ζητάς πολυτέλειες, ζητάς γείωση. Ωστόσο, με ειλικρίνεια και σεβασμό: σε αρκετά… Διαβάστε περισσότερα »
Μα πόσο ωραίο σχόλιο! Ευγε
Πες τα Ρένα, πες τα ! Διαβάζω ότι σε χώρισε, ότι δεν σου γνωρίζουν συντρόφους…εσύ που είσαι σε όλο αυτό; Γιατί πρέπει οι άλλοι να αποφασίζουν για τη ζωή σου ; Βάζεις τα πτυχία μπροστά για να δημιουργήσεις μια σχέση φιλική ή ερωτική; Δεν έχουν καμία σημασία αυτά. Έχεις ενδιαφέροντα, είσαι ανοιχτή σε γνωριμίες, έχεις τη διάθεση να ακούσεις κάποιον, να μοιραστείς πράγματα, να διασκεδάσεις, να γελάσεις με ένα αστείο ; Αυτά παίζουν ρόλο…αν σκαναρεις τον άλλον και το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να κάνεις τικ σε κουτάκια το έχασες το παιχνίδι. Βγείτε λίγο από αυτή τη μιζέρια βρε… Διαβάστε περισσότερα »
Αν οι άντρες της ζωής μου με είχαν απορρίψει επειδή δεν έχω πτυχια θα ήταν εντελώς loosers. Χαχα τι ψωνάρα!!
Μπορεί να είναι κάλλιστα πτυχιούχος ο άλλος , να νομίζει ότι είναι κελεπουρι και ότι όλα τα κάνει σωστά, αλλά να πετάει μαργαριτάρια όπως ” η είσοδος του πρωκτού της” για να αναφερθεί ” κόσμια ” όπως νομίζει με το φτωχό του αντρικό μυαλό στη ποποτρυπα . Κι όποιος το έπιασε το έπιασε.
Χαχαχα, η είσοδος του πρωκτού…αξέχαστο θα μας μείνει!
Καλύτερα ψωνάρα πάρα να κυκλοφορείς με το τεφτέρι και τα κουτάκια.
Φοβούνται να ζήσουν ορισμένοι…
Αυτό, φοβούνται να ζήσουν.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πόθεν η βεβαιότητα ότι στην Αθήνα όλοι βρίσκουν σχέση και στη Βέροια /Κατερίνη/ Τρίκαλα / Σέρρες (παράδειγματα πόλεων παρόμοιου πληθυσμού) δε βρίσκουν.
Η μοναξιά στην Αθήνα χτυπάει ταβάνι ενώ οι μετακινήσεις είναι πολύ πιο δύσκολες. Στα Τρίκαλα βγαίνεις μια βόλτα και πετυχαίνεις κόσμο να πιείς καφέ. Στην Αθήνα αυτά δεν υπάρχουν.
Στις μεγάλες πόλεις υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Άσε που στις μικρές από ένα σημείο και μετά τους έχεις ήδη λίγο πολύ γνωρίσει (και απορρίψει) όλους. Όσους τουλάχιστον δεν είναι δεσμευμένοι. Α επίσης στα μικρά μέρη οι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται και σε μικρότερες ηλικίες (και να μην χωρίζουν και πότε γιατί τι θα πει ο κόσμος).
Οι πόλεις με 50.000+ κατοίκους είναι μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα. Στην Αθήνα έχεις όντως περισσότερες επιλογές για διασκέδαση. Άντε να το δεχτώ και για γνωριμίες. Δύσκολα όμως αυτές οι γνωριμίες, προχωρούν σε φιλικές ή ερωτικές σχέσεις γιατί χάνεσαι στα 4.000.000 του πληθυσμού, στους έντονους ρυθμούς και στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, στην υπερβολική κίνηση που για να πας από το ένα σημείο στο άλλο τρως μισή ημέρα κλπ κλπ.
Αν όμως δεν της δίνεται δυνατότητα για νέες γνωριμίες εκεί που είναι, στην Αθήνα θα έχει σίγουρα καλύτερες πιθανότητες. Και ας μην προχωρήσουν στην συντριπτική πλειοψηφία τους. Έχω μια φίλη που είναι στην ίδια κατάσταση σε πόλη-σαν την Βέροια. Έχω πραγματικά φρίξει. Όλες οι νέες γνωριμίες που έχει κανει τα τελευταία χρόνια μέσα από τις διάφορες δραστηριότητες που άρχισε είναι όλοι παντρεμένοι. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν αδέσμευτοι στην ηλικία της. Αλλά και εγώ όσοι άνω των 30 στην συγκεκριμένη πόλη, είναι όλοι παντρεμένοι. Όσοι είχαν άλλα όνειρα για την ζωή τους και/ή καριέρα φύγαν για να ζήσουν… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι αλήθεια αυτό. Έτσι είναι η κατάσταση. Το ξέρω κι από φίλες αλλά έχω ζήσει κι εγώ σε μια τέτοια μικρή πόλη για λίγο. Αλλά πριν κάνει ολόκληρη μετακόμιση μπορεί να δοκιμάσει να ανοίξει τα apps σε κοντινές περιοχές. Υπάρχουν κι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι οπως αυτή και άνθρωποι που μπορεί να ζουν λόγω δουλειάς στην επαρχία και να είναι μόνοι. Υπάρχουν κι άλλα μέρη εκτός από την Βέροια και την Αθήνα.
Δεν είμαστε στη δεκαετία του 50, να παντρευόμαστε στις επαρχιακές πόλεις από μικροί. Ζω σε πόλη μικρότερη της Βέροιας και μια χαρά γνωριμίες γίνονται. Ο κόσμος δεν είναι στάσιμος, μετακινείτε. Στις μικρές πόλεις, όπως λέει και η Tropique, μια βόλτα θα κάνεις και θα βρεις κόσμο να πιείς ένα καφέ. Το θέμα δεν είναι η επαρχιακή πόλη που αν είναι σαν τη Βέροια είναι μεγάλη, το θέμα είναι ότι η γράφουσα, με τον τρόπο που σκέφτεται, και στην Νέα Υόρκη να πάει να μείνει αποτέλεσμα δε θα δει. Δεν κρίνουμε τους ανθρώπους από τα πτυχία αν θέλουμε μια ουσιαστική σχέση,… Διαβάστε περισσότερα »
Για τον τρόπο που σκέφτεται η γραφούσα θα συμφωνήσω. Τώρα για τις μικρές πόλεις τι να σου πω. Στον δικό μου τόπο καταγωγής μάλλον έχουν μείνει στην δεκαετία του 50. Οι της γενιάς μου τουλάχιστον που είτε παντρευτήκαν στα 20, είτε την κάναν με ελαφρά από τα 20. Και οκ, ο δικός μου τόπος καταγωγής που είναι πιο μικρός από την Βέροια. Αλλά και η φίλη μου που ανέφερα παραπάνω που επεκτάθηκε στην κοντινή μεγάλη πόλη, που είναι σαν την Βέροια, μπας και γνωρίσει κανέναν, και εκεί μόνο παντρεμένους γνωρίζει.
Παντως εχω και εγω μια φίλη, μια βεβαια, που εχει επιστρέψει στην μεγαλη επαρχιακή πολη της τα τελευταία χρόνια για επαγγελματικούς λόγους και αντιμετωπίζει το ίδιο προβλημα. Δεν υοαρχουν άντρες! Απο τους ελευθερους δηλαδη που ειναι λιγοι, ή ειχαν κατι στο παρελθόν, ή ειχαν κατι με πολυ δικό της πρόσωπο, ή είναι εντελώς ακατάλληλοι. Ο κυκλος είναι μικρός και δεν ανοίγει. Και το ιδιο αντιμετωπιζουν και όλες οι ελευθερες φιλες της σε αυτη τη πολη.
Επίσης να προσθέσω ότι είναι πολύ διαφορετικό να έχεις μεγαλώσει και να έχεις καταγωγή από την μικρή πόλη από το να έχεις πάει να ζήσεις εκεί ως ξενομερίτης. Στην πρώτη περίπτωση εκτός από παντρεμένους/δεσμευμένους από το διαθέσιμο pool υποψηφίων συντρόφων βγαίνουνε: συγγενής μέχρι δευτέρου βαθμού τουλάχιστον, πρώην, φίλοι πρώην και συγγενών, πρώην φίλων και συγγενών, τα μαλακισμένα που σου κάναν μπούλιγκ στο σχολείο κλπ κλπ.
Έχω ζήσει και σε τέτοια πόλη και στην Αθήνα. Εχει δίκιο η γράφουσα πως είναι λιγότερες οι πιθανότητες στα μικρά μέρη. Λιγότερος κόσμος, πολλοί δεσμευμένοι και παντρεμένοι, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, με όποιον και να βγεις θα σας δουν και θα συζητηθεί. Είναι πιο εύκολο στην Αθήνα.
Και επίσης, οι περισσότεροι κάτοικοι της Αθήνας μπορεί να ζουν στην Αθήνα, αλλά δεν “ζουν” (ας πούμε συχνάζουν) στην Αθήνα, “ζουν” στο Χαλάνδρι, στη Νέα Σμύρνη, τη Γλυφάδα, στο Γουδί ή στο Περιστέρι. Αυτοί που “ζουν” (κυκλοφορούν) στην Αθήνα, εννοούμε στο κέντρο της, συνήθως. ¨Οπως και να το δούμε όλες αυτέ οι συνοικίες, καθώς και το κέντρο της, είδικά όπως είναι τα πράγματα (αυτό που λέτε, μετακινήσεις και τέτοια) έχουν μικρότερο διαθέσιμο πληθυσμό, από την Βέροια ή τα Τρίκαλα. Ενδιαφέρον επίσης έχει και το φαινόμενο περιοχών στις οποίες ..συναγελάζονται “φυλές”, συγκεκριμένες ώρες. Πχ στην Κηφησίας ή στον Λόφο, νέες τεχνολογίες,… Διαβάστε περισσότερα »
όταν θα βγεις στο κουμπερτι σαν γυναίκα και όχι ως υποψήφια υπάλληλος.Τοτε ναι,θα μπορέσεις να φλερτάρεις και να βρεις κάποιον.
στο μεταξύ έχουμε μάθει τα πτυχία σου,το Ε9 σου,την περιπου πόλη σου και δεν ξέρουμε ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ στον ελεύθερο σου χρόνο…χόμπι έχεις?
παρέες νέες προσπαθείς να κανεις?Στην υπηρεσία σου δεν έχεις κάνει κύκλο?
Αθήνα δεν ξέρω πόσο θα μπορέσεις να επιβιώσεις,οικονομικα.Πρεπει να τα βάλεις κάτω οικονομικά.
Συμφωνώ. Στην Αθήνα, τα ενοίκια έχουν πιάσει ταβάνι και δε νομίζω ότι νοικιάζοντας το σπίτι στην επαρχία θα καλύψει το ενοίκιο στο νέο της σπίτι (εκτός αν μιλάμε για υπόγειο σε δύσκολη περιοχή). Από την άλλη αν σε μια μικρή πόλη δε μπορείς να δημιουργήσεις έστω και ένα μικρό κοινωνικό κύκλο αδέσμευτων ατόμων, στην πρωτεύουσα θα είναι διπλά (μη σου πω τετραπλά) δύσκολο.
έτσι είναι..
θα πρέπει να υπολογίζει πως μόνο το μισό ενοίκιο θα καλύπτει από το σπίτι στην επαρχία.
Δεν ξερω γιατί θεωρούν την Αθήνα λύση ενώ δεν έχουν τίποτα εκεί.
Θέλει γερό οικονομικό backup και ήδη να υπάρχει κύκλος ατόμων για να ξεκινήσει.
Έχει και η μεγαλούπολη τα δύσκολα της αλλά είναι πολύ πιο εύκολο να γνωρίσεις κόσμο από ότι σε μια μικρή, επαρχιακή πόλη.
Δεν θα γίνει αστραπιαία αλλά και ο κόσμος είναι περισσότερος, και περισσότερες ευκαιρίες για χόμπι υπάρχουν και μεγαλύτερη ελευθερία.
Δεν ξέρω…Μπορεί να έχεις δίκιο. Γράφω πιο κάτω στην ??? γιατί πιστεύω ότι δεν είναι εύκολες οι σχέσεις στην Αθήνα. Ίσως όχι στις υπόλοιπες τόσο (Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ) αλλά στην πρωτεύουσα μου φαίνονται όλα δύσκολα.
Φαντάζομαι πως παντού είναι δύσκολα. Τουλάχιστον στις μεγάλες πόλεις μπορείς να βρεις το “χωριό σου” , your crowd πιο εύκολα λόγω μεγαλύτερου πληθυσμού.
Βέβαια είναι και θέμα τύχης, επιλογών κλπ
Έχω κουραστει να το λέω, βρείτε σύντροφο εκτός Ελλάδας, dating apps στα Αγγλικά, νέα μορφωμένη γυναίκα είσαι χωρίς παιδιά, σκυλιά και ηλικιωμένους γιατί μαραζώνεις στη Βέροια? Ο Ελληνας με τα πτυχία αισθάνεται πρίγκιπας Χάρι το λιγότερο ας είναι καλά η Ελληνίδα μανούλα με τη συγχώνευση, διαβασε Γιωσαφάτ και θα φρίξεις. Μην περιμένεις βοήθεια απο κανέναν και μη ντρέπεσαι, οικογένεια θέλεις να κάνεις όχι εγκληματική οργάνωση. Το ότι δεν έχεις κοντινούς δεσμούς με σόγια είναι ιδανικό θα μπορείς να είσαι ερωτευμένη στο Παρίσι με ένα Γάλλο τετοια εποχή, κάνε την αρχή κι όλα τα αλλα βρισκονται. Απαγκιστρωθείτε απο το τριπτυχο δημοσιος… Διαβάστε περισσότερα »
Τα πτυχία σήμερα αντικατέστησαν τα μαθήματα κεντήματος του χθες?
Ακριβώς, δεν θα μπορούσες να το θέσεις καλύτερα. Νομίζουν ότι έτσι φαίνονται “άξια κορίτσια” και θα τις καλοβλεπουν οι άντρες. Εν τω μεταξύ η γενιά μας είχε προλάβει εκείνο το τόσο βαρετό μάθημα της οικιακής οικονομίας, κατάλοιπο της τότε οικοκυρικής. Και η καθηγήτρια που μας το δίδασκε ήταν μια αυστηρή ηλικιωμένη, λες και είχε πηδήξει από ασπρόμαυρη ταινία των 50’s. Ευτυχώς ήταν ένα βήμα πριν τη σύνταξη και βαριοταν κι αυτή.
Όλες ήταν αυστηρές ηλικιωμένες όσες το έκαναν. Η δική μου πάλι ήταν για δέσιμο. Νόμιζε ότι την κυνηγάει η 17 Νοέμβρη γιατί είχε το ίδιο επίθετο( αλλά καμμιά άλλη σχέση)με εφοπλιστη- εκδότη ιδεολογικό εχθρό της οργανωσης.
Κι όμως υπάρχει ακόμα στα σχολεία το συγκεκριμένο μαθημα, το διδάσκονται στα γυμνάσια τα παιδιά!
Aχ όχι, πως νόμιζα ότι είχε καταργηθεί. Τα καημένα τα παιδιά, τουλάχιστον εύχομαι να το έχουν αλλάξει αρκετά από τότε.
Αχ εγώ αυτό το μάθημα δεν το πρόλαβα και όταν ήμουν μικρή θυμάμαι που χαιρόμουν που καταργήθηκε διότι μισούσα τις οικιακές δουλειές. Έλα όμως που όταν μεγάλωσα ανακάλυψα πόσο χρήσιμο θα μου είχε φανεί αν το είχα προλάβει. Ο σύντροφός μου που στην χώρα του στο σχολείο έκανε μάθημα οικοκυρικών, τα βγάζει πέρα πολύ πιο εύκολα, γρήγορα και αποδοτικά με τις δουλειές του σπιτιού. Και τις κάνει και πολύ καλύτερα από εμένα.
Ναι γιατί στην Ελλάδα το μάθημα οικοκυρικων καταργήθηκε όταν έγιναν τα σχολεία μεικτά. Μη μάθουν τα αγόρια μας να κάνουν καμμιά δουλειά.
Παντως ενα μαθημα οπως συμβαινει σε πολλες χωρες της Ευρωπης αυτονομίας και καθημερινής ζωής στο οποιο να περιλαμβάνει και καποια πρακτικά τύπου (ραψε ενα κουμπι, βασικές δεξιότητες μαγειρικής, πως κανουμε μικροεπισκευες στο σπιτι) κατα τη γνώμη μου μόνο άχρηστο δεν είναι, και περα απο το πρακτικό βοηθάει σιγουρα και στην εμφυλη ισότητα.
Σε κάποια φάση στο δημοτικό, που δεν υπήρχε καν τέτοιο μάθημα, στο γυμνάσιο άρχιζε, οι δάσκαλοι μας είχαν τη φαεινη ιδέα την ώρα των καλλιτεχνικών αντί για ζωγραφική να μάθουμε σταυροβελονια. Δεν έχω βαρεθεί περισσότερο στη ζωή μου, δεν έχω καθόλου υπομονή για κάτι τέτοιο, σερνομουν. Τη βελόνα την πιάνω μόνο για πρακτικούς λόγους όταν σκίζεται λίγο καμία κάλτσα η κανένα ρούχο, αλλά αυτό που παλιά πολλές γυναίκες στον “ελεύθερο χρόνο” τους, όταν τελείωναν με τις δουλειές του σπιτιού έπιαναν κέντημα, μόνο που το σκέφτομαι μου έρχεται τρέλα.
Το κέντημα works miracles στους ψυχαναγκαστικούς. Δεν υπάρχει καλύτερη ψυχοθεραπεία.
χαχαχαχ και η θέση στο δημόσιο, την ντιβανοκασέλα με τα προικιά
Από τότε η θέση στο δημόσιο ήταν μαστ. Εμένα ο παππούς μου που είχε ” δόντι” λυσσαξε που δεν ήθελα να με χώσει στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού . Μου το κοπαναγε μέχρι που έκλεισε τα μάτια του. Μα αλήθεια τώρα…
Ααα Κορυδαλλός! Θα κανες και γαμω τις γνωριμίες εκει
Καλέ …θα μου είχαν δραπετεύσει όλες.
Εμένα πάντως θα μου φαινόταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον περιβάλλον εργασίας. Ανάλογα και την θέση βέβαια, γιατί για δεσμοφύλακας δεν…
Για θέση δεσμοφύλακα είχε δόντι ο παππούς.
και τα γαλλικα και το πιανο, αμ πώς!
Δυστυχώς το να πλασάρεσαι ως η μορφωμενη και «ψάχνω αντίστοιχου βεληνεκούς» μειωνει τη πιτα δραματικα. Τα πτυχια δεν εξασφαλίζουν ουτε οικονομική σταθερότητα (στην Ελλαδα ζουμε) ουτε οτι ο συνομιλητής σου δεν θα πεταει βατραχια οταν μιλαει. Ξερεις ποσοι εχουν μεταπτυχιακα και ειναι ανεργοι ή χαμηλόμισθοι;; Τουλαχιστον εχεις μια σταθεροτητα που ειναι το δικο σου σπιτι οποτε με τον ενα τροπο η τον αλλον εχεις εξασφαλίσει εναν βραχνα που λεγεται ενοικιο. Αφηνοντας το θεμα των πτυχιων, στην επιστολή σου φαινεται ενας γενικότερος πεσιμισμος. Εχεις μια διεξοδο να κανεις αλλαγη στη ζωη σου εφοσον λες οτι βαλτωσες. Βαλε κατω τα οικονομικά σου… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης ξέρετε πόσοι έχουν μεταπτυχιακά και είναι κινητά red flags?
“αλλά έτσι δεν γίνονται οι γνωριμίες;” OXI. Όχι πια. Sorry που θα σας πω αυτό που δεν θέλετε να ακούσετε αλλά το 2026 οι περισσότερες γνωριμίες μεταξύ ενηλίκων που έχουν πια μια σταθερή basic ζωή (δλδ δεν σπουδάζουν ή κάνουν κάποια δουλειά μέσω της οποίας γνωρίζεις πολύ κόσμο) γίνονται online. Αν το τραβάει η περδικούλα σου, βγες σε κανα μπαρ και άρχισε τη χαζοκουβέντα. Στην πραγματικότητα όμως, οι εφαρμογές περισσότερες πληροφορίες μπορούν να σου δώσουν (ακόμα και από τον κοινό γνωστό). Αν περιμένεις οι φίλοι σου να βρουν κάποιον που θεωρούν αξιόλογο, είναι ελεύθερος, πιστεύουν ότι ταιριάζετε και θέλουν να… Διαβάστε περισσότερα »
Μην βάζεις τον εαυτό σου σε μειονεκτική θέση και τον αντιμετωπίζεις σα να είσαι καημένη αρχικά! Σου έτυχε αυτό με τον παρολίγο γαμπρό, βαρύ σίγουρα, αλλά προχωράμε. Όχι άλλη αυτολύπηση, το κάνουμε πολύ αυτό οι γυναίκες! Σε όλες/ους μας έχουν τύχει πολλά χουνέρια. Η ιδέα της Αθήνας καλή, για restart για να φύγεις από την μικρή πόλη που γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους. Στην Αθήνα σίγουρα θα έχεις κάποιους γνωστούς, η μισή Ελλάδα είναι εκεί. Δικτυώνεσαι εκεί αρχικά, όσο άβολο κι αν είναι και έπειτα σε δουλειά, χόμπι κλπ. Κι αφού σου αρέσουν οι σπουδές, κάνε ίσως και κάτι επιπλέον (ξένη… Διαβάστε περισσότερα »
Να βρεις δεύτερη ολιγόωρη εργασία. Θα νιώσεις καλύτερα οικονομικά, θα γνωρίσεις κόσμο, δε θα χρειαστεί να έρθεις στην Αθήνα να είσαι ακόμα πιο ξένη στους ξένους να μην σου μένει ούτε ένα ευρώ ενώ εκεί που μένεις τώρα μάλλον σου μένουν δύο. Εγώ έτσι έκανα σχεση. Βγαίνοντας από το ολόδικό μου σπιτάκι, έχοντας κάνει το μεταπτυχιακούλι και τελειώνοντας το πανεπιστημιάκι τελικά κατάλαβα ότι τα καλά παιδιά είναι τα απλά, τα εργατικά και βρίσκονται έξω στο μεροκάματο. Ούτε στα κονσέρτα θα τα βρεις, ούτε στην όπερα, ούτε στις φιλοσοφικές λέσχες. Κοίτα αλλου, πιο χαμηλά. Άλλαξε το μενταλιτε σου. Αυτά που σου… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης επικοινώνησε με τα ξαδέρφια σου εσύ, δεν είναι κακό. (Ε και να έχουμε άγχος να κάνουμε παιδί Ε και να πρέπει να κάνουμε και δύο για να μην μείνουν μόνα τους στη ζωή). Με αγχωσες και άλλο.
Κάποιες θίχτηκαν με τη λέξη μεροκάματο και τη λέξη χαμηλά όπως βλέπεις. Ε αναμενόμενο, φέρνουν αγκυλώσεις τα γαλλικά και το πιάνο στο μυαλό και δεν είναι πολύ ευκολο να απαλλαχτείς από τα κουτάκια της ζωής. Να μάθεις να ελίσσεσαι γενικά.
Το γιαπι, το πιλοφορι, το μυστρί.