Είμαι ένα άτομο που από μικρή δεν μου άρεσαν ποτέ οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα χάδια. Eίμαι σε απόγνωση.
__________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
SOS για άλλη μια φορά!
Ομάδα καλησπέρα! Διαβάσω την συγκεκριμένη στήλη εδώ και κάποια χρόνια, δεν πίστευα πως θα έρθει ποτέ η στιγμή να αναφέρω και εγώ ένα προβληματισμό μου αλλά να μαι!
Είμαι 16 χρόνων και η ερώτηση μου που με βασανίζει από την αρχή της εφηβείας και πολύ νωρίτερα είναι μια : έχω άραγε πέσει θύμα ψυχολογικού πολέμου;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Είμαι ένα άτομο που από μικρή δεν μου άρεσαν ποτέ οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα χάδια κλπ. Δεν είμαι καθόλου εκδηλωτική, ούτε με τους γονείς μου, ούτε με τα αδέρφια μου, ούτε με τις φίλες μου. Όσα χρόνια με θυμάμαι να πηγαίνω στο σπίτι της γιαγιάς μου είχα ένα πρόβλημα, και αυτό ήταν με τον παππού μου. Ο παππούς μου λοιπόν είναι πολύ εκδηλωτικός άνθρωπος και πάντα ήθελε να τον παίρνουμε αγκαλιές και να του δίνουμε φιλιά, όπως και αυτός με του μας έβλεπε μας βουταγε ή αν μας έβλεπε μας έλεγε έλα εδώ γυναίκα της ζωής μου και ξέρετε εγώ σας αγαπάω και όταν του έλεγα ότι δεν θέλω, σοβαρευε και μου έλεγε δεν θες αλήθεια; Και του κάνω όχι άσε με, και μου έλεγε με παράπονο καλά εντάξει εγώ σας αγαπάω και δεν αγαπάτε τον παππού σας και όταν πεθάνω τι παπουλη θα έχετε και τι θα κάνετε, εγώ που σας κάνω όλα τα χατίρια κλπ. Εγώ πάντα δεν του απαντάγα, τον απέφευγα και θυμάμαι πολλές φορές την γιαγιά μου να μου λέει σιγά καλέ δεν τον ξέρεις, δώστου μια αγκαλιά μην τον πιάνει το παράπονο. Αυτά όλα μέχρι πέρυσι.
Φέτος έχουν χειροτερέψει τα πράγματα, σε σημείο να ντρέπομαι να του μιλάω έξω έτσι όπως κάνει και να μην θέλω να ρον πλησιάσω. Η γιαγιά μου υποστηρίζει ότι είναι υπερβολικη, μιας και είμαι η μόνη από τα αδέρφια μου που αντιδράει έτσι και τον πάει κόντρα. Ο αδερφός μου που είναι πολτ μικρότερος δεν έχει τόσο θέμα και ο παππούς μου δεν ασχολείται, η αδερφή μου από την άλλη έχει το ίδιο πρόβλημα αλλά απλά δεν πάει και το λέει όχι. Το θέμα είναι ότι στην δική μου περίπτωση αυτό δεν είναι αρκετό, είμαι το πρώτο εγγονή και η μεγαλύτερη και το όχι δεν του αρκεί, αν δεν πάω έρχεται και με αγκαλιάζει αυτος και μάλιστα με φιλάει και σε σημεία που δεν θέλω ούτε να με ακουμπάνε πχ στο λαιμό. Θυμάμαι μια φορά που ήταν στην Πλατεια και μου μίλησε και πήγα και τον πήρα αγκαλιά, έτσι όπως ήταν καθιστός και με φίλησε ακριβώς που ήταν το κεφάλι του, δλδ στη μέση του θώρακα μου πάνω από το στήθος (φορούσα ένα κοντό φόρεμα ανοιχτό μπροστά τύπου V).
Το θέμα είναι ότι πλέον έχει ξεφύγει, της προάλλες ήρθε στη δουλειά του μπαμπά μου, όπου και δουλεύω, ήμουν μόνη και μπήκε μέσα με ένα ύφος και μου λέει κοίτα με στα μάτια και πες μου τι σου έχω κάνει και δεν μου μιλάς… Εγώ σαστισα, εκεί άρχισε να μου λέει τα παράπονα του και ότι δεν τον παίρνω ένα τηλέφωνο και ότι αν έχω προβλήματα με την γιαγιά μου να τα λύσουμε μεταξύ μας (αυτό γιατί είμαστε τσάκωμενες για άλλο λόγο). Άρχισε λοιπόν να κλαίει και να μου λέει πες μου τι σου έχω κάνει. Εγώ δεν απαντάγα καιρόν κοιταγα με ένα βλέμμα απέχθειας. Εκεί συνέχισε να παραπονιέται και μετά μου κάνει εντάξει, εγώ να ξέρεις σε αγαπώ και είμαι εδώ και με χάιδεψε στο μάγουλο και έφυγε. Εν τω μεταξύ είμαι σίγουρη ότι ήταν πιωμενος, το μύριζα και κρίνοντας από τη συνήθειες του πίνει συχνά. Μόλις έφυγε εγώ ξέσπασα σε κλάματα και ενώ γενικά είμαι από τα άτομα που τσαντιζονται με κάτι τέτοια και στην προκειμένη θα θυμωνα και θα τον εκραζα, εγώ ξέσπασα σε λυγμούς σε σημείο που δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ζαλιομουν. Ακόμα και όταν διηγήθηκα τι έγινε στη μαμά και την αδερφή μου μετά έβαλα ξανά τα κλάματα. Η μαμά μου πήρε τη γιαγιά μου και της είπε ότι δεν θα επιτρέψει να μου κάνει ψυχολογικό πόλεμο και η γιαγιά μου της είπε ότι είχαν τσακωθεί και την πλήρωσα εγώ. Γενικά όμως δεν είναι η πρώτη φορά.
Συνηθίζει να μας παίρνει τηλέφωνο και εμένα και την αδερφή μου πιωμενος, κλαίγοντας να μας λέει ότι τον ξεχάσαμε και ότι αυτός μας αγαπάει, κλπ. Πλέον εγώ δεν απαντάω στα τηλέφωνα, αλλά την πληρώνει η καημένη η αδερφή μου η οποία έχει τέτοιο χαρακτήρα που απλά τσαντιζεται και δεν απαντάει, ούτε κλαίει, ούτε δίνει σημασία. Όταν η γιαγιά μου με ρώτησε να της πω τι έγινε και της είπα, γύρισε και μου έκανε , καλά γι’αυτό κάνεις έτσι; Εγώ νόμιζα σε έβρισε, τι εκλαιγες και δεν μπορούσες να αναπνεύσεις; Τι ψυχολογικός πόλεμος και βλακείες; Αφού τον ξέρεις τον παππού σου κλπ.Έτσι άρχισα να σκέφτομαι μήπως είμαι υπερβολική και τελικά αντέδρασα υπερβολικα και δημιούργησα πρόβλημα από το τίποτα. Όμως γενικά βλέπω ότι ο παππούς μου έχει μια εμμονή μαζι μου, περισσότερο από ότι με τα αδέρφια μου και επιμένει σε αγκαλιές και χάδια, στα οποία αντιδράσω πολλά χρόνια τώρα…. πλέον κάθε φορά που βλεπόμαστε αν και το αποφεύγω, με κοιτάει παραπονεμένος με μούτρα και την προηγούμενη εβδομάδα τσακωθήκαμε γιατί δεν τον ρώτησα τι κάνει και είπα απλά ένα γεια. Μου είπε πως του φέρομαι σαν σκουπίδι και πως δεν είμαι σωστή απέναντι του. Είναι πραγματικά ψυχολογικός πόλεμος αυτό που υπέστησα ή μήπως υπερβάλλω; Είναι παράλογη η συμπεριφορά του παππού μου ή απλά ως ηλικιωμένος γύρω στα 70 θέλει και αυτός προσοχή και εγώ το κάνω μεγάλο θέμα;
Πολλές φορές νιώθω ότι παραβιάζει τα όρια και ότι αυτό που κάνει είναι παρενόχληση, αλλά δεν θέλω να εκφράσω κάτι τέτοιο και να δημιουργήσω ακόμα περισσότερες διχόνοιες….τι λάθος κάνω;
Σας παρακαλώ πείτε μου τη γνώμη σας και ζητώ συγγνώμη αν σας κούρασα ή αν τα εξήγησα κάπως μπερδεμένα…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Απεγνωσμένη
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αυτό που κάνεις λάθος είναι ότι εξακολουθείς να ονοματίζεις την κατάσταση που συμβαίνει ως «ψυχολογικό πόλεμο», μια φράση που είπε κάποιος άλλος για άλλους λόγους, ώστε να υποβαθμίσει αυτό που συμβαίνει. Αυτό που σου συμβαίνει είναι παραβίαση, είναι παρενόχληση, με τον μανδύα δήθεν της συγγενικής αγάπης. Ναι, οι παππούδες κι οι γιαγιάδες αγαπούν τα εγγόνια τους και αποζητούν την προσοχή τους και την εκδήλωση τρυφερότητάς τους, όχι όμως εμμονικά ενώ τους έχουν ξεκαθαρίσει ότι ΔΕΝ το επιθυμούν, όχι μόνο στα κορίτσια-εγγόνια κι όχι με στενό μαρκάρισμα σε κάθε ευκαιρία κι ενοχοποίηση του θύματος από πάνω ότι κάνει λάθος.
Η φράση σου που δείχνει ξεκάθαρα την παθογένεια είναι η παρακάτω. «Αν μας έβλεπε μας έλεγε έλα εδώ γυναίκα της ζωής μου και ξέρετε εγώ σας αγαπάω και όταν του έλεγα ότι δεν θέλω, σοβάρευε και μου έλεγε δεν θες αλήθεια;»
Ας το μεταφράσουμε για να ξέρεις πώς ακριβώς θα το πεις στη μαμά σου (αλήθεια, είναι ο πατέρας της ή ο πεθερός της;) ή και στον πατέρα σου, ζητώντας να μην έχετε επαφές με τον παππού.
«Γυναίκα της ζωής μου» είναι ερωτικός χαρακτηρισμός που έχει μάλιστα μεγάλο φορτίο συναισθήματος, είναι εννοιοδοτημένη με πάθος. Είναι σαν να μην υπάρχει η γιαγιά σου, με την οποία πέρασε το πιο μεγάλο μέρος της ζωής του, αλλά η εγγονή (εσύ) να υποκαθιστά αυτή τη ερωτική μορφή.
«Έλα εδώ» σημαίνει ότι επιζητεί την σωματική επαφή. Μόνο του μπορεί και να ήταν αθώο. Σε συνδυασμό με το «γυναίκα της ζωής μου» είναι προβληματικό. Είναι λίγο σαν το έλα κατσικάκι να σε φάω που έλεγε ο λύκος στα παραμύθια…
Όταν ρωτάει «δεν θες αλήθεια;» είναι σαν να αμφισβητεί αυτό που του λες, εσύ του λες δεν θέλεις κι αυτός σου απαντάει «μα πώς, το θέλεις, ψέματα λες, μου το παίζεις δύσκολη!». Είναι μια πολύ επικίνδυνη πίστα αυτή, όπου σου ασκείται πίεση να κάνεις αυτό που θέλει ο άλλος επειδή είναι ντροπή να μην θέλεις να σου δείξει την -ας πούμε- αγάπη του! (Εκείνο το «ξέρετε, εγώ σας αγαπώ» που λέει συχνά πυκνά για να ξεπλύνει την ενοχή του)
Επειδή
1.είναι ηλικιακά πολύ μεγάλος για να αλλάξει, λείπει η νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου που επιτρέπει να διαμορφώνουμε άλλο νοητικό πλαίσιο
2.πίνει συστηματικά, πράγμα που αμβλύνει ακόμη περισσότερο την ορθολογική του σκέψη και την συναίσθηση των ορίων του
προτείνω να αραιώσεις όσο περισσότερο γίνεται τις δια ζώσης επαφές μαζί του και να ειδοποιήσεις με σαφή κι άμεσο τρόπο την μητέρα σου για να σε προστατέψει.
Στη γιαγιά δεν χρειάζεται να εξηγείς πολλά, εκείνη δεν συνειδητοποιεί τι γίνεται ή προτιμά να ανέχεται την κατάσταση ώστε να είναι ο παππούς ήρεμος στο σπίτι και να’χει το δικό της κεφάλι ήσυχο.. Δυστυχώς είναι μια άσχημη κατάσταση και δεν έχεις καθόλου άδικο. Προφυλάξου, ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μιλάμε στους γονείς μας!!
Δεν πάνε να γίνουν όλα άνω κάτω,ποσώς να σε νοιάζει!!
Μιλάμε….αυτό που μας ενοχλεί έχει υπόβαθρο,οικειότητες που μας χαλάνε είναι παρενόχληση.
Κοντά τα χεράκια και τα φιλάκια!!!
Καθόλου υπερβολική.
Από ότι κατάλαβα, η μητέρα σου είναι μαζί σου, οπότε συνέχισε να της μιλάς για αυτό, ξαναπές το. Άσε τη γιαγιά.
Θα έλεγα να μην έχεις ΚΑΜΙΑ επαφή με τον παππού, τίποτα. Κινδυνεύεις από αυτόν τον άνθρωπο.
ΠΟΤΕ μόνη σου μαζί του. Αν χρειαστεί να είναι στον ίδιο χώρο για κάποιον λόγο, να είναι και κάποιος άλλος (ενήλικας) μαζί σου.
Ο παππούς σου μου θυμίζει τόσο τον πατέρα μου. Πάντα με έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου έδινε φιλιά με το ζόρι και εγώ πάντα το σιχαινόμουν. Είμαι 35 και κάθε φορά που με φιλάει -χωρίς άδεια, εννοείται/ με πιάνει σιχαμάρα.
Δεν ξέρω αν έχει πονηρό σκοπό ο παππούς σου, μάλλον είναι από τους ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να σέβονται τα όρια κανενός. Εδώ που τα λέμε, πόσες φορές μας ανάγκαζαν οι γονείς μας να φιλάμε και να αγκαλιάζουμε συγγενείς;
Έτσι ακριβώς έκανε και ο πατέρας μιας συμμαθήτριας μου στην κοπέλα. Πολύ ξενέρωτο και όντως, σιχαμάρα
Εγώ 25 και πέρσι που πήγα διακοπές στους παππούδες μου, να ακούω “δώσε στο θείο σου ένα φιλάκι”. Δεν σιχαίνομαι τα αγγίγματα, αλλά όταν με αναγκάζουν να κάνω κάτι τέτοιο σε αυτή την ηλικία λες και πάω δημοτικό και ούτε, αηδιάζω. Συν ότι αγκαλιάζω κυρίως μόνο όσους μου βγάζουν αυτή την επιθυμία για τέτοια επαφή (όχι με τον τρόπο του creepy παππού στο κείμενο) και μου έχουν δείξει ότι δεν τους ενοχλεί
Δεν είσαι καθόλου υπερβολική και οφείλεις να αποφεύγεις τον παππού χωρίς καμία τύψη και χωρίς καμία αμφιβολία. Η συμπεριφορά του και οι χειρονομίες του είναι ανεπίτρεπτες και αφύσικες, κορίτσι μου. Όπως πολύ σωστά το αντιλαμβάνεσαι οι κανονικοί παππούδες επιζητούν την αγάπη των εγγονών να τους πάρουν ένα δώρο ας πούμε ή να συζητήσουν για τα νέα της ημέρας, αλλά ΠΟΤΕ όπως ο δικός σου, να σε πρήζει τι σου έκανα και δε με θες, όχι αγκαλιές και φιλάκια και κουβέντες είσαι η γυναίκα της ζωής μου. Σου κάνει ψυχολογικό πόλεμο και μάλιστα βαρύ για τόσο νεαρό άτομο, σε κυνηγάει και… Διαβάστε περισσότερα »
Καλό μου κορίτσι. Καλα εκανες και μας εγραψες. Καταρχάς μιλα με τους γονεις σου για ολα. Και με τον πατέρα σου, οχι μονο τη μητερα. Να λάβεις και απο τους δυο στήριξη και την πεποίθηση οτι δεν εισαι λαθος. Οτι βρίσκονται δίπλα σου – πισω σου. Σε οτι αφορα τις συμπεριφορές του παππού σου. Χωρις περιστροφες, ειναι παραβιαστικός. Αυτα που λεει η γιαγιά ε δεν τον ξερεις τωρα, εγω τα ακούω βερεσέ. Κανονικοποιεί τις αναρμοστες συμπεριφορες και γυρνάει το βλεμμα απο την αλλη. Δεν ειναι εύκολο ούτε η ιδια να διαχειριστεί σκεψεις που δεν της αρέσουν οπότε κάνει οτι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπόν έχουν κυκλοφορήσει ένα σωρό παιδικά βιβλία για ηλικίες 3-5 άντε και 6-7 σχετικά με το θέμα. Καλογραμμένα και όμορφα εξηγούν ότι ο όχι σημαίνει όχι, το σώμα μας είναι δικό μας και κανείς δεν μας ακουμπα, αγκαλιάζει ή φιλάει αν δεν το θέλουμε. Απ’ ότι φαίνεται ο παππούς από συναισθηματική νοημοσύνη κάπου στην προσχολική ηλικία βρίσκεται. Ότι πρέπει δώρο να του πάρεις για τα Χριστούγεννα που έρχονται.
Δεν ξέρω κατά πόσο ο παππούς εχει κάποιον άλλο (χειρότερο) λόγο που σε κυνηγάει τόσο ή απλά είναι συναισθηματικά ανώριμος, θέλει μόνιμη επιβεβαιωση και δε σέβεται όρια. Εσυ πάντως να τα βάλεις και να τα τηρείς και συεννοησου με τους γονείς σου να σε προστατεύσουν κι αυτοί. Και δεν επισκέπτεσαι αν δε θέλεις. Ας προσβληθούν. Καταλαβαίνω πως υπάρχουν στενές σχέσεις, γι’αυτό εξήγησε στους γονείς σου πως δεν μπορείς να είσαι στον ίδιο χώρο με τον παππού και να σε βοηθήσουν ,ειδικά αφού η μαμά σου φαίνεται πως το καταλαβαίνει. Η πεθερά μου, που έχει διαφορά ψυχολογικά , είναι κι απίστευτα… Διαβάστε περισσότερα »
Αισθάνεσαι άσχημα κι αυτό αρκεί.
Φρόντισε να μη μένεις μόνη μαζί του.
Οι γονείς πού είναι σε όλα αυτά;
δεν μπορώ να πως με βεβαιότητα πως είναι σεξουαλικη παρενόχληση..σίγουρα όμως είναι ένας άνθρωπος που δεν σέβεται τα όρια σου.
είναι ο χαρακτήρας,ειναι το αλκοόλ είναι πολλά.
αυτό που μπορείς να κανείς είναι να μιλάς με τους γονείς σου, να κρατάς απόσταση και να προσπαθήσεις όσο μπορείς να μην το κάνεις δικό σου πρόβλημα μέσω των τύψεων.
Σε καταλαβαίνω. Ούτε εμένα μου αρέσει να με αγγίζουν (δεν είμαι καθόλου εύκολη στις αγκαλιές και τα φιλιά). Αυτό , όμως που μου κάνει εντύπωση είναι η γιαγιά, η μαμά και ο μπαμπάς. Ως ενήλικες που σε γνωρίζουν, όφειλαν να έχουν βάλει τον παππού στην θέση του από καιρό!!!