Η Ρένα απαντά: Είμαι σε έναν φαύλο κύκλο προσωπικής ματαίωσης

Είναι δυνατόν να ξεφύγεις απ΄τον φαύλο κύκλο της ματαίωσης αλλά χρειάζεται άλλη προσέγγιση.

____________________

Η ιστορία της Όχι Τόσο Μικρής και Ανώριμης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είμαι 28 ετών παρα 5 μήνες πριν από κάποιους μήνες επέστρεψα στο πατρικό σε μία επαρχιακή πόλη ο τρόπος ζωής εδώ δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά επέστρεψα αναγκαστικά για να έχω λιγότερα έξοδα και για να βρω τι επιτέλους θα κάνω στη ζωή μου, καθώς ακόμα αισθάνομαι χαμένη, πολυ χαμένη για την ακρίβεια και μπερδεμένη.

Το θέμα είναι ότι δεν περνάω καλά εδώ (περναω και μια μικρή κρίση ηλικίας) καθώς δεν με καλύπτει ούτε η παρέα που έχω, δεν έχω πολλές επιλογές να κάνω πράγματα, και δεν αντέχω που μενω ξανά με τους γονείς μου ειδικά με τον πατέρα μου η συμβίωση είναι πολύ δύσκολη δεν παλεύεται σχεδόν καθόλου. Νομίζω φταίει και το γεγονός ότι όλα εδω μου θυμίζουν ένα παρελθόν που θέλω να ξεχάσω, διότι δεν είχα όμορφα παιδικά και εφηβικά χρόνια λόγω της κατάστασης στο σπίτι που με επηρεασε πολύ ψυχικά, αλλά και επειδή δεν είχα υποστηρικτικές φίλες, γενικότερα δεν περνούσα καλά με τις φίλες μου (με τις οποίες συνεχίζουμε και κάνουμε παρέα) γιατι πολύ απλά δεν ταιριάζουμε, απλά αργησα να το καταλάβω. Θα προσπαθήσω να κάνω μια επισκόπηση του παρελθόντος μου, μήπως είναι πιο ευκολο να κατανοήσετε την παρούσα ψυχική μου κατάσταση.

Δεν ήμουν ποτέ καλή μαθήτρια στο σχολείο, δεν περνούσα καλά δεν με ενδιέφερε να μάθω πράγματα ούτε η εκπαίδευση. Ένιωθα ότι από ένα δύσκολο περιβάλλον και αρνητικό για μένα όπως ήταν το σπίτι μου έπρεπε να πηγαίνω σε ένα άλλο εξίσου αρνητικό στο οποίο καθημερινά ένιωθα ότι δεν με σεβόντουσαν δεν αισθανόμουν άνετα ούτε να μιλήσω ούτε να συμμετέχω και δεν μου περνούσε καν από το μυαλό τότε πόσο σημαντική είναι η μόρφωση και να μαθαίνεις πράγματα να εκμεταλλεύεσαι δηλαδή τα σχολικά σου χρόνια για να μαθαίνεις. Όλο αυτό γινόταν επειδή είχα κάτι διαφορετικό, το όνομά μου είναι πολύ δύσκολο και ασυνήθιστο και όπως καταλαβαίνετε με κορόιδευαν καθημερινά γι αυτό. Επίσης με κορόιδευαν για την εμφάνισή μου, δεν ήμουν και το πιο όμορφο κορίτσι άσχημη και καλιακούδα με έλεγαν.

Οπότε όπως πήγαινα στο σχολείο έτσι γυρνούσα, απλά μετρούσα τις ώρες για το πότε θα γύρισω στο σπίτι. Τρίτη λυκείου έβαλα τα δυνατά μου να διαβάσω για να περάσω σε μία σχολή και επιτέλους να πάω να μείνω μόνη μου. Βέβαια δεν σκεφτόμουν πολύ καλά τι επάγγελμα ήθελα να ακολουθήσω, έγραψα σχετικά μέτρια, και πέρασα σε μία σχολή που πλέον δεν υπάρχει, φιλοσοφική-παιδαγωγική-ψυχολογία. Ήμουνα ενθουσιασμένη στην αρχή με αυτή την επιλογή γιατί πίστευα ότι θα μάθω πολλά πραγματα, μιας και ήταν τέτοια η φύση της σχολής που είχε πολλά αντικέιμενα, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι ουσιαστικά το επάγγελμα που μπορείς να κάνεις είναι φιλόλογος.

Τα φοιτητικά μου χρόνια δεν ήταν άσχημα, είχα και την οικονομικη βοήθεια των γονιών μου, αλλά σίγουρα μου βγήκαν πολλά ψυχολογικά από την παιδική μου ηλικία εκείνα τα χρόνια, όπως εκρήξεις θυμού, τσακωμούς με παρέες, ανασφάλειες κ.τ.λ.

Τελειώνοντας τη σχολή ήρθε το ζήτημα της εργασίας, και συνειδητοποίησα ότι το μόνο επάγγελμα που μπορώ να ασκήσω ως επί το πλείστον είναι φιλόλογος, εκεί έπαθα το πρώτο σοκ της ζωής μου καθώς δεν είχα φανταστεί ποτέ να είμαι εκπαιδευτικός και συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά πάνω σε αυτό το αντικείμενο, ειδικά αν δεν σου αρέσει πολύ και αν δεν εισαι καλός. Έκανα δουλειές του ποδαριού για κάποια διαστήματα όπως σερβιτόρα πωλήτρια και μετά έκανα ακόμη μία ασυνείδητη επιλογή να κάνω μεταπτυχιακό πάλι πάνω στην εκπαίδευση, χάνοντας πάλι χρόνο απο το να ψάξω να βρω κάτι που όντως να μου αρέσει και να μου ταιριάζει.

Γενικότερα εκείνα τα χρόνια από τα 18 μου μέχρι τα 25 έκανα πάρα πολλές ασυνείδητες επιλογές, δε σκεφτόμουν, ήμουν ένα αρκετά ματαιόδοξο άτομο και σκεφτόμουν επιφανειακά, σκεφτόμουν απλά να φτιάξω μία ωραία εικόνα να μην με σχολιάζουν όπως στα σχολικά μου χρόνια να με θέλουν τα αγόρια να έχω πολλές φίλες ναι είμαι δημοφιλης, να βγαίνω για καφε και για κλάμπινγκ, να κανω ανούσια στορις και ποστ, να προσπαθήσω να γίνω όμορφη, ευτυχώς ολά αυτά που προανέφερα δεν τα έκανα σε υπερβολικό βαθμό, γιατι πάντα επιζητούσα και την πνευματική μου αφύπνιση, αλλά τα έκανα και μετανιώνω που σκεφτόμουν ετσι. Με λίγα λόγια δεν σκεφτόμουν ουσιαστικά ποια είμαι και τι επάγγελμα μπορώ να ακολουθήσω σύμφωνα με τις δυνατότητές μου και το χαρακτήρα μου. Τίποτα όμως δεν κατάφερα από όλα αυτά ούτε να έχω πολλές φίλες ούτε να με θέλουν όλοι γιατί στην πραγματικότητα δεν ήμουν εγώ αυτή.

Πριν από ένα χρόνο έκανα erasmus πρακτική στο εξωτερικό, σε ένα σχολείο. Παρόλο πού ήταν η πιο όμορφη εμπειρία της ζωής μου, πέρασα δύσκολα γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να κάνω αυτό το επάγγελμα εκπαιδευτικού δεν αισθανόμουν καθόλου άνετα μέσα στην τάξη οι μαθητές προφανώς το αντιλαμβάνονται. Με έπνιγε το άγχος κάθε φορά που ήμουν στην τάξη, νομιζα επέστρεφα στα δικά μου σχολικά χρόνια. Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να διαχειριστώ όλες αυτές τις διαφορετικές προσωπικότητες μαζί. Από τη μία περνούσα τόσο όμορφα γιατί είχα γνωρίσει ανθρώπους από όλο τον κόσμο, έβλεπα διάφορα μέρη έκανα φιλίες, αλλά από την άλλη μου έβγαινε όλη αυτή η αρνητική ενέργεια και η αμηχανία.

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε που γύρισα από το Εράσμους. Γύρισα κατευθείαν στο πατρικό μου, γιατί πλέον στην Αθήνα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα να βγω οικονομικά, και επειδή ήθελα χρόνο να σκεφτώ, αλλά έγινα χειρότερα. Είναι η τρίτη φορά που πέφτω σε κατάθλιψη, αν και νομίζω ότι από πάντα είχα την προδιάθεση και γίνεται πιο έντονα σε δύσκολες περιόδους.

Η πρώτη ήταν μετά τις σπουδές που πάλι ειχα γυρίσει στο πατρικό μου, η δεύτερη ήταν όταν με χώρισε το μοναδικό αγόρι που είχα ποτέ στα 25 μου χρόνια, και η τρίτη είναι πάλι τώρα πού μένω ξανα στο πατρικό μου.

Νομίζω τώρα είναι και από τις πιο δύσκολες φάσεις, αισθάνομαι απαίσια με τον εαυτό μου ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη ότι δεν αξίζω νιώθω ψυχικά πολύ άρρωστη νιώθω ότι δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά ούτε να συγκεντρωθώ για να μπορέσω να κάνω πράγματα στο μεγαλύτερο ποσοστό της ημέρας κάνω αυτές τις σκέψεις με αποτέλεσμα να μην είμαι λειτουργική. Αυτά τα λίγα που ασχολούμαι νιώθω ότι παλεύω για να το κάνω, να νιώθω τουλάχιστον ότι έκανα κάτι.

Βγαίνω έξω και συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους βλέπω μία κοπέλα πιο όμορφη από μένα και λέω εγώ δεν αξίζω μπροστά της, διότι αυτή μπορεί να έχει το αγόρι που εμένα μου αρέσει, νιώθω ότι οι περισσότεροι γύρω μου είναι πιο έξυπνοι καταφέρνουν καλύτερα στη ζωή τους. Υπάρχουν κάποιες μέρες που αισθάνομαι και λίγο καλύτερα, στην πλειοψηφία τους είναι έτσι τα συναισθήματά μου. Αυτά τα συναισθήματα κάνω όταν βγαίνω με κάποιον που μου αρέσει, δεν μπορώ να πιστέψω ότι του αρέσω πραγματικά και ότι με την πρώτη ευκαιρία θα βρει κάτι καλύτερο και θα φύγει. Επίσης αυτά αισθάνομαι και για τη δουλειά, δεν μπορώ να διεκδικήσω μία θέση εργασίας αισθάνομαι ότι οι δυνατότητές μου και ικανότητες μου δεν είναι τόσο καλές όσο των άλλων και αισθάνομαι πολύ άβολα όταν συνεργάζομαι με άλλους ή όταν εργάζομαι μπροστά σε άλλους και με κρίνουν για αυτό.

Τους τελευταίους μήνες είμαι άνεργη δεν έχω τις δυνάμεις να βρω δουλειά εχω κλειστεί στον εαυτό μου, αυτό βέβαια είναι φαύλος κύκλος για μένα γιατί κάνει πολύ κακό στην ψυχολογία μου το γεγονός ότι δεν βγάζω χρήματα και δεν μπορώ να ζήσω τη ζωή που θέλω, νιώθοντας πλέον ότι δεν έχω στόχους. Το μόνο που κάνω είναι λίγες ώρες ιδιαίτερα σε κάτι παιδάκια, αλλά το χρηματικό ποσό είναι πενιχρό και πηγαίνω γυμναστήριο για να μπορέσω να ξεφύγω λίγο από αυτό το βραχνά της κατάθλιψης.

Μου είναι τόσο δύσκολο να πιστέψω στον εαυτό μου να διεκδικήσω πράγματα να εκφραστώ ελεύθερα να μην έχω κοινωνικό άγχος δυστυχώς. Πάντα νιώθω ότι οι άλλοι δεν θα με συμπαθήσουν, θα με κρίνουν. Επίσης νιωθω ενοχες και τυψεις για τις κακές μου επιλογές, αλλά και για το κακό που μπορει να προκάλεσα σε κάποιους λόγω των ψυχολογικών μου. Θέλω τόσο πολύ να αποκτήσω αυτοπεποίθηση επιτέλους και να πιστέψω στον εαυτό μου, είναι τοσο δ’υσκολο να πψω να συγκρινομαι με αλλους.

Σε ψυχολόγο έκανα προσπάθειες να πάω αλλά δεν βρήκα κάποιον καλό που να ταιριάζω και να νιώθω ότι με βοηθάει πραγματικά. Είναι και το χρηματικο. Νομίζω ότι κατά βάθος δεν έχει κάτι καινούργιο να μου πει κάποιος ψυχολόγος, ακούω από όλους τα ίδια και τα ίδια νομίζω ότι μόνη μου πρέπει να βρω τη δύναμη να ανταπεξέλθω σε αυτό το αρρωστημένο φαύλο κύκλο που έχω μπει όλα αυτά τα χρόνια.

Συγγνώμη για όλο αυτό το σεντόνι σε κάποια σημεία πιστεύω είμαι λίγο υπερβολική και σίγουρα δίνει μία πολύ μικρή ιδέα για την πραγματική μου ζωή αλλά μου ήταν δύσκολο να οργανώσω την σκεψη μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Όχι και τόσο μικρή και ανωριμη

________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Μην ζητάς συγγνώμη, είναι κατανοητό όλο αυτό που εξηγείς.

Λοιπόν, δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες, οι κουβέντες σε έφεραν εδώ. Χρειάζονται πράξεις.

Θα πας αύριο πρωί στον ΟΑΕΔ και θα ρωτήσεις για τα προγράμματα πρακτικής και απορρόφησης νέων γυναικών μέσω ΔΥΠΑ. Θα ζητήσεις να περάσεις συνεντεύξεις σε θέσεις ΜΗ εκπαιδευτικών, ο σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού εκεί θα σε κατευθύνει, εκμεταλλεύσου τις δυνατότητες που σου παρέχει το κράτος. Με την πιστοποίηση ενός πτυχίου σε κλάδο που προέρχεται από την Φιλοσοφική Σχολή ανοίγονται θέσεις για επιμέλεια κειμένου, για διορθωτές, για εκδόσεις, για μεταφράσεις (αν γνωρίζεις άριστα και κάποια ξένη γλώσσα), κειμενογράφηση και άλλα τέτοια επαγγέλματα που είναι κοντά στο αντικείμενό σου, χωρίς όμως να περιλαμβάνουν την διαδικασία της εκπαίδευσης σε τάξη.

Σαφέστατα είναι πολύ συνηθισμένο να σπουδάζει κάποιος κάτι και τελικά να απασχολείται επαγγελματικά σε κάτι άλλο. Και θα είναι ολοένα και πιο συνηθισμένο, είναι η τάση της εποχής, η κινητικότητα στην εργασία. Οι σπουδές ωστόσο δεν πηγαίνουν ποτέ χαμένες, σε εμπλουτίζουν ως προσωπικότητα. Το Erasmus μάλιστα σου έδωσε ευκαιρίες να δεις και να ζήσεις άλλες πραγματικότητες και να ανοίξεις τα μάτια σε μια άλλη ζωή. Το λες και μόνη σου. Άρα κάποια είναι καλώς καμωμένα, δεν είναι όλα μαύρα.

Η επιστροφή στο πατρικό είναι βεβαρυμένη, το κατανοώ. Θα μπορούσες αν υπάρχει μελλοντικώς η δυνατότητα να νοικιάσεις μια γκαρσονιέρα στην ίδια πόλη, αλλά σε άλλο σπίτι από των γονιών σου, ώστε να μην υπάρχει συγκατοίκηση κι αναγκαστική συνύπαρξη. Επίσης η επιστροφή σε έναν τόπο δεν σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να κάνεις παρέα με άτομα που δεν ταιριάζατε. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι εκεί, ή αν δεν υπάρχουν ίσως έρχονται το καλοκαίρι; Τι άλλο υπάρχει κοντά σας, σε απόσταση βολής με αμάξι ή άλλο μέσο; Το διαδίκτυο επίσης δίνει την δυνατότητα γνωριμιών που δεν θα φανταζόσουν στην καθημερινότητα.

Το να συγκρίνεσαι με τους άλλους, σε οποιοδήποτε θέμα, αλλά ειδικά σε θέματα εμφάνισης και έρωτα, είναι ανούσιο γιατί δεν ψάχνουν όλοι τα ίδια πράγματα. Θα το καταλάβεις όταν στρωθούν λίγο τα επαγγελματικά σου και ανέβει η αυτοπεποίθησή σου.

Τέλος, αν χρειάζεσαι αγωγή για κατάθλιψη αυτό δεν θα το κρίνουν οι άλλοι, που σου λένε κλισέ, θα το κρίνει ένας ψυχίατρος. Στα νοσοκομεία υπάρχει πάντοτε κάποιο αντίστοιχο τμήμα (συνήθως στο νευρολογικό) και πρέπει να αναζητήσεις μια δωρεάν επίσκεψη με το ΑΜΚΑ σου σε ραντεβού που θα σου ορίσουν. Εκεί θα σου κάνουν τις κατάλληλες ερωτήσεις και θα σε κατευθύνουν κατάλληλα. Εκεί θα μπορείς να μιλήσεις συνοπτικά για ό,τι σε βασανίζει.

Μην σε παίρνει από κάτω, είσαι νέα κι έχεις πολλές δυνατότητες να ελιχθείς ακόμη.Τίποτα δεν έχει τελειώσει μέχρι όντως να τελειώσει. Καλή δύναμη, στείλε μας update!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News