Η Ρένα απαντά: Είμαι πολύ όμορφη και νιώθω ότι κρίνομαι σαν προϊόν κυρίως από αυτό

Το προϊόν που κρίθηκε είναι το τίμημα της ομορφιάς ή μάλλον το τίμημα της πατριαρχίας;

__________________________

Η ιστορία της Ντόριαν όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα.

Το πρόβλημα μου μάλλον θα μπορούσε να τοποθετηθεί στην κατηγορία #firstworldproblems.

Είμαι κατά γενική ομολογία μια πολύ όμορφη γυναίκα. Εισπράττω την προσοχή όπου πάω – και τη θετική και την αρνητική. Με σταματάνε στο δρόμο να μου πουν πόσο όμορφη είμαι, με φλερτάρουν σε κάθε χώρο που έχω βρεθεί, και γενικώς εισπράττω πολύ έντονη προσοχή από τη στιγμή που μπήκα στην εφηβεία. Στην οικογένεια μου η έννοια της ομορφιάς ήταν αδιάφορη, αν όχι ανεπιθύμητη, κάτι πολύ σπάνιο θεωρώ στην ελληνική κοινωνία. Ούτε ασχολήθηκαν ποτέ με αυτό, ούτε με προέτρεψαν να στηρίξω ποτέ τη ζωή μου σε αυτό, ούτε το είχαν ως κριτήριο για τους ανθρώπους. Μεγαλώνοντας αυτό που μου επισήμαιναν πάντα είναι να μην διαρθρωσω τη ζωή μου ή τις σχέσεις γύρω από την εμφάνιση και να μην γίνω ανθρωπος-παγονι.

Παρόλα αυτά, και όντας ένα αρκετά εξωστρεφες άλλα σχετικά συνεσταλμένο παιδί, συνειδητοποίησα ότι η ομορφιά και η επακόλουθη γοητεία που φερνει έκανε σίγουρα την κοινωνική μου ζωή πιο εύκολη. Μπορούσα να είμαι δημοφιλής. κυρίως μέσω της προσοχής που μου έδειχναν τα αγόρια-ανδρες. και να μη χρειάζεται να προσπαθώ ιδιαίτερα στις παρέες και τις φιλίες μου. Παράλληλα αυτό μου δημιούργησε μια αρκετά μεγάλη ανασφάλεια, αφού οι άνθρωποι γύρω μου άρχισαν να αγνοουν την πνευματική και συναισθηματική μου υπόσταση και να επικεντρώνονται κυρίως στην εμφάνιση μου. Γεγονός που από τη μία με έκανε να υπερπροσπαθω σε όλα τα υπόλοιπα, να υπερνικήσουν την εμφάνιση μου, και από την άλλη μου δημιούργησε την αίσθηση ότι είμαι υποχρεωμένη να είμαι όμορφη.

Προφανώς αυτό συνοδεύτηκε και με τα αναμενόμενα θέματα διατροφικών διαταραχών τα οποία ευτυχώς βρίσκονται πολύ πίσω στο παρελθόν μου και δεν θα τα φανταζόταν πλέον κανείς, βλέποντας πόσο υγιής και ισορροπημένη είναι η σχέση με το σώμα μου. Παράλληλα με αυτό έχω κάνει μια πολύ συνειδητή προσπάθεια να ασκήσω πολύ έντονη κριτική σε αυτά τα πατριαρχικά στερεότυπα, που θέλουν τη γυναίκα κούκλα και τρόπαιο, και έχω συμμετάσχει ενεργά σε αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών.

Δυστυχώς, όμως, αισθάνομαι ότι ακόμα δίνω χωρίς να το θέλω το χώρο σε ανθρώπους γύρω μου να με χειραγωγούν μέσω της εμφάνισης μου. πατώντας σε μια διαίσθηση μάλλον ότι το ερώτημα αν είμαι αρκετά όμορφη εξακολουθεί να μου προκαλεί ανασφαλεια.

Αφορμή, λοιπόν, για αυτό το κείμενο είναι η σημερινή ατάκα “Συνειδητοποίησα γιατί σε φλερτάρω τόσο πολύ. Είσαι παρά πολύ όμορφη, αλλά εγώ σε βλέπω πολύ πιο όμορφη από όσο σε βλέπουν οι άλλοι.” Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η ατάκα αντιμετωπίστηκε όπως της αξίζε, και με πλήρη επίγνωση του χειρισμού που έκρυβε, εγώ παραμένω αιχμάλωτη στη φοβία του τι γίνεται αν ξαφνικά πάψουν να με θεωρούν όμορφη ή τι γίνεται αν δεν είμαι αρκετά όμορφη. Και ενώ γνωρίζω πολύ καλά ότι και τα δύο είναι άσχετα και αδιάφορα – αν όχι υποτιμητικά – εξακολουθώ να αισθάνομαι σαν προϊόν που κρίθηκε και του έκαναν τη χάρη να το υπερτιμησουν.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό το θέμα και με αυτό το συναίσθημα, ότι ο,τι και να κάνω στη ζωή μου, για τους άλλους θα κρίνομαι συνήθως βάσει της εμφάνισης μου/ Και μάλιστα ότι δεν είμαι αρκετή, ότι και για αυτό πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο.

Θα ήθελα πραγματικά να ακούσω την άποψη σου ή και τις συμβουλές σου για το πώς θα μπορούσα να το διαχειριστώ (καλύτερα). Επίσης, θα ήθελα τη γνώμη σου για το πώς να αντιμετωπίζω πιο αποτελεσματικά ανθρώπους που αισθάνονται ότι έχουν το δικαίωμα να μου μιλήσουν έτσι και να με φλερτάρουν έτσι.

Υ.γ. Το όμορφο είναι απλά ο πρώτος βαθμός του απαισιου, λέει ο Όσκαρ Ουάιλντ στο Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι και κάπως ταυτίζομαι με αυτή την άποψη, ειδικά απόψε.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ντόριαν

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ξέρεις εκείνο το ρητό που λέει ότι τα νειάτα χαραμίζονται στους νέους; Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την ομορφιά, μάλλον, αν κρίνω από την τόση ανασφάλεια που προκαλεί.

Μιλώντας ως μια απλή καθημερινή γυναίκα έχω να πω ότι αν ήμουν εξωφρενικά όμορφη δεν θα χαλάλιζα ούτε στιγμή να νιώσω ανασφάλεια, αλλά βέβαια αυτό το λέω ούσα όχι εξωφρενικά όμορφη γυναίκα.

Οι πολύ όμορφες παθαίνουν αυτό που περιγράφεις: αιχμαλωτίζονται στο όραμα που η κοινωνία προβάλλει επάνω τους (η ομορφιά επηρεάζει το πώς αντιλαμβανόμαστε κι άλλες ιδιότητες, πχ. εξυπνάδα, καλοσύνη, ικανότητα, κοινωνικότητα, κλπ., κάνοντάς μας να τις αξιολογούμε ως μεγαλύτερες απ’όσο είναι).

Πρώτη εντύπωση: Μια αναπάντεχη έρευνα για το στιλ και την ευφυία των γυναικών

Αν δεν είσαι όμορφη, όπως συμφωνήσαμε ότι είσαι, τότε τι είσαι; Πώς ορίζεσαι; Πώς βρίσκεις τη θέση σου στον κόσμο που είναι δομημένος πάνω στα στερεότυπα;

Κι έπειτα, αν η ομορφιά είναι φθαρτή, πότε παύεις να είσαι όμορφη; Ή έστω αρκετά όμορφη; Αρκετά, για ποιό πράγμα άραγε;

Η Ρένα απαντά: Μετά τα 45 πώς σταματάς να νιώθεις ληγμένο προϊόν;

Το όνομα όλου αυτού του προβληματισμού είναι η πατριαρχία, αφού μιλάμε για γυναικεία ομορφιά. Η αντρική ομορφιά δεν αιχμαλωτίζει τους άντρες μέσα της, αντίθετα τους δίνει αβάντα σε οτιδήποτε επιχειρήσουν, εκτός από πολύ σπάνιες περιπτώσεις. Η γυναικεία ομορφιά είναι αντικείμενο του male gaze κι ως τέτοια “εξολοθρεύει” το αντικείμενο της ματιάς.

Δεν υπάρχει τέρμα σε αυτό τον προβληματισμό, καθώς ο χρόνος νομοτελειακά φθείρει το εξωτερικό κέλυφος. Ο μόνος τρόπος επομένως είναι να αξιοποιήσεις ακριβώς το εσωτερικό, ώστε να ατσαλώσει την αυτοπεποίθησή σου και να μπορείς να βασίζεσαι σε αυτό, πάντα και παντού. Έχεις πετύχει πράγματα στη ζωή σου που είναι ανεξάρτητα από την εμφάνισή σου κι η αναγνώριση της χειριστικότητας του συγκεκριμένου φλερτ το αποδεικνύει. Βγάλε χαρτί και μολύβι και γράψε τα κάτω ένα ένα. Κοίταζέ τα όποτε νιώθεις ανασφάλεια.

ΥΓ. Εύγε στους γονείς σου, η έκφραση άνθρωπος-παγώνι μου άρεσε πολύ και στην κλέβω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News