Η Ρένα απαντά: Εγκλωβισμένη

Το αίσθημα να νιώθεις εγκλωβισμένη είναι παραλυτικό. Ας δούμε όμως τι μπορεί να γίνει.

_______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Σας χαιρετώ όλους. Είμαι 54 χρονών. Μορφωμένη, με 5 παιδιά, κάτοικος επαρχίας, παντρεμένη 22 χρόνια. Με τον άντρα μου όμως είμαστε μαζί από 20 χρονών παιδιά. Μεγαλώσαμε μαζί: πανεπιστήμιο, στρατό, πρώτη δουλειά και για τους δύο. Όταν ήταν να παντρευτούμε, εκείνος ήθελε να μείνουμε στο πατρικό του (τη γνωστή οικογενειακή πολυκατοικία που οι πόρτες ΠΡΕΠΕΙ να είναι ανοιχτές για να περνάει ο επιθεωρητής – μητέρα να ελέγχει τα πάντα).

Αυτός προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια, δεμένη, με στενές σχέσεις όλοι με όλους (η μαμά αρχηγός – ο μπαμπάς φέρνει το χρήμα). Το θαύμασα. Γεννήθηκα σε κωμόπολη και μεγάλωσα ως παιδί χωρισμένων γονιών με ένα πατέρα εντελώς ανύπαρκτο. Στο σχολείο με κοιτούσαν σαν εξωγήινη. Η μητέρα μου, αν και ανεξάρτητη, εργαζόταν πάντα, αγόρασε σπίτι μόνη της, ζει και βασιλεύει, με τη σύνταξή της, χωρίς αρρώστιες και φάρμακα. Όμως άφηνε πάντα τον κάθε ηλίθιο να μπαίνει στη ζωή της (και τη δική μου) , να της κατσικωνεται στο σπίτι, να την προσβάλλει και εκείνη δεν αντιδρούσε. Έβλεπα εγώ και έπαιρνα μαθήματα. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να μείνω με την εν λόγω οικογένεια, δεν υπήρχε κάποιος να με συμβουλέψει: πού πας βρε κακόμοιρο, θα σε φάνε ζωντανή.

Ήμουν πάντα η ξένη. Φρικτοί στομαχόπονοι. Λέω έχω καρκίνο. Γαστροσκόπηση, όλα καλά. Φταίει το τσιγάρο. Ο καφές. Το άγχος. Ο σκύλος μου και η ουρά του. Αλλά ποτέ η θηλιά που με έπνιγε. Καποια στιγμή έφυγα και με ακολούθησε και κάπως ησυχασαμε.

Ο σύντροφός μου έξυπνος, ταξιδιαρης, με χιούμορ, ίδιες προτιμήσεις στη μουσική, στα βιβλία, στον τρόπο ζωής. Αλλά μαμακιας, εξαρτημένος από μια γυναίκα χειριστικη, που τον μεγάλωσε με υποτίμηση και την αίσθηση ότι πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να κερδίσει την αγάπη της. Γι’αυτό νιώθει πάντα λίγος. Στη ζωή του έχει καταφέρει εντυπωσιακά πράγματα, αλλά δεν μπορεί να ευχαριστηθεί τίποτα. Γκρινιάζει μονίμως. Έχει τρομερή ανασφάλεια, θέλει να ελέγχει τους πάντες. Όταν τα πράγματα γίνονται όπως τα έχει στο μυαλό του, είναι δοτικός, χαμογελαστός. Όταν κάποιος αντιδράσει, έχει ξεσπάσματα θυμού, με προσβολές και εκδικητικότητα. Τα παιδιά μου τα έκανα επειδή το ήθελα εγώ. Και τα ήθελε και αυτός. Άλλαζε πάνες, αποστειρωνε μπιμπερο, τα μπανιαριζε, τα τάιζε, βόλτες ταξίδια με μωρά. Μας έβλεπε ο κόσμος και απορούσε: πώς κάνεις road trip με τρία μωρά και μια έγκυο; Όσο μεγάλωναν, ψαχνοταν να τους βρει δραστηριότητες, να τα πηγαινοφερνει στο μπάσκετ, στο ωδείο, στα αγγλικά, ακούραστα επί 15 χρόνια και βάλε. Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για τα χρήματα, δεν σχολίασε ποτέ την εμφάνιση μου, τις εναλλαγές βάρους, απεριποιητη εμφάνιση, ρούχα. Το χέρι του πάντα στην κοιλιά μου, να χαϊδεύει το μωρό.

Όμως: σταμάτησα να δουλεύω. Δεν θα πάρω σύνταξη ποτέ. Αυτή η οικονομική μου εξάρτηση τον κάνει να νιώθει δυνατός. Όσο μεγαλώνει, θέλει να μου ασκεί όλο και περισσότερο έλεγχο, από ανασφάλεια. Η συμπεριφορά του δείχνει διχασμό: ενώ θέλει να με ευχαριστεί, ταυτόχρονα σαν να ζηλεύει τη χαρά μου και μου την κόβει. Μου στερεί το σεξ επειδή ξέρει ότι μου αρέσει πολύ. Ενώ όταν έχουμε επαφές, περνάει πολύ καλά, αρνείται τη συχνότητα. Περιμένω ξύπνια μέχρι τις δύο, έρχεται στο κρεβάτι, τον φιλάω, ερεθίζεται και γυρνάει από την άλλη. Θέλει να τον αγκαλιάσω και να κοιμηθεί. Επί χρόνια όπου τον βρω μέσα στο σπίτι, σε άσχετες στιγμές, τον χαϊδεύω, τον φιλάω, ερεθίζεται και με αποφεύγει. Δεν θέλει να μου δώσει τη χαρά. Και τη στερείται και ο ίδιος. Φυσικά του το έχω πει. Μου βρίσκει ανοησίες δικαιολογίες, που μεταθέτουν την ευθύνη σε μένα. Δεν βρίσκει σεξ αλλού. Παίρνει δέκα τηλέφωνα την ημέρα για να δει αν είμαστε καλά. Όποτε τον χρειαζόμαστε, σηκώνει αμέσως το τηλέφωνο. Όταν δεν είναι με τα παιδιά, είναι στο σπίτι. Το κινητό του εκτεθειμένα, το παίρνει ο καθένας, δεν το κρύβει. Δεν έχει πρόβλημα υγείας. Γυμνάζεται, το εργαλείο δουλεύει άψογα στα 54. Ψυχοθεραπεία δεν θέλει να κάνει, γιατί θα πρέπει να παραδεχτεί τα λάθη του και θα καταρρεύσει η εύθραυστη προσωπικότητα του.

Έχω κουραστεί με το χαρακτήρα του. Θέλω να φύγω, αλλά δεν μπορώ. Δεν θέλω να φύγω, γιατί αγαπώ την οικογένεια μου. Έχω ανάγκη από τρυφερότητα, να σε λαχταράει ο άλλος. Δεν θέλω να βρω εραστή, γιατί θέλω να είμαι ήρεμη ψυχικά, συντονισμένη στα παιδιά μου, στο σπίτι μου. Δεν θέλω να φύγει ο νους μου αλλού. Και σε ρωτάω βρε Ρένα, τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση γ@μ# την τρέλα μου;; Κάθε γυναίκα έχει τα δικά της. Διαβάζω διάφορα
Δεν έχω βιώσει σωματική κακοποίηση, βιασμούς κλπ. Όμως δεν είμαι χαρούμενη, αν και υπερβολικά αισιόδοξη. Δεν ξέρω αν περιμένω συμβουλές. Απλά έπρεπε να τα πω κι εγώ κάποια στιγμή, όπως λέει και η lioness, για να τα βγάλω από μέσα μου. Να είστε όλες και όλοι καλά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Οικειοθελώς (?) εγκλωβισμένη

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Διάβασα την επιστολή σου με μεγάλη προσοχή και με μεγάλη τρυφερότητα. Είσαι μια πολύ δυνατή γυναίκα. Και έχεις αγαπήσει τον άντρα σου ουσιαστικά. Καλώς κάνατε κι απομακρυνθήκατε, ήταν αναγκαίο!

Πιστεύω εντοπίζεις το θέμα από μόνη σου πολύ καλά. Η παιδιόθεν προβληματική σχέση με την αυταρχική του μάνα (η οποία προφανέστατα δρούσε έτσι ματαιωμένη μέσα στην οικογένειά της, ίσως με την επιλογή συζύγου που δεν επέλεξε;). Αυτό κάνουν οι αυταρχικές ματαιωμένες μάνες, κάνουν τα παιδιά τους να νιώθουν πάντοτε λειψά, πάντοτε ανεπαρκή γιατί νιώθουν κι οι ίδιες ανεπαρκείς και πάσχουν από ανάγκη επιβολής.

Αυτό φυσικά δεν αλλάζει στην ψυχοσύνθεσή του χωρίς προσωπική προσπάθεια, την οποία εκείνος δεν είναι σε θέση ισχύος για να καταβάλλει. Αν δεν τον απασχόλησε μέχρι τα 54 να αντλήσει αυταξία από εκείνα τα πολύ σημαντικά που έχει κάνει (το ότι υπήρξε ένας πολύ συνεπής οικογενειάρχης δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα, ειδικά για κάποιον με πατριαρχική ανατροφή), τώρα είναι πιο δύσκολο -αν και δεν είναι αδύνατο. Η οικονομική σου ανασφάλεια είναι κάτι που τον έκανε να νιώσει ότι κάτι παραπάνω κάνει κι αυτό του καλύπτει λίγο την στερεοτυπική κληροδοτηθείσα απαίτηση του “κουβαλητή”.

Πιστεύω ότι αντί να καθίσεις να τον ψυχαναλύσεις όμως, όπως περίπου κάνεις, πρέπει να αφοσιωθείς στο να δεις τι θα γίνει από δω και μπρος. Πάμε ένα ένα.

Το ότι “δεν θα πάρεις σύνταξη ποτέ” είναι κάτι που λες επειδή σταμάτησες να δουλεύεις, όμως αφενός υπάρχει η ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη, αφετέρου μπορείς εσύ η ίδια να συμπληρώνεις εισφορές στο ταμείο που ήσουν με αυτασφάλιση ώστε να μαζευτεί ένα ποσόν για να εκδοθεί σύνταξη. Τα ιατροφαρμακευτικά ήδη καλύπτονται από το βιβλιάριο ασφάλισης του συζύγου. Πιστεύω πρέπει να ρωτήσεις λογιστή άμεσα και να το βάλετε μπρος. Μπορείς να κόψεις από οικογενειακά έξοδα, από δώρα που σου κάνουν, από ρευστά περιουσιακά σου στοιχεία, από πολλά ώστε να μπει αυτό το πολύ σημαντικό στο πλάνο. Είσαι 54, μέχρι τα 67 έχεις τουλάχιστον 13 χρόνια που μπορούν να κριθούν συντάξιμα. Αν συμπληρώνονται άλλα 12 από τη δουλειά σου πιο πριν ίσως κλείνεις και 25ετία! Επαναλαμβάνω, τις λεπτομέρειες θα στις πει λογιστής κι ενδεχομένως εργατολόγος που έχει πείρα στις συντάξεις, αξίζει να συμβουλευτείς τους επαγγελματίες.

Για το θέμα του σεξ, κατανοώ ότι λες ότι είστε κι οι δυο μάχιμοι, αυτό όμως που ίσως δεν αναγνωρίζεις είναι ότι ένας άντρας στα 50+ έχει πλέον μια κάμψη στην διάθεσή του που δεν οφείλεται αμιγώς σε σωματικά κριτήρια, αλλά και σε βιοχημικά, σε ψυχολογικά, σε πνευματικό τέλμα και ούτω καθεξής. Δεν είμαι σίγουρη αν όντως πρόκειται για τιμωρία σου, δηλαδή, παρόλο που για να το λες, κάτι συναισθάνεσαι και ξέρεις καλύτερα. Αυτό που θα μπορούσε να γίνει είναι να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου κι αυτό το εννοώ κυριολεκτικά. Εξοπλισμένη με κάποιο sex toy (ή και εντελώς μόνη), να ξεκινάς χωρίς εκείνον κι εφόσον όπως λες ερεθίζεται μπορεί να θέλει να συνεχίσετε παρέα. Πιστεύω στην πλειονότητα των περιπτώσεων η έκβαση είναι να κάνετε μαζί σεξ.

Για το άλλο που λες, πάντως, “Έχω ανάγκη από τρυφερότητα, να σε λαχταράει ο άλλος”, αχ νομίζω όλες την έχουμε. Είναι καλωδίωση λόγω οξυτοξίνης που δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας (κι επιθυμία εξουσίας παράλληλα που διασφαλίζει την ασφάλεια) αλλά και μαθημένο αντανακλαστικό: καθρεφτιζόμαστε όπως θέλουμε να μας δουν στα μάτια του άλλου. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι δεδομένη η λαχτάρα. Κι όσο περισσότερο την κυνηγάς τόσο περισσότερο σου ξεφεύγει. Ίσως πρέπει να σε δει να επενδύεις περισσότερο στον εαυτό σου, ώστε να νιώσει κι αυτός ότι πρέπει να σε ξανακατακτήσει, όπως δεν κατέκτησε ποτέ τη μάνα του. Εδώ έχει πιθανότητες επιτυχίας κι αυτό πρέπει να του δωθεί να το καταλάβει. Έτσι μόνο βλέπω αναγέννηση στη σχέση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News