Έζησα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τώρα 37 ετών άνεργη με δύο παιδιά.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα αγαπημένη.
Μετά από 2 χρόνια στην ανεργία. Που αν έχω στείλει βιογραφικά. Που έκανα σεμινάριο. Που πήγα μέχρι και σε άτομο να δει το βιογραφικό μου, μήπως κάνω κάποιο λάθος. Που το έστειλα σε φίλους και γνωστούς για τις δουλειές τους. Που μετά την απογοήτευση πήγα και σε εταιρία με recruiters μήπως μου βρουν κάτι. Που είπα ας κάνω και σκόντο και να στείλω και σε δουλειές που δεν θέλω, γιατί πρέπει.
Πια έφθασα στα όρια μου.
Εχω τελειώσει οικονομικά πριν περίπου 12 χρόνια, με μεταπτυχιακό καπάκι. Δούλεψα σε 3-4 δουλειές όχι ακριβώς στο τομέα μου αλλά κάπου κοντά που τα έπιανε όλα αλλά ήμουν και το παιδί για όλες τις δουλειές. Έλεγα παίρνεις εμπειρίες. Παίρνεις και λεφτά γιατί έχεις ανάγκη την δουλειά.
Σήμερα έφθασα στα όρια μου. Ήρθε μια ακόμα απόρριψη. Ναι δεν μένω ούτε στην Αθήνα, ούτε στη Θεσσαλονίκη. Έζησα και στις δύο πόλεις. Δεν γεννήθηκα σε αυτές. Δεν άντεξα άλλο να μένω εκεί και έφυγα για την πόλη μου. Και εκεί τελείωσαν όλα. 37 ετών άνεργη με δύο παιδιά.
Στην αρχή έστελνε με χαρά παντού. Και εδώ που μένω και για εξ αποστάσεως. Έλεγα μια καλή δουλειά θα βρω, ποιότητα ζωής για τα παιδιά μου. Είχα μια ελπίδα, ένα όνειρο μια χαρά που επέστρεψα στο τόπο μου όπως και ήθελα.
Δύο χρόνια μετά νιώθω ότι δεν έχω πλέον όνειρα. Ακούγεται βαρύ το ξέρω αλλά σήμερα που σου στέλνω το εννοώ. Δεν έχω λεφτά. Δεν έχω δουλειά. Ζούμε με το μισθό του άντρα μου που με στηρίζει πάρα πολύ. Μα πάρα πολύ. Που τον βάζουν υπερωρίες και δεν μιλάει ενώ θα μίλαγε για να μην χάσει τη δουλειά. Και σε μένα δεν παραπονέθηκε ούτε μια φορά. Αλλά τον βλέπω κουρασμένο και αγχωμένο, ενώ μου λέει εγώ να μην το παίρνω κατακαρδα και όλα θα γίνουν.
Θέλαμε και οι δύο να έρθουμε πίσω στο τόπο μας. Κυρίως εγώ. Δεν άντεχα άλλο στην Αθήνα. Και τελικά 2 χρόνια ανεργία. Καλά όχι ότι Αθήνα έκανα καριέρα, απλά είχα για κάποια χρόνια δουλειά. Εχω δουλέψει σύνολο Αθήνα Θεσσαλονίκη 11 χρόνια.
Πείτε βρε παιδιά καμία ιδέα. Κάτι που κάνω λάθος και το σκέφτεστε. Τι άλλο να κάνω; Επίσης; Όσοι ζούμε επαρχία πρέπει να φύγουμε ξανά;;; Πέθανε η πόλη μας; Η ζωή μας εδώ; Πως θα φτιάξω ξανά την διάθεση μου; Θέλω να αλλάξω δράση αλλά ειλικρινά νιώθω σαν τα πόδια μου να είναι βαριά μετά από τόσες απορρίψεις. Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο όχι. Οτι δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό. Δύο χρόνια είναι πολλά.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Λ
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Κατανοώ απόλυτα τον προβληματισμό και χαίρομαι που έχεις αμέριστη στήριξη. Έτσι πρέπει να είναι οι οικογένειες. Όμως καλό είναι πάντα να έχουμε ανεξάρτητη πηγή εισοδήματος ως γυναίκες, όσο ταυτόχρονα και να έχουμε την ικανοποίηση ότι κάνουμε κάτι που μας θέτει προσωπικούς στόχους. Συνήθως αυτό είναι η εργασία.
Πιστεύω το πρόβλημα ξεκινά από το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι περιμένουν να τους προσλάβει κάποιος άλλος. Αναζητούν εξαρτημένη θέση εργασίας. Αυτό από μόνο του θέτει κάποιους περιορισμούς. Βέβαια έχει και τα πλεονεκτήματα του: άλλος παίρνει το επιχειρηματικό ρίσκο, πληρώνει τις ασφάλειες, παρέχει χώρο κι εξοπλισμό, δίνει τις άδειες. Ως ελεύθερος επαγγελματίας ή επιχειρηματίας αυτά γίνονται ουτοπία, όλα περνούν από σένα και η μέρα ξεκινά με πάγια έξοδα. Όμως μου φαντάζει η μόνη δυνατότητα πλέον αφού δε βρίσκεις κάτι στον τόπο σου τόσον καιρό. Δεν χρειάζεσαι πια κεφάλαιο για εγκατάσταση όπως παλιά (γραφείο/μαγαζί), καθώς η τεχνολογία μας έλυσε τα χέρια.
Ξεκινάς λοιπόν κάτι που μπορεί να πραγματωθεί ψηφιακά (συμβουλευτική στον κλάδο σου; κάποιο πακέτο υπηρεσιών σε ψηφιακές “μπουκιές”; κάτι άλλο;) και ρωτάς λογιστή για να σου υποδείξει επακριβώς τις κινήσεις. Επίσης, στην ηλικία που είσαι και με 2 ανήλικα παιδιά, νομίζω ότι σε “πιάνουν” τα προνομιακά όρια για την γυναικεία αλλά και νεανική επιχειρηματικότητα, συν την γονεικότητα. Ρώτησε οπωσδήποτε έμπειρο κι ενημερωμένο λογιστή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να ετοιμάσετε τον φάκελος σας για εξετάσεις ΑΣΕΠ,τρέχουν πολλοί διαγωνισμοί.
Μιλήστε με δικηγόρο που ασχολείται με τα μητρώα υποψηφίων.
Μην απογοητεύεστε,θα ρθεί,κρατήστε αισιόδοξη σκέψη.
Καλή επιτυχία.
Σας καταλαβαίνω! Αν ξέρατε πόσες περιπτώσεις ανάλογες με τη δική σας μας απασχολούν και στο στενό φιλικό περιβάλλον, αλλά και στο ευρύτερο επαγγελματικό (στην φιλική διάστασή του).! Θα σας πω τη γνώμη μου. Το κύριο είναι να αποδεχθούμε ότι οι ευκαιρίες για εργασία έχουν μειωθεί δραματικά, για εργασία με αξιοπρεπείς συνθήκες δραματικότερα και για εργασία με καλές συνθήκες που θα περιλαμβάνονται όροι όπως δίκαιη συναλλαγή, ισότιμη σχέση μερών και κυρίως ελάχιστο αίσθημα ασφάλειας ..δραματικότατα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που υπάρχει είναι να υποβαθμίζουμε τις συνθήκες στις οποίες ζούμε και αναζητούμε εισόδημα και να θεωρήσουμε ότι η περίοδος ανεργίας είναι αποτέλεσμα λανθασμένων… Διαβάστε περισσότερα »
Καταρχάς δεν καθορίζεις τί εννοείς επαρχία. Επαρχία είναι και η Λάρισα, επαρχία είναι και ένα χωριό 200 κατοίκων. Διαφορετικά βρίσκεις δουλειά στην μία, διαφορετικά στο άλλο. Πολύ σημαντικό στην εύρεση εργασίας είναι να μπεις στην αγορά. Δηλαδή, ίσως θα έπρεπε να ανοίξεις αρκετά το πεδίο που απευθύνεσαι για να βρεις δουλειά. Μήπως να αρχίσεις να ψάχνεις για κάτι που ίσως δεν έχει σχέση με τα οικονομικά; Από την άλλη , ξέρω λογιστές (σε αντίθεση με τον Anagnostis A) που τρέχουν και δεν φτάνουν από δουλειά και ζητούν υπαλλήλους μόνιμους και εποχιακούς (κυρίως όταν έρχεται ο καιρός των δηλώσεων). Αν λοιπόν,… Διαβάστε περισσότερα »
1.αρχιζεις κάτι δικό σου.τρεχουν πολλά προγράμματα
2.ψαχνεις για συμβάσεις στο δημόσιο.επισης τρέχουν αρκετά.
δημόσιο (ασεπ) ή δήμοι/εταιρείες δήμων κτλ δουλειά σε αθήνα/θεσσαλονίκη/αλλού που θα παρέχει τηλεργασία, (στη χειρότερη προσωρινά έστω για 3 μέρες της εβδομάδας και τις άλλες να πηγαινοέρχεσαι) προσωπικές υπηρεσίες βοήθειας (πχ. φύλαξη, διάβασμα, πηγαινέλα παιδιών, ή ψώνια σε ηλικιωμένους κτλ.) Δεν το θεωρώ λύση αν δεν είναι η δουλειά σου και αναγνωρίζω πως δεν μπορούν να το κάνουν όλοι, αλλά σε περίπτωση οικονομικού προβλήματος, το προτείνω Δεν προτείνω επιχειρηματικότητα ανάγκης, όχι, ακόμα και με επιχορήγηση, Αν δεν το έχεις και δεν το θέλεις, στο τέλος θα μπεις μέσα. Σε κάθε περίπτωση, αν και καταλαβαίνω την απελπισία σου, προσπάθησε να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Ζω σε επαρχία, και στο λέω ξεκάθαρα η επαρχία είναι πεθαμένη. Τέλος.
Και εγώ ζω σε επαρχιακή πόλη αλλά δεν είναι έτσι τραγικά τα πράγματα,εξαρτάται βέβαια και απο τα επαγγέλματα που είναι σε άνθιση.
Επίσης ο κατασκευαστικός κλάδος διανύει τις καλύτερες περιόδους του.
Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ σε ποια πόλη της περιφέρειας δεν θα μπορούσατε να βρείτε δουλειά με πτυχίο οικονομικών και μεταπτυχιακό. Εκτός κι αν μιλάτε για μικρό χωριό. μπορείτε να γίνετε λίγο πιο συγκεκριμένη?
Επίσης μπορείτε να ιδιωτευσετε. Λογιστικά, ΕΣΠΑ, προγράμματα, εξοικονομώ κλπ με μεγάλη ζήτηση στην περιφέρεια. Καλά κάνατε και φύγατε από Αθήνα μην το σκέφτεστε καθόλου
Μπορείς να ανοίξεις δική σου επιχείρηση, ατομική. Γιατί πρέπει να περιμένουμε να μας προσλάβει κάποιος άλλος; Θα μπορούσες να βρεις κάπου μια δουλειά, ταμείας σε σούπερ μάρκετ κλπ. και σιγά σιγά να κάνεις το δικό σου επαγγελματικό βήμα, παράλληλα.