Η Ρένα απαντά: Εφόσον κανείς δεν ξοδεύει ενέργεια στο να ποτιστεί η φιλία, κάπως έχει μαραθεί.

Άλλη μια ιστορία οριοθέτησης, μεταξύ φίλων.

__________

Η ιστορία της Δύσκολη η Ενηλικίωση όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αρχικά, χαιρετώ την παρέα!
Δε ξέρω από πού να το πιάσω… Έχω δύο στενές φίλες από το λύκειο – τώρα αισίως πατήσαμε τα 33. Καλά ως εδώ. Θες ο κορωνοϊός που με έκανε να απολαμβάνω τη μοναξιά μου και να μην αποζητώ ανθρώπινες επαφές όσο παλιά; Θες ότι εξελιχθήκαμε και κάπως διαφορετικά; Θες ότι είμαι τα τελευταία 8 χρόνια Ελλάδα-εξωτερικό, για δουλειά; Αισθάνομαι πως τα τελευταία δυο τρία χρόνια έχουμε απομακρυνθεί ουσιαστικά, όχι απλά πρακτικά. Δηλαδή τις βλέπω, αλλά δεν τις νιώθω κοντά μου πια.

Για να το βγάλω από τη μέση, να πω ότι έχω και άλλα άτομα στο κοντινό μου περιβάλλον με τα οποία νιώθω κοντά και υποστηρικτικά, απλά αυτές ήταν παραδοσιακά οι φίλες μου. Και ενώ δεν έχουμε τσακωθεί, ενώ τις αγαπώ και τις νοιάζομαι, κάπως νιώθω ότι δεν έχω ανάγκη να τις συναναστρέφομαι. Δεν τις αποζητώ, δε μου δίνουν χαρά, και δυστυχώς δε νιώθω ούτε εγώ ότι έχω διάθεση να τους δώσω πράγματα. Οπότε, εφόσον κανείς δεν ξοδεύει ενέργεια στο να ποτιστεί η σχέση, κάπως έχει μαραθεί. Εκείνες μεταξύ τους είναι πιο καλά (όχι κάτι φοβερό βέβαια), κυρίως γιατί εγώ έλειπα κιόλας. Απλά η σχέση μας είναι κάπως δεδομένη, όπως πχ μπορεί να χαθείς λίγο με την αδερφή σου, να μη λέτε τα πάντα, αλλά δε θα ξεκόψεις και ποτέ.

Εγώ δε νιώθω την ανάγκη να ξεκόψω, με την έννοια ότι δεν είναι μία τοξική σχέση από την οποία χρειάζομαι να αποκοπώ, απλά νιώθω ότι πλέον δε μου δίνει τίποτα, και δε με κάνει να θέλω να δώσω τίποτα.

Και σε όλα αυτά έρχεται το πρόβλημα που χρήζει αντιμετώπισης: η μία εκ των δύο έκανε παιδί και θέλει να μας κάνει νονές. Μας το πρότεινε με μεγάλη χαρά, θέλει και τις δύο γιατί δε θέλει να μας ξεχωρίσει, αλλά εγώ νιώθω ότι αυτό θα είναι υποκριτικό από πλευράς μου. Δέχτηκα γιατί είμαι τεράστια κότα προφανώς, αλλά νιώθω ότι αυτό θα μας συνδέσει με ένα τρόπο που δε ξέρω αν τον θέλω.

Και μετά τον μονόλογο, ερωτώ; Να το πάρω πίσω; Πώς; Θα δημιουργήσει τεράστιο ρήγμα. Μήπως είναι η ευκαιρία να δημιουργήσω το ρήγμα; Δε θέλω να τσακωθούμε και να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ, αλλά δε ξέρω και τι θέλω… Θα ήθελα να αραιώσουμε ιδανικά, σαν να μην τρέχει τίποτα, και να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πολύ φίλες, και να μη δημιουργούνται κουμπαριές και ιστορίες, μόνο επειδή συνηθίσαμε να θεωρούμε η μία την άλλη φίλη μας… Αλλά μετά συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι πια παιδί και πρέπει να σπάσω τα αυγά. Αλλά δε θέλω. Μπορώ να φερθώ σαν παιδί και να αρχίσω να τρέχω;

– από την Δύσκολη η ενηλικίωση

__________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Φίλη, με το ψευδώνυμο σε συνδυασμό με την ηλικία (33) με τρομάζεις κάπως. Είναι ήδη καιρός να σπάσεις αυγά, σε πολλά επίπεδα.

Οι φιλίες που ξεκινούν στα σχολικά χρόνια είναι λογικό επόμενο να περνούν από τις διακυμάνσεις της ζωής που αλλάζει ριζικά στα πρώτα ενήλικα χρόνια. Ειδικά όταν πλέον αλλάζει ρότα η ζωή κάνοντας οικογένεια, τα κοινά σημεία επαφής, αν δεν είναι πολύ σημαντικά, βιωματικά και βαρύτητας στην διαμόρφωση της προσωπικότητας, αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Αυτό συνέβη και σε σας και δεν είναι ασυνήθιστο. Οι άνθρωποι αλλάζουμε, οι φιλίες μαραίνονται, ή βρίσκουμε ότι ενώ δεν έχει συμβεί “κάτι”, εντούτοις δεν συμμετέχουμε με την ίδια αποφασιστικότητα κι ενθουσιασμό στην διμερή επικοινωνία.

Το ζήτημα με τις κουμπαριές που προέκυψε απλώς αναδεικνύει αυτή την πραγματικότητα.

Για τα ερωτήματα κουμπαριάς, απορώ που αναδεικνύονται τόσο συχνά ως πρόβλημα κατόπιν εορτής, αφού έχετε ήδη πει το ναι. Όταν μας κάνουν μια ερώτηση και δεν θέλουμε να πούμε απευθείας όχι, έχουμε κι άλλη μια επιλογή. “Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, θα το σκεφτώ και θα σε ενημερώσω”. Δεν δείχνει αδιαφορία, αλλά αντίθετα έγνοια, υπευθυνότητα, να μην αναλάβουμε κάτι για το οποίο δεν είμαστε σίγουροι.

Τώρα είναι λίγο αργά για τέτοια ατάκα, αλλά δεν είναι αργά για να υπαναχωρήσεις, εφόσον δεν σε εκφράζει όλο αυτό. Μπορείς να το πεις απλά κι άμεσα, χωρίς πολλά πολλά. Κατανοείς γιατί η πρόταση έγινε και στις δυο σας και σε τιμά, όμως νιώθεις ότι δεν θα μπορέσεις να ανταποκριθείς στο ρόλο. Δεν είναι ψέμμα. Είναι πιο στρογγυλεμένη η αλήθεια. Επειδή πλέον πολλοί ζορίζονται οικονομικά-τυπικά κλπ. για τέτοια θέματα στις μέρες μας, θα υποθέσουν ότι κάτι τέτοιο παίζει, και δεν νομίζω ότι θα σε πιέσει περισσότερο. Άλλωστε μία νονά έχει, δεν χρειάζεται δεύτερη.

Μια άλλη προσέγγιση για ανάλογα θέματα, επειδή η βάπτιση είναι ένα μυστήριο της εκκλησίας (δεν λέμε για απλή ονοματοδοσία), σύμφωνα με το οποίο γίνεσαι πνευματικός καθοδηγητής του παιδιού, μπορείς να επικαλεστείς αυτό. Δεν πιστεύεις τόσο πολύ όσο απαιτεί ο ρόλος. Είναι θέμα αρχής. Και κάπου εκεί τελειώνει η κουβέντα.

Εφόσον οι φίλες σου δεν δημιουργούν πρόβλημα και δυσφορία, μπορείς να κρατάς μια επαφή, λιγότερο συχνή, και λιγότερο φορτισμένη. Δεν είναι κακό, κι ούτε πιστεύω ότι θα σε κακίσουν, πιθανότατα κι οι ίδιες το ίδιο σκέφτονται.

Αυτό που θα σου πω πριν σε αφήσω είναι να εξετάσεις μήπως ενοχλείσαι που είστε σε “διαφορετική φάση”. Αυτό είναι δική σου προβολή κι αν όντως σε ενοχλεί, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News