Η Ρένα απαντά: Έφαγα τρομερό bullying από τους συμφοιτητές μου

Η ιστορία της Πονεμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρένα καλησπέρα.Έχω σκεφτεί πολλές φορές να σας γράψω αλλά δεν τα έχω καταφέρει.
Δεν μπορώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου.

Στο πρώτο έτος ερωτεύτηκα ένα παιδί από την σχολή μου.

Ήμουν μόλις 20 ετών,τα αισθήματα δεν ήταν αμοιβαία.Το τμήμα μας ήταν ανδροκρατουμενο και έφαγα τρομερό bullying. Δεν μπορώ ούτε να το περιγράψω. Εκλαιγα κάθε μέρα και δεν ζούσα τις μέρες, απλά περίμενα να τελειώσουν.

Μέσα σε αυτήν την δυστυχώς μου δεν κατάφερα ποτέ να κάνω μια σχέση.

Με θεωρούσαν άσχημη,κακό χαρακτήρα,πουτανα κτλ(οι θύτες), όλη μέρα με κοροϊδεύαν αλλά όταν ήταν μεμονωμένα, ο καθένας ξεχωριστά μου την “έπεφτε “.Πότε μου δεν δέχτηκα κανέναν τους εκείνα τα 5 χρόνια. Ουτε αντιμιλουσα,ούτε προκαλούσα φασαρίες, μερικές φορές ένιωθα σαν να είχα ανάγκη την επιβράβευση τους.

Τέλος πάντων. Πότε μου δεν είχα μια σχέση.

Στο τέλος της σχολής, στα 24 μου αποφασίζω και κάνω την μαλακια να χάσω την παρθενιά μου με αυτόν που υποτίθεται αγαπούσα. Τον θεωρούσα καλό (τον δικαιολογούσα ότι επηρεάζεται από την μάζα) κτλ. Έχασα την παρθενιά μου λοιπόν με αυτόν και εκείνος με είπε χοντρή και ότι ποτέ δεν θα ξανάκανε κάτι μαζί μου. Δεν ξέρω, ένιωσα σκουπίδι.

Κάπου εδώ αυτές τις εβδομάδες να σημειώσω ότι “πήγα ” και με 2 άλλους(ξεχωριστές μέρες). Συγκεκριμένα αυτούς που είχα δεχτεί το περισσότερο bullying. Ήξεραν πως μόλις είχα χάσει την παρθενιά μου,με “παρηγορησαν”. Δεν ένιωσα τίποτα για αυτούς και εκείνοι μου είπαν να εξαφανιστώ από την ζωή τους κτλ. Και μετά από 1 μήνα με έπαιρναν τηλεφωνο (ξεχωριστά ο καθένας) αν θέλω να βρεθούμε σπίτι τούς.Τους διαολοστειλα.

Κάπου εδώ έρχεται ΑΥΤΟΣ!!!
Από την σχολή μου επίσης, γνωριζόμασταν, απλά δεν είχε παίξει κάτι. Μια εβδομάδα πριν κλείσω τα 25 μου τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο,με κάλεσε για καφέ έτσι αυθόρμητα. Ήπιαμε τον καφέ μας και δώσαμε πάλι ραντεβού και πάλι ραντεβού.
Και ήταν αυτός που ονειρευόμουν.Αυτός που δεν πίστευα ότι υπήρχε.

Κάναμε σχέση, ήταν οι ωραιότεροι μήνες της ζωής μου. Ξαναγύρισε το γέλιο μου, ο αυθορμητισμός μου, έκανα επιτέλους σχέδια για το μέλλον. Ζουσα!!!

Μου έκανε πρόταση γάμου, αλλά με έβαλε να ορκιστω ότι δεν είχα σχέση στο παρελθόν με άτομα που γνώριζε. Του είπα ψέμματα ότι δεν τους γνώριζε.

Παντρευτηκαμε και κάναμε 2 παιδιά.

Κάθε μέρα ένιωθα τύψεις που δεν είχα τα κότσια να του αποκαλύψω την αλήθεια.
Τον αγαπώ, τον σέβομαι, τον λατρεύω. Δεν ήμασταν ποτέ πολυ καλά οικονομικά, ποτέ δεν είχα “αδυναμία ” στα χρήματα. Ποτέ δεν τα υπολόγιζα. Είμαι ευτυχισμένη.

Αγάπη ηθελα μόνο. Όλη μου την ζωή για Αγάπη έψαχνα. Επιτέλους την βρήκα αλλά νιώθω ότι την “εκλεψα “.Ο σύζυγος μου με εκτιμάει, λέει πώς τον κάνω καλύτερο άνθρωπο και ότι είμαι το στήριγμα του. Είμαι ακριβώς αυτό που έψαχνε και θα ήθελε να με είχε από την αρχή της σχολής μας.

Μια μέρα βρήκα το κουράγιο να του εκμυστηρευτω για τον συμφοιτητη μας που έχασα την παρθενιά μου και για το bullying που είδα δεχτεί όλα εκείνα τα χρόνια. Έκλαψε, πρώτη φορά έκλαιγε. Μου είπε πως έτσι ήταν αυτοί (κακοί χαρακτήρες).

Ότι έπρεπε να ήμουν πιο δυναμική. Πως να ήμουν δυναμική; Δεν είχα αυτοπεποίθηση,δεν ειχα τίποτα.

Τώρα ο άνδρας μου μετά από 10 χρόνια γάμου, με έχει μάθει να έχω αυτοεκτίμηση, να λέω ΟΧΙ όταν δεν θέλω κάτι και να μην φοβάμαι να πω την άποψή μου. Τότε ήμουν μαριονέτα (ντρέπομαι που το παραδέχομαι,δεν ειχα κανένα στήριγμα,ολομόναχη σε μια μακρινή πόλη).

Νόμιζα πως ήμουν πανασχημη.Ο σύζυγος μου με έπεισε ότι είμαι η πιο όμορφη κοπέλα που γνωρίζει. Τώρα μάλιστα μπορώ να αναμετρηθω μαζί τους.

Τότε όμως δεν μπορούσα.

Ρένα μου δεν είχα την ψυχική δύναμη να του αποκαλύψω και για το σεξ με τους άλλους δύο γνωστούς. Θα τον έκανα ράκος. Και μάλιστα μου είπε ότι και για αυτόν καλύτερα να μην του το είχα αποκαλύψει. Χαίρομαι είπε που το έβγαλες από μέσα σου αλλά εγώ νιώθω χάλια, με το ζόρι συνερχομαι μου είπε.

Εγω από την άλλη κλαίω κάθε μέρα, τον χρόνο δεν μπορώ να τον γυρίσω πίσω. Θα έδινα 10 χρόνια από την ζωή μου για να γυρίσω πίσω και να ζήσω ωραία φοιτητικά χρόνια και να γνωρίσω τον άνθρωπο μου από τότε. Έρχομαι στο τώρα.

Αν του το αποκαλύψω είναι σίγουρο θα θιχτεί πολύ, θα χωρίσουμε. Να το αποκαλύψω και ας χωρίσουμε; Ή να προσπαθήσω να το θάψω μέσα μου και να συνεχίσω τον πολύ ωραίο μας γάμο; Δεν πιστεύω ότι βρήκα το άλλο μου μισό αλλά την λάθος στιγμή. Δεν ξέρω τι να κάνω για να “διορθώσω “.

Δεν ξέρω τι ποινή πρέπει να έχτισω για να ζήσω την ζωή μου.Δεν ξέρω πως τα λάθη του παρελθόντος επηρεάζουν τόσο πολύ και καταστρέφουν το μέλλον. Αλλά δεν απάτησα κάποιον. Δεν χώρισα κάποιον από την σχέση του. Δεν ξέρω τι με κυνηγάει από το παρελθόν και δεν με αφήνει να ζήσω το μέλλον Ακόμα τους ακούω να με βρίζουν, να με φτύνουν στους διαδρόμους και σκέφτομαι πως ο σύζυγος μου δεν αξίζει κάποια σαν εμένα. Που την βρίζουν. Θα έπαιρνε καλύτερη. Αξίζει μια καλύτερη από μια που την θεωρούν χαζή και πουτανα (που δεν είμαι, πραγματικά δεν είμαι).

Μετά προσπαθώ να μαζέψω δυνάμεις να αφιερώσω την θετική μου αύρα στην οικογένεια μας, στα παιδιά μας.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πονεμένη

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητές αναγνώστριες, διάβασα την επιστολή και σφίχτηκε η ψυχή μου.

Ποιά σχολή είναι αυτή και ποιά ανθρωποκούρ@δα είναι αυτά που έκαναν τέτοια πράγματα; Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος καταγγελίας στις πρυτανείες; Μη χειρότερα!

Αγαπητή φίλη, δεν ισχύουν πολλά από όσα είχες στο κεφαλάκι σου μέσα, υπέφερες εξαιτίας αυτών των σιχαμάτων επειδή είχες πιστέψει ότι για να το λένε πολλοί άρα ισχύει.

Όχι, you’re not nobody till somebody loves you, δεν ισχύει. Είσαι πάντοτε ένας αυθύπαρκτος άνθρωπος που δεν εξαρτάται η αξία του από εξωγενείς παράγοντες.

Έπειτα, δεν “χάνουμε την παρθενιά μας”. Είνια μια τεράστια πατριαρχική μπούρδα. Ένας μύθος, ένα εμπόδιο που μας βάζουν στο δρόμο μας για να καναλιζάρουν την σεξουαλικότητά μας και να μας κάνουν να κάνουμε λιγότερο σεξ, πιο ελεγχόμενο.

Πώς ο “μύθος της παρθενίας” βλάπτει τη σεξουαλική μας ζωή

Χαίρομαι που κατάφερες να βρεις τον άντρα που σε εκτίμησε και σε έκανε να νιώσεις όμορφα με την εαυτή σου, επιτέλους. Θα τον έβρισκες τον δρόμο και χωρίς άντρα, αλλά είναι όμορφο που αγαπηθήκατε κι ένιωσες αποδοχή.

ΟΜΩΣ. Με προβληματίζουν δύο πράγματα.

Το ένα είναι η αίσθηση που δίνει η αντίληψη του άντρα σου ότι δεν πρέπει να γνωρίζει προσωπικά αυτούς που “του βάτεψαν την γυναίκα”. Δεν είσαι απόκτημα, δεν είσαι τρόπαιο, δεν είσαι αντικείμενο ώστε να μειώνεται η αξία σου επειδή δυο ή τρεις ή χίλιοι πενήντα τρεις βρέθηκαν μαζί σου σεξουαλικά. Δεν μειώνεται ούτε η δική του η αξία επειδή η γυναίκα του είχε σεξουαλική επαφή με κάποια σιχάματα που γνώριζε φατσικώς από τα χρόνια της σχολής. Ήμαρτον! Από την άλλη, είναι καλό που συμπόνεσε, που συμφώνησε ότι σου φέρθηκαν άθλια, που κατάλαβε. Σε αγαπάει. Κι ας έχει το φαλλοκρατικό κόλλημά του.

Πώς να νιώσω πιο ενδυναμωμένη στον ερωτικό τομέα;

Και έρχομαι στο δεύτερο.

Είναι κακή, πάρα πολύ κακή ιδέα όλη αυτή η εξομολογητική διάθεση που έχεις μέσα σου. Τις εξομολογήσεις για το παρελθόν μας καλύτερα να τις κάνουμε στον καθρέφτη μας, στον ψυχολόγο μας ή στον εξομολόγο μας, αν θρησκευόμαστε. Πουθενά αλλού. Θα υπενθυμίσω στις λιγότερο φιλολογικά ενήμερες την ιστορία, που παραδίδει ο Απολλώνιος, του κουρέα του βασιλιά Μίδα με τα καλάμια…

Κανονικά η γερή σχέση με απόλυτη αποδοχή πρέπει να αντέχει οποιοδήποτε αποκάλυψη μυστικού. Το catch της όλης φάσης είναι ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, εγγενώς ατελείς, σχεσιακώς ανώριμοι, η αποδοχή ποτέ δεν είναι στο 100% αλλά μόνον στο ποσοστό των προσδοκιών και της εικόνας που πλάσαμε για τον άλλον άνθρωπο όταν τον ερωτευτήκαμε…Και σε κείνη την εικόνα ανατρέχουμε όταν η σχέση διολισθαίνει. Αν την βρούμε ψευδή, η απογοήτευση είναι μεγάλη. Το τραγουδούσε κι ο Αλκίνοος, “κι εγώ που ερωτεύτηκα την εικόνα σου μόνο κι έναν στίχο που σου μοιάζει”.

Έχεις ήδη δεδομένο ότι ο άντρας σου έχει ένα “τυφλό” σημείο: την όχι ολοκληρωτική αποδοχή του παρελθόντος σου. Νομίζω ήρθε η ώρα να κάνεις ειρήνη με το παρελθόν και να κοιτάξεις να διατηρήσεις το παρόν. Είσαι τυχερή. Φρόντισε την τύχη σου ώστε να διαρκέσει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News