Η Ρένα απαντά: Μου αρέσει πολύ, αλλά είναι τουλάχιστον μια δεκαετία μικρότερος μου

Μην αγχώνεσαι, όλα κουλ.

__________

H ιστορία της Sam Vines όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα.
Να καταθέσω και εγώ τα σώψυχά μου στην υπέροχη σου στήλη. Άντε καλά, ψέματα, όχι όλα τα σώψυχα, μη μου φύγεις κιόλας, μόνο τα πιο πρόσφατα.

Είμαι αρκετών χρονών (42), έχω δύο παιδιά και έναν υπέροχο άνθρωπο για άντρα, με τον οποίο δουλεύουμε και μαζί, δηλαδή συνεργαζόμαστε για ένα κοινό αποτέλεσμα, αλλά ο καθένας από το δικό του χώρο και με ξεχωριστό αντικείμενο (ελεύθεροι επαγγελματίες, γαρ).

Είμαστε μαζί 17 χρόνια. Κάνουμε σεξ, άλλοτε υπέροχο και άλλοτε οκ, σε αρκετά συχνή βάση (2-3 φορές την εβδομάδα) και, επειδή είχα από το παρελθόν (πριν τον γνωρίσω) μέτρο σύγκρισης, έχω να πω ότι είναι ο καλύτερος εραστής που είχα, σε γενικές γραμμές… Επίσης είναι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος με την έννοια ότι τα λέμε και σαν φίλοι, γελάμε και έχουμε περάσει και πολλά ζόρια μαζί παλιότερα, με αφορμή την υγεία των παιδιών μας.
Όλα καλά και γιατί μας τα λες, θα μου πεις.

Γιατί, πριν από κανένα μήνα, γνώρισα έναν συνάδελφο του δάσκαλου του παιδιού μου, ο οποίος δουλεύει και στη νύχτα ως μουσικός, και από τότε πηγαίνω σχεδόν κάθε εβδομάδα στο μαγαζί που τραγουδάει μόνο και μόνο…. γιατί; Για να τον δω, σίγουρα, για να αποσπάσω κάτι, μια ελπίδα, ένα χαμόγελο, μια κίνηση;
Είναι μια δεκαετία τουλάχιστον μικρότερος μου και δεν ξέρω τί να κάνω. Μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ σαν άντρας. Την πρώτη φορά που τον γνώρισα, ήρθε στο τραπέζι μου στο τελείωμα του προγράμματος και επέμεινε (ναι αυτός επέμεινε, εγώ το έπαιζα χαζή) να μου δώσει το τηλέφωνό του για να κανονίσουμε να μου δώσει κάτι μουσικά αρχεία (δική του πρόταση) που “θα βοηθήσουν πολύ το παιδί”. Όταν όμως του τηλεφώνησα, 3-4 μέρες αργότερα, και δεν το σήκωσε, και δεν πήρε πίσω. Μπας και το μετάνιωσε;

Πήγα και ξαναπήγα στο μαγαζί που δουλεύει, κανένας μας δεν έκανε νύξη για το (χαμένο) τηλεφώνημα και η επικοινωνία μας είναι, σε γενικές γραμμές, τυπική. Μόνο που εγώ δεν τολμώ από τη μια να τον κοιτάξω, γιατί τον έχω ήδη φαντασιωθεί και φοβάμαι ότι φαίνεται στο βλέμμα μου, από την άλλη, δε βαστάω και να μην τον δω καθόλου.

Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις της φίλης μου, που είναι παρούσα σχεδόν σε κάθε “επίσκεψη”, και αυτός ρίχνει φευγαλέα και κρυφά (όταν δεν κοιτάζω εγώ) βλέμματα προς τη μεριά μου. Τίποτε παραπάνω όμως, άντε και να με ρωτήσει κανένα στίχο τραγουδιού…
Οκ, θα μου πεις, τί θες βρε φιλενάδα; Παντρεμένη είσαι και το ξέρει, παιδιά έχεις και το ξέρει, σε λίγους μήνες μάλλον δε θα βρίσκεται στην πόλη που είσαι (πιθανότατα θα τον καλέσουν αλλού για δουλειά), τί σε προβληματίζει;

Όλα αυτά ταιριάζουν με τη συμπεριφορά του, το μόνο που δεν ταιριάζει είναι εκείνη η πρώτη αρχική επιμονή να βρεθούμε να μου δώσει τις μουσικές και τον αριθμό του τηλεφώνου του… Αυτό δεν κολλάει με τα υπόλοιπα.
Και η φαντασία μου που σαλπάρει με τέτοιες αφορμές (μικρές, είναι η αλήθεια) δυσκολεύεται να ξαναπιάσει κάβο.

Ζητώ τη (ψύχραιμη) γνώμη και τη βοήθειά σου, αν θέλεις.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Sam Vimes

__________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Φιλενάδα είστε 17 χρόνια με τον άνθρωπό σου. Είστε πολύ καλά, όπως τουλάχιστον μας λες. Μπράβο σας. Κάτι σημαίνει αυτό, δεν συμβαίνει τυχαία. Kάτι κάνετε σωστά.

Μέσα σε 17 χρόνια, επίτρεψε (προτρεπτική προστακτική) στον εαυτό σου να φαντασιωθεί “τι θα γινόταν αν” με έναν τρόπο σχετικά ανώδυνο, δεν είναι κάτι τρομερό. Το έκανες, συμβαίνει και σε άλλες, είναι και λίγο κρίση μέσης ηλικίας στα 42, πάει τώρα.

Ευτυχώς που έγινε έτσι και δεν υπήρχαν συνέπειες και μπλεξίματα. Ο χριστιανός πιθανότατα ήθελε να τεστάρει τα νερά, κατόπιν το ξανασκέφτηκε, σου λέει πού να μπλέκω τώρα, θα βρω άλλο milfάκι, και τράβηξε για άλλο ναύλο. Πιάσε κάβο, μια χαρά είσαι εκεί που είσαι. Κράτα το ως κάτι πολύ δικό σου, για σένα μόνο -η φίλη σε φυτιλίαζει να δει τι θα συμβεί αν απασφαλίσεις ώστε να έχει ν’ασχολείται. Σοβαρά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News