Η Ρένα απαντά: Έχω μείνει χωρίς καθόλου παρέες…

Το πρώτο σκαλί. Κι οι παρέες που ξεκόψατε. Γιατί να είναι όλο αυτό πηγή άγχους;

___________

Η ιστορία της Ελεάνας όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπημένη μου Ρένα χρειάζομαι τα φώτα σου. Το 2023 ήταν μία πάρα πολύ γεμάτη χρονιά για μένα. Αρχικά στα τέλη του ’22 πήρα το πτυχίο μου και μέσα στο ’23 βρήκα την πρώτη μου δουλειά και μάλιστα πάνω στο αντικείμενο μου που μου αρέσει κιόλας. Στη διάρκεια αυτής της χρονιάς επίσης έκοψα εντελώς επαφές με την “κολλητή μου” από τα φοιτητικά χρόνια, καθώς από ένα σημείο και μετά εξαντλούσε όλη την τοξικότητά της πάνω μου και κατέληξα η ψυχολόγος της γιατί στην ουσία μού έλεγε μόνο τα δικά της, δεν ενδιαφερόταν για το πώς είμαι εγώ, τι έκανα σήμερα κλπ πάρα μόνο ρωτούσε ένα τυπικό τι κάνεις και ξεκινούσε τα δικά της.

Παράλληλα έμαθα ότι το απωθημένο μου από τα φοιτητικά χρόνια παντρεύεται την καινούργια χρονιά και στην ουσία επρόκειτο για έναν φουλ τοξικό τύπο με τον οποίο κατάλαβα ότι καλύτερα που δεν βγήκε, καθώς καυλαντιζε με πάρα πολλές, ενώ είχε σχέση (μία εκ των οποίων κι εγώ, χωρίς να ξέρω ότι έχει σχέση, μετά μού το σφύριξαν κάποιοι γνωστοί). Όμως παρόλα αυτά πόνεσα κάπως όταν το έμαθα. Επίσης έκοψα και με μία άλλη κοπέλα που ήταν φουλ τοξικ.

Παρόλο λοιπόν που αυτή τη χρονιά αισθάνομαι ότι απέβαλα αρκετά την τοξικότητα από πάνω μου και εξελίχθηκα αναφορικά με τα προηγούμενα χρόνια (αναγνώρισα την αξία μου, άρχισα να βάζω όρια στους άλλους, βρήκα δουλειά, έχω τον μισθό μου) αισθάνομαι περισσότερο αδύναμη και στεναχωρημένη – δυστυχισμένη παρά χαρούμενη και δυνατή με την εξέλιξη μου.

Προσπαθώ να δω τα θετικά, αλλά καταλήγω κάπως στεναχωρημένη πάντα. Ξέρω πως είναι λογικό με τα χρόνια να φεύγουν άνθρωποι από δίπλα μας, και ποτέ δεν είχα και πολλούς δίπλα μου έτσι κι αλλιώς, και στην ουσία έχω χαθεί με όλους τους παλιούς απ’το σχολείο κλπ.

Επίσης να πω πως σε καμία περίπτωση δε μού λείπει ούτε η “κολλητή”, ούτε εκείνος, ούτε η άλλη κοπέλα, ξέρω πολύ καλά γιατί τους έκοψα κι είμαι εντάξει με αυτό. Αλλά αισθάνομαι πως δεν μπορώ να προχωρήσω παρακάτω τόσο εύκολα πλέον κι ας αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου απ’οτι παλιότερα. Σαν να μην μπορώ να διαχειριστώ τις αλλαγές που έρχονται συνεχώς στη ζωή, δεν ξέρω. Κι επειδή πλέον δεν πιστεύω τόσο ούτε στη φιλία ούτε στον έρωτα κλπ, με αυτά που έχω περάσει αλλά και με αυτά που βλέπω γύρω μου, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω τη ζωή μου και πώς να κάνω καινούργιες παρέες (αν υπάρχει τέτοια περίπτωση πλέον).

ΑΠΟ ΤHΝ – Ελεάνα

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Η απόρριψη ανθρώπων-βαριδίων από τον προσωπικό και κοινωνικό μας κύκλο είναι μια διαδικασία σύμφυτη με την ενηλικίωση. Συμβαίνει σχεδόν νομοτελειακά με το που αλλάζει η καθημερινότητα μετά το πέρας των σχολικών και φοιτητικών χρόνων. Πέφτει το μεγάλο ξεσκαρτάρισμα. Με λίγα λόγια δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο ή κακό αυτό που σου συνέβη. Το αναγνωρίζεις κι η ίδια. Τι καλό να σου προσέφεραν φίλες που δεν σε ακούν ποτέ, σύντροφος που δεν μπορείς να εμπιστευτείς ή παρέες φουλ τόξικ; Τίποτα. Από το κακό το τίποτα είναι καλύτερο, δεν συμφωνείς;

Αυτό που μένει είναι νέτο σκέτο άγχος μοναξιάς, πράγμα που γιγαντώνεται επειδή ακούς και διαβάζεις ιστορίες με τέτοια κατακλείδα. (Οπότε μάντεψε ποιά είναι η λύση ως προς αυτό). Όμως οι ευκαιρίες κοινωνικοποίησης καιροφυλαχτούν εκεί έξω κι είναι στο χέρι σου να δικτυωθείς ώστε να επωφεληθείς απο τις επιλογές που σου ανοίγονται. Μέσα από τη δουλειά σου θα εμφανιστούν ευκαιρίες άφθονες για τυχόν παρέες, γνωριμίες, ακόμα και φλερτ (όχι αναγκαστικά με άμεσα συνάδελφους) ενώ κι οι τομείς των εξωτερικών δραστηριοτήτων -κάποιο χόμπυ, κάποιο σπορ- είναι πεδίο δόξης λαμπρό. Κάνε κουβεντούλα με τους ανθρώπους, χαμογέλα, δεν είναι κακοί οι περισσότεροι, ευκαιρία θέλουν να ανοιχτούν κι εκείνοι.

Οι παρέες δεν έρχονται μόνον επειδή συγχρωτιστήκαμε αναγκατικά στον ίδιο χώρο και βιώσαμε τις ίδιες περίπου εμπειρίες, όπως στα σχολικά και φοιτητικά χρόνια, μπορούν να έρθουν κι από επιλογή αργότερα. Κι αυτό τις κάνεις και πιο ικανοποιητικές, χωρίς συναισθηματικά μπαγκάζια.

Όλο αυτό που σου συμβαίνει είναι το άγχος του να είσαι σε ένα σταυροδρόμι της ζωής. Από την προφυλαγμένη ζωή της κοπέλας που σπούδαζε στην ενήλικη ζωή της ανεξαρτησίας. Να βρεις τρόπους να το γιορτάσεις πρέπει, όχι να λουφάξεις. Αν ο φόβος αυτός είναι πολύ έντονος, μίλα με έναν ειδικό. Αλλά νομίζω πιέζεσαι και λόγω της χρονικής περιόδου που “επιβάλλει” ανασκοπήσεις κι απολογισμούς. Είναι λίγο πολύ περιττοί, η ζωή περνάει χωρίς να κοιτά τι υπολογίζεις. Ζήσε το τώρα και να αναγνωρίζεις τα επιτεύγματά σου. Εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News