Τα αισθήματα για την ψυχολόγο δεν είναι κάτι πρωτάκουστο.
________________
Η ιστορία της Maria όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα Ρένα, θα ήθελα να μοιραστώ και εγω με την σειρά μου μια σκέψη μου που το τελευταίο διάστημα με έχει φέρει σε δυσκολη θέση.
Ξεκίνησα πριν 4 μήνες συνεδρίες με ψυχολόγο, ήταν κάτι που ήθελα καιρό να κάνω, αλλά για οικονομικούς και άλλους λόγους το ανέβαλλα διαρκώς. Πήρα την απόφαση, ξεκίνησα και το τελευταίο μήνα νιώθω έντονα συναισθήματα για την ψυχολόγο μου, παρόλο που δεν είχα τέτοια πρόθεση ξεκινώντας συνεδριες, ούτε το είχα ποτέ στο μυαλό μου ότι μπορεί να συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρω τι να κάνω, από την μία σκέφτομαι να σταματήσω, γιατί δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτό και αν τελικά με βοηθάει η όλη κατάσταση, και απο την άλλη νιώθω μετά από πολύ καιρό όμορφα έχοντας την στην σκέψη μου. Θα το εκτιμούσα αν λάβω απάντηση σου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Maria
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Χαίρομαι που αποφάσισες και πραγματοποίησες κάτι που είναι αποκλειστικά για τον εαυτό σου και που σου κάνει καλό προκαλώντας θετικά συναισθήματα. Μπράβο σου.
Μέρος της θεραπείας βασίζεται και στην σχέση μεταξύ θεραπευόμενου-ψυχοθεραπευτή, με την έννοια της διάδρασης και της ανάπτυξης μιας επικοινωνίας σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ να υπάρχει οτιδήποτε το μεμπτό ή το σαρκικό/παρενοχλητικό/παραβιαστικό. Με αυτή την έννοια ο φόβος “πού θα καταλήξει όλο αυτό” δεν έχει βάση, ο σωστός επαγγελματίας οριοθετεί έγκαιρα. Όμως το να γεννιώνται συναισθήματα οικειότητας στον θεραπευόμενο δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο. Μπορεί αυτά να πάρουν πιο μετά τροπή ενός μικρού θυμού ή απογοήτευσης, με την συνειδητοποίηση των ορίων, αλλά κι αυτό είναι μέσα στο θεραπευτικό σχήμα και είναι αναγκαία η ψιλοματαίωση σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Καλή επιτυχία σου εύχομαι!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τι μου θύμισες τώρα! Ξεκίνησα να κάνω ψυχοθεραπεία περίπου στα 23-24. Άρχισα κι εγώ να έχω αισθήματα για την ψυχολόγο μου, φιλικά μεν αλλά πολύ έντονα. Πρώτη φορά εισέπραττα τόση ενσυναίσθηση, κι αυτό με έκανε να βγάλω το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι έχουμε κοινά βιώματα και ταιριάζουμε σαν άνθρωποι. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η μικρή διαφορά ηλικίας, εκείνη 30. Κάποια στιγμή συναντηθήκαμε τυχαία σε ένα μπαράκι. Πήγα να την χαιρετήσω με ενθουσιασμό και εισέπραξα πολύ τυπική, σχεδόν ψυχρή συμπεριφορά. Εκείνη στη στιγμή ένιωσα μεγάλο άδειασμα. Το επεξεργάστηκα μόνη μου (έχω σπουδές σχετικές με την ψυχολογία κι έτσι ξέρω το πλαίσιο… Διαβάστε περισσότερα »
Πουθενα δεν προκειτε να καταληξει.Ο-Η ψυχολογος δεν συναπτει ουτε ερωτικες σχεσεις,ουτε φιλικες σχεσεις με τον-την θεραπευομενο-η.Αυτοι που το κανουν δεν ειναι επαγγελματιες.Κ οσοι εχουν περασει την κοκκινη απο την δικη μου εμπειρια,ευτχως λιγοι ειναι αντρες ψυχολογοι προς γυναικες θεραπευομενες.Ασχετως αν κανανε οι ιδιοι το πρωτο βημα η ενεδωσαν.
Όπως λέει και η Ρενα είναι φυσιολογικο μέχρι ένα σημείο να νιωθεις πράγματα για τον/την ψυχολογο σου. αλλωστε ανοίγεσαι, μοιράζεσαι πολυ προσωπικά πράγματα μαζί της, σε ακούει, είναι με το μέρος σου και σου δείχνει συμπονοια για τα προβλήματα σου. Λογικό να νιωθεις μια εγγύτητα παραπάνω. Οι σωστοί επαγγελματίες ξέρουν να το χειριστούν, δεν θα ξεπεράσουν ποτε τα ορια της επαγγελματικής σχέσης και θα ξέρουν και πώς να σε βάλουν ευγενικά στη θέση σου αν ξεπεράσεις εσυ κάποιο όριο. Αν νιωθεις ότι η θεραπεία σε βοηθάει και δεν υπάρχουν εμπόδια στην πρόοδο σου λόγω των συναισθημάτων σου θα σου έλεγα… Διαβάστε περισσότερα »
Μαρία, εν μέρη διαφωνώ μαζί σου. Εννοείται ότι η διαχείριση είναι καθαρά ευθύνη της ψυχολόγου και ότι είναι κάτι πολύ συνηθισμένο -σχεδόν αναμενόμενο, ειδικά για τους ψυχαναλυτές- αλλά νομίζω ότι κάτι τόσο συνταρακτικό είναι σημαντικό να το ανοίξεις στη θεραπεία. Νομίζω ότι έχει νόημα να το παρατηρήσεις, να το συζητήσεις και να βγάλεις συμπεράσματα για σένα. Δηλαδή να το δεις εποικοδομητικά, αν με εννοείς.