Η Ρένα απαντά: Έχω αγχωθεί φοβερά με το σεισμό στην Τουρκία

Και ποιός δεν αγχώθηκε με τον σεισμό στην Τουρκία…

__________________

Η ιστορία της Ρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρενα καλημέρα και ευχαριστούμε για όλες τις ψύχραιμες και πάντα όμορφα τοποθετημένες απαντήσεις.

Στέλνω για την δίκη σου βοήθεια, αλλά και των αναγνωστών.

Μετά τον σεισμό στην Τουρκία δεν έχω καταφέρει να κοιμηθώ ούτε ένα βράδυ ήρεμα. Στην αρχή δεν κοιμόμουν από την στεναχώρια. Έβλεπα τον κόσμο και τα παιδάκια και είχα πέσει ψυχολογικά. Το πρώτο βράδυ είχα τέτοια στεναχώρια που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ, παρά μόνο κοίταζα το παιδάκι μου, και από την μια ήθελα να το σφίξω αγκαλιά, από την άλλη λυπόμουν για τα παιδάκια που έχασαν γονείς και για τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους. Έψαχνα να βρω τον τρόπο να βοηθήσω με οποίο μέσο μπορούσα, έστω και ελάχιστα αυτούς τους ανθρώπους.

Μετά το δεύτερο βράδυ η θλίψη πήγε χέρι χέρι με τρομερό άγχος και φόβο. Δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια, μην γίνει σεισμός και δεν τον καταλάβω. Χθες βράδυ, λοιπόν, σκεφτόμουν μέχρι και το ότι έπρεπε να ζω σε μονοκατοικία και όχι σε κλασσικό Αθηναϊκό διαμέρισμα. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.

Έχω ζήσει σεισμούς στην Ελλάδα αλλά το 7,8 δεν χωνεύεται. Ούτε η τόση καταστροφή. Ούτε οι τόσοι νεκροί. Μετά από 6 χρόνια ψυχοθεραπείας με δυο διαφορετικούς θεραπευτές σταμάτησα πριν 3 μήνες, καθώς με την ψυχολόγο μου είπαμε ότι είμαι έτοιμη να ζήσω χωρίς αυτή.

Μόνο που νιώθω ότι τελικά να που ένα τέτοιο γεγονός μου προκάλεσε ταχυκαρδία και αϋπνία.

Πώς το αντιμετωπίζετε εσείς; Δεν γίνεται να ζω με τόσο φόβο, αλλά μου είναι αδύνατο να το διαχειριστώ. Προσπάθησα να μιλήσω σε φίλους, μπας και το γαληνέψω, αλλά δεν κατάφερα και πολλά. Σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση, αλλά και να κρύβω κάτω από το χαλί το γεγονός δεν νομίζω ότι βοηθάει. Αλλά πόσους σεισμολόγους να ακούσεις που λένε ότι ίσως έρχεται και εδώ;

ΑΠΟ ΤΟΝ – Ρία

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Απαντώ υπερεπειγόντως επειδή είναι όντως ένα συγκλονιστικό ζήτημα που μας άγγιξε όλους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Υπάρχουν δύο άξονες άγχους και φόβου στο μήνυμά σου.

Το πρώτο, το οποίο συμμεριζόμαστε όλοι μας, είναι αυτό που λες: το 7.8 δεν χωνεύεται με τίποτα. Είναι συγκλονιστικό μέγεθος κι η ανθρώπινη καταστροφή τεράστια, άδικη, σκληρή. Επειδή είναι τόσο κοντά μας, και γεωγραφικά, και ως γενικότερη κουλτούρα (όπως ήταν η Ιταλία στην πρώτη φάση της πανδημίας), νομίζω δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έχει λυπηθεί βαθιά με αυτά που βλέπει. (Δεν εννοώ ότι δεν λυπούνται οι άλλοι λαοί, βεβαίως και λυπούνται με τέτοια καταστροφή, εννοώ για μας είναι κάτι πιο κοντινό με όλες τις δυνατές έννοιες.)

Σε αυτό δεν υπάρχει κάτι να κάνεις. Ακριβώς την ίδια σκέψη έκανα με σένα για τα παιδιά και τους γονείς κι ακριβώς την ίδια κίνηση. Πόσο ευλογημένοι είμαστε και δεν το συνειδητοποιούμε μέσα στην πιεστική καθημερινότητά μας…Ας βοηθήσουμε όσο μπορούμε τους ανθρώπους που ξεσπιτώθηκαν και έχουν μείνει ανέστιοι, και στην Τουρκία και στην Συρία. (όπου η κατάσταση ίσως είναι ακόμη πιο δραματική επειδή η ανθρωπιστική βοήθεια δεν φτάνει με την ίδια ευκολία). Πληροφορίες ΕΔΩ.

Για το δεύτερο ζήτημα όμως που τίθεται, κάτι μπορείς να κάνεις. Εφόσον έχεις κάνει ψυχοθεραπεία, γνωρίζεις ότι οφείλεις να αποδεχτείς το συναίσθημά σου και να το διαχειριστείς με εκλογίκευση και μεθοδολογία. Αυτή τη στιγμή φοβάσαι μη τυχόν ο σεισμός “έρθει” και προς τα εδώ. Ο φόβος αυτός δεν είναι αβάσιμος, όμως ευτυχώς για μας έχει μια δικλείδα ασφαλείας. Το συγκεκριμένο ρήγμα της Αραβικής πλάκας που συγκρούστηκε με την πλάκα της Τουρκίας δεν συνδέεται άμεσα με το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας, εκείνο που είχε δώσει τους μεγάλους σεισμούς του 1999. Αυτό δεν είναι κάτι αντικρουόμενο στις αποτιμήσεις των σεισμολόγων, είναι εντελώς αντικειμενικό και μπορείς να το δεις στο Google και μόνη σου.

Έπειτα, όπως ήδη ειπώθηκε, οι κτηριακές προδιαγραφές στον ελληνικό χώρο είναι πού αυστηρότερες και το κυριότερο συνήθως ακολοθούνται οι αντισεισμικοί κανονισμοί, ακριβώς επειδή έχουμε πλήρη συνείδηση της σεισμικότητας της περιοχής μας.

Επιπλέον γεωγραφικά η χώρα έχει άλλο ένα πλεονέκτημα στα ρήγματα και τους σεισμούς: η πλειοψηφία των σεισμών έχει υποθαλάσσιο επίκεντρο, με αποτέλεσμα να εκτονώνεται η μεγαλύτερη ενέργεια σε έκταση μη κατοικημένη.

Τέλος, έχουμε μια μίνιμουμ εκπαίδευση στο πώς να αντιδράσουμε σε σεισμούς (αναλυτικές οδηγίες στο civilprotection.gr) και καλό είναι να έχουμε ένα προσωπικό πρωτόκολλο σε περίπτωση σεισμού, που θα μας ησυχάσει ώστε να ξέρουμε ότι δεν θα επικρατήσει πανικός αλλά οργανωμένο σχέδιο.

Δηλαδή:

• έχουμε πρόχειρα κλειδιά και μετρητά πάντα
• έχουμε πάντα φορτισμένα κινητά κοντά μας
• έχουμε περασμένους αριθμούς άμεσης ανάγκης στις γρήγορες επαφές, συμπεριλαμβανομένου του 112
• έχουμε πρόνοια για το πώς εγκαταλείπουμε το κτήριο σε περίπτωση ανάγκης κι εμείς και τα παιδιά μας
• έχουμε ένα μικρό φακό κοντά στην εξώπορτα ή στο κομοδίνο μας
• γνωρίζουμε να κλείσουμε γενικό ρεύματος και νερού, αν προλαβαίνουμε πριν εγκαταλείψουμε το κτήριο (για να αποτρέψουμε άλλες ζημιές)
• αν λαμβάνουμε φάρμακα τα έχουμε κοντά μας πάντοτε ή σε μέρος που μπορούμε να τα πάρουμε γρήγορα μαζί μας

Δεν πιστεύω ότι δεν θα φοβάσαι επειδή σου είπα αυτά τα πράγματα, ο φόβος είναι αυτοπροστασία κι είναι απαραίτητος μερικές φορές. Αλλά τουλάχιστον απαντώ ψύχραιμα όπως κι εσύ άλλωστε εκτιμάς στις απαντήσεις μου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News