Η Ρένα απαντά: Έχω άγχος πότε θα προλάβω

Η ημερομηνία λήξης με το άγχος πότε θα προλάβω είναι μια σύλληψη ελέγχου.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημέρα Ρένα, και σε όλη την παρέα ampa.

Υπάρχει κάτι που με βασανίζει πάρα πολύ σαν σκέψη, ειδικά από τότε που έγινα 30 (εδώ και έξι μήνες περίπου).

Σε αυτή την ηλικία, δεν έχω κάνει κάτι σεξουαλικα, ειμαι παρθένα. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος, απλώς δεν βρήκα μέχρι στιγμής κάποιον που πραγματικά να με ελκύει, αλλά και ταυτόχρονα να τον εμπιστεύομαι κιόλας για να προχωρήσω μαζί του στην πράξη.

Οι υπόλοιποι τομείς της ζωής μου είναι μια χαρά, δεν έχω παράπονο. Έχω αγαπημένη οικογένεια, φίλους, δουλειά και χόμπι. Δε μου έχει λείψει κάτι συναισθηματικά, μέχρι προσφάτως πραγματικά δεν αισθανόμουν κάποιο κενό, κι αυτό μάλλον είναι ακόμα ένας παράγοντας που δεν είχα την ανάγκη να ψαχτω για σχέσεις νωρίτερα.

Άλλο είναι λοιπόν που με προβληματίζει.

Θέλω να κάνω οικογένεια. Θέλω παιδακια κάποια στιγμή. Όχι τώρα, αλλά κάποια στιγμή σίγουρα. Και αισθάνομαι ότι τα περιθώρια να γνωρίσω κάποιον στενεύουν. Θεωρητικά τον άντρα που θα επιλέξεις για σύντροφο ζωής (και για πατέρα των παιδιών σου, επίσης πολύ σημαντικό) πρέπει να τον γνωρίζεις πολύ καλά πριν προχωρήσεις σε τόσο σοβαρή και μόνιμη σχέση μαζί του. Δηλαδή minimum πέντε χρόνια γνωριμιας πριν έρθουν γαμοι/σύμφωνα και παιδιά. Εγώ όμως δεν έχω αρχίσει καν τη σεξουαλική μου ζωή ακόμα. Πράγμα που σημαίνει ότι, και τώρα να τον γνωρίσω τον κατάλληλο (ας υποθέσουμε χάριν του σεναρίου ότι υπάρχει περίπτωση να βρεις τον κατάλληλο με την πρώτη, γελάω), από τα 35 μου και μετά μιλάμε για παιδιά.

Παρότι ευτυχώς δεν έχω κάποιο γυναικολογικο πρόβλημα, και πάλι φοβάμαι ότι μεγαλώνοντας δε θα μπορώ πλέον να κάνω παιδιά, ή ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολο. Από την άλλη φυσικά, δε θέλω και να πανικοβληθω, να πάω να ξεπαρθενιαστω με τον πρώτο τυχοντα απλά από άγχος, και μετά επίσης από άγχος να προχωρήσω σε δέσμευση και παιδιά (σε κάτι δηλαδη που θα είναι εφ’ όρου ζωής) τόσο επιπόλαια με κάποιον που ενδεχομένως δε θα ξερω καλά. Τα παιδιά δεν είναι στραγάλια, όπως ούτε και οι ψυχές μας. Πιστεύω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερο λάθος, κι ότι κάτι τέτοια μπορεί να σου καταστρέψουν όχι μόνο τη δική σου τη ζωή, αλλά και των παιδιών που θα έχεις.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Πραγματικά με έχει αγχώσει πολύ το συγκεκριμένο ζήτημα.

Ευχαριστώ και καλή συνέχεια

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγχωμένη

__________________

Aς οργανώσουμε τη συζήτηση

Φίλη αγχωμένη, έχεις ενστερνιστεί το άγχος της κοινωνίας που μας θέλει όλες μανούλες με δικά μας (βιολογικά) παιδιά και που στο όνειρο αυτό βάζει ημερομηνία λήξεως στις γυναίκες -αλλά όχι στους άντρες. Οπωσδήποτε υπάρχουν δεδομένα της βιολογίας, αλλά δεν είναι τόσο ασφυκτικά όσο γενικά προβάλλεται. Υπάρχουν στις μέρες μας γυναίκες που τεκνοποιούν και σε μεγαλύτερες ηλικίες, είτε φυσικά, είτε υποβοηθούμενα. Υπάρχουν επίσης γυναίκες που υιοθετούν κι επιτελούν αξιοθαύμαστο έργο.

Όμως αυτό που σε προβληματίζει σχετικά με την σεξουαλική σου ζωή σε συνδυασμό με την επιθυμία απόκτησης παιδιών το βρίσκω κάπως μπερδεμένο στην σκέψη σου κι ίσως δεν εντοπίζεις το θεμελιώδες. Πάμε να το δούμε.

Αναφέρεις την παρθενία στα 30 ως πρόβλημα υπό την έννοια ότι μέχρι να βρεις άντρα κατάλληλο για παιδιά θα ξημερώσει. Αυτό είναι ούτως ή άλλως δύσκολο και για τις μη παρθένες γυναίκες γύρω μας. η εύρεση κατάλληλου πατέρα για τα παιδιά μας είναι πράγματι κάτι δύσκολο, όχι βέβαια ακατόρθωτο. Αναφέρεται πάρα πολύ τακτικά στο Α μπα. Ούτε παίρνει αναγκαστικά 5 χρόνια με το ρολόι για να “δοκιμάσεις” τον άλλον, επειδή μπορεί να έχει τα εχέγγυα κι αυτό φαίνεται και νωρίτερα. Ή να μην τα έχει τελικά αλλά αυτό να αποκαλυφθεί αφού γίνουν τα παιδιά, είναι μια από τις αβεβαιότητες της ζωής, όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, οι θεοί γελούν.

Εγώ εντοπίζω το πρόβλημα αλλού.

Δεν είναι κακό να είναι κανείς παρθένος ή άπειρος στο σεξ. Από μόνο του είναι ΟΚ, δεν επιφέρει κάποια ντροπή. Υπό προϋποθέσεις μπορεί να συμβεί. Ούτε κρίνονται οι άνθρωποι με βάση το σεξουαλικό τους παρελθόν, δεν υπάρχει κάποιο τζηζ νούμερο. Γράφεις επί λέξει για την κατάσταση: “απλώς δεν βρήκα μέχρι στιγμής κάποιον που πραγματικά να με ελκύει, αλλά και ταυτόχρονα να τον εμπιστεύομαι κιόλας για να προχωρήσω μαζί του στην πράξη”. Και κατόπιν “δε θέλω και να πανικοβληθω, να πάω να ξεπαρθενιαστω με τον πρώτο τυχοντα απλά από άγχος”. Δεν ξέρω αν δεν το συνειδητοποιείς, αλλά δεν σε απασχολεί πραγματικά να κάνεις σεξ, δεν σε καίει. (Αλήθεια τι κάνεις; Αυνανίζεσαι συχνά; Μήπως είχες επαφές με πρακτικές άνευ διείσδυσης; Δεν μας το λες, ενώ έχει τεράστια σημασία) Εφόσον τόσα χρόνια δεν σε έχει ελκύσει κάποιος, μήπως είσαι ασέξουαλ; Είναι μια πιθανότητα και κακώς δεν το επεξεργαζόμαστε περισσότερο. (Εδώ έχει συζήτηση στο φόρουμ μας) Γενικά ακούω πολύ κόσμο να αναφέρει παρθενίες σε μεγάλες ηλικίες και ενώ δέχομαι το “δεν έτυχε”, προβληματίζομαι ότι αν έχει περάσει μια δεκαετία και υπάρχει ένα σωρό κόσμος γύρω τους, μα όντως κανένας δεν τους γυάλισε; Τι κριτήρια άραγε έχει μια κοπέλα σήμερα; για να κάνει σεξ; Μήπως αυτά τα κριτήρια τελικά δεν είναι σεξουαλικά αλλά κάτι άλλο; Κι έρχομαι στο δεύτερο σκέλος αυτού που λες που απαντά στο ερώτημά μου.

Γράφεις “Να τον εμπιστεύομαι κιόλας” και μετά “(όχι) να πάω να ξεπαρθενιαστώ με τον πρώτο τυχόντα”. Για κάποιον λόγο που δεν κατονομάζεις, αλλά που ίσως οφείλεται σε εξωτερικές προσλαμβάνουσες (οικογένεια, θρησκεία, κακές ιστορίες που έχεις ακούσει κι επηρεάστηκες; ποιός ξέρει), έχεις κάπως μυθοποιήσει την παρθενία και την διείσδυση. Η είσοδος του κόλπου σου δεν αποτελεί κρατικό μυστικό που θα κρίνει τις τύχες του μέλλοντός σου ή του πλανήτη για να χρειάζεται ο υποψήφιος να περάσει του λιναριού τα πάθη μέχρι να χρισθεί ο κατάλληλος. Ούτε είναι κάποιο σπλάττερ θρίλερ η περιβόητη πρώτη φορά που θα σε στιγματίσει με πυρωμένο σίδερο. Δεν είναι ο πρώτος τυχόντας αυτός με τον οποίο θα κάνεις σεξ, όμως απ’αυτό μέχρι το να πληροί ενδελεχή λίστα δεξιοτήτων έχει μια απόσταση. Μήπως προτού σκεφτείς τα παιδάκια πρέπει να αναλογιστείς ότι κάνοντας μια συμβατική οικογένεια, ο συμβατικός σύζυγος θα περιμένει συμβατικά κι αυτός συχνό σεξ; Αν αυτό αποτελεί κόκκινη γραμμή για σένα θα υποφέρεις. Είναι απόλυτα ΟΚ να ακολουθείς την εσωτερική σου φωνή. Κι από κει και πέρα βρίσκεις λύσεις αναλόγως. Τον εαυτό σου δεν πρέπει να προδίδεις, καθώς αυτόν μόνο έχεις σίγουρο σε αυτή τη ζωή.

Η Ρένα απαντά: Πώς να γίνει καλύτερα αυτή η περίφημη πρώτη φορά;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News