Η Ρένα απαντά: Έχασα το μωρό μου και δεν μπορώ να ξεπεράσω την απόρριψη από το περιβάλλον μου

Το να ξεπεράσεις το χαμό ενός μωρού είναι κάτι που παίρνει πολύ χρόνο και δεν βρίσκεις υποστήριξη πουθενά, ακριβώς επειδή δεν ξέρουν να σε στηρίξουν.

_______________

Η ιστορία της Βάσιας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητό ampa,
Είμαι 20 χρονών και σπουδάζω οικονομικά.Είχα σχέση 2 χρόνια με κάποιον 10 χρόνια μεγαλύτερό μου.Το καλοκαίρι ήμουν έγκυος και μόλις του το ανακοίνωσα, εξαφανίστηκε. Υπήρχαν εντάσεις με τους συγγενείς μου σχετικά με την έκβαση της εγκυμοσύνης μου και γενικότερα η μόνη στήριξη που είχα τότε ήταν από την κολλητή μου. Την ίδια χρονική περίοδο,η υγεία του πατέρα μου χειροτέρεψε και χρειάστηκε να διακόψει τις χημειοθεραπείες του.

Εγώ τελικά απέβαλα στις 9 εβδομάδες, αλλά δεν μπορώ να το ξεπεράσω την απόρριψη (όχι μόνο από το περιβάλλον μου,αλλά και από το μωρό που έφυγε).

Επίσης δεν μπορώ να ξεπεράσω την κακία των συγγενών μου. Όσο ήμουν έγκυος δεν με σεβάστηκαν, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να με μειώσουν και να μου επιβάλουν τη γνώμη τους. Όταν απέβαλα, χάρηκαν όλοι. Έλεγαν πόσο τυχερή είμαι που δεν θα έχω παιδί από τώρα, ότι το μωρό μου ήταν κάτι μικρό και άχρηστο που είχε χρωμοσωμικές ανωμαλίες (παρόλο που δεν φάνηκε κάτι τέτοιο στη βιοψία)…
Έχω μιλήσει σε ψυχολόγο, ένιωσα ότι δεν με καταλαβαίνει.

Ξέρω ότι έχουν περάσει μήνες, όμως δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι.
Προσπαθώ να προχωρήσω, τώρα κάνω την πρακτική μου, αλλά δεν υπάρχει κάτι που να μην μου θυμίζει ότι απέτυχα.

Τις προάλλες, μια κυρία στο γραφείο επέστρεψε από άδεια κυήσεως και κερνούσε γλυκά, οι παλιές μου συμμαθήτριες ανεβάζουν τα μωρά τους στα social,όταν βλέπω μωρά στο δρόμο,κλαίω. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά,κάθε φορά που βγαίνω με την κολλητή μου και τον αρραβωνιαστικό της, συζητούν μπροστά μου το ότι θέλουν να κάνουν ένα παιδί, χωρίς να υπολογίζουν πόσο με στεναχωρεί.Δεν αντέχω ούτε να το ακούω, αν όντως το εννοούν δεν ξέρω πόσο χειρότερα θα νιώσω.

Νιώθω αδικημένη,δεν με καταλαβαίνει κανένας.Μετά την αποβολή ,έχω χάσει τον εαυτό μου,τώρα κοντεύω να χάσω και τον πατέρα μου… Προσπαθώ να απομακρυνθώ από αυτές τις αναμνήσεις,αλλά τις βρίσκω συνέχεια μπροστά μου.

Είναι φυσιολογικό να νιώθω τόσο μόνη; Μπορεί κάποιος να καταλάβει πως νιώθω;Πως θα βρω δύναμη να προχωρήσω; Θα απαλύνει ποτέ αυτός ο πόνος;

ΑΠΟ ΤΗΝ -Βάσια

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Σε καταλαβαίνω εγώ, όσο δεν φαντάζεσαι. Συλλυπητήρια. Και καλή δύναμη για τον πατέρα σου, μακάρι να το ξεπεράσει.

Δεν μιλάμε για τις αποβολές, δεν μιλάμε και δεν βοηθάμε με αυτόν τον τρόπο. Το έχουμε συζητήσει εδώ στο ampa και είναι καιρός να μιλήσουμε με ειλικρίνεια.

Ναι, ο πόνος είναι αβάστακτος, επειδή έχεις κάνει όνειρα για το παιδί σου. Όσο πιο προχωρημένη μάλιστα μια εγκυμοσύνη, τόσο περισσότερα. Όμως όχι, δεν σε απορρίπτει το μωρό. Δεν έχει κάποια συμπαντική διαίσθηση για να γίνει κάτι τέτοιο, τα ιατρικά συμβάντα δεν κάνουν ηθικές κρίσεις. Είναι κάτι πάρα πολύ συχνό, πάρα πολύ συνηθισμένο και σε ΚΑΜΜΙΑ περίπτωση δεν σημαίνει αποτυχία.

Ναι, είναι μια βλακεία που λένε για τις χρωμοσωματικές ανωμαλίες, καθώς πολλές αποβολές δεν οφείλονται σε κάτι τέτοιο. Είναι μια βολική καραμέλα για να αποσείσουν την αμηχανία του να πουν κάτι. Δεν είναι εύκολο να το αναγνωρίσεις και καλύτερα να ακούει κανείς, παρά να μιλάει, όταν μαθαίνει τέτοια γεγονότα.

Ναι, μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις αν θέλεις ή δεν θέλεις μια εγκυμοσύνη, και μόνο εσύ κρίνεις τη ζωή σου πώς θα είναι με παιδί ή άνευ. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να σε κρίνει.

Όμως δεν φταίνε οι άλλοι που είναι στον μικρόκοσμό τους, που ασχολούνται με τα παιδιά, τα μωρά, κλπ. Πιθανόν απλώς εσύ τα προσέχεις τώρα επειδή σε απασχολεί ακόμη. Όπως όταν είσαι έγκυος βλέπεις παντού εγκύους γύρω σου…

Δεν θέλω να σου χρυσώσω το χάπι. Πάντοτε στιγμές-στιγμές θα αναρωτιέσαι πώς θα ήταν αυτό το παιδάκι, ένα τσίγκλισμα όταν θα χάνεται το βλέμμα σου στο παρελθόν. Όμως δεν χάθηκε η δική σου ζωή. Θα χαρείς με άλλες χαρές που θα έρθουν κι αυτό στο εγγυώμαι. Η ζωή δεν σταματά. Αυτή είναι η ομορφιά της κι η μεγάλη της ευθύνη.

ΥΓ. Εκπλήσσομαι πάντως που οι παλιές συμμαθήτριες σου έχουν ήδη μωρά. Σίγουρα ξεφεύγουν από το μέσο ηλικιακό όρο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News