Η Ρένα απαντά: Έχασα την ομορφιά μου μέσα σε λίγους μήνες

Η ομορφιά είναι κατάσταση του νου ως έναν βαθμό κι απαιτεί πνευματική εγρήγορση.

__________
Η ιστορία της Βοϊδομάτας όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητη Ρενα,
Ειμαι fan εδω και τουλαχιστον ενα χρονο…..

Η επικεφαλιδα σε αυτο που με απασχολει τους τελευταιους 8 μηνες ειναι οτι νιωθω οτι εχασα την ομορφια μου απο τη μια μερα στην αλλη. Ειμαι 46 ετων και μεχρι πριν απο λιγους μηνες ημουν παρα πολυ ευχαριστημενη με την εμφανιση μου. Ειχα παντα φυσικο λουκ με ελαχιστο μακιγιαζ. Μου αρεσε να κοιταζομαι στον καθρεφτη και να βγαζω σελφις, κι ας με ελεγαν φιλαρεσκη μερικοι καλοθελητες. Το επαγγελμα μου εχει να κανει με τα εσωψυχα του ανθρωπου και σε καμια περιπτωση αυτη η εμμονη με την ομορφια δεν ηταν η μοναδικη πτυχη της ζωης μου.

Ξαφνικα επαθα ενα αυτοανοσο και ενω εχω κανει τις ενδεδειγμενες θεραπειες (που ειχαν παρα πολλες παρενεργειες που δεν εχουν φυγει ακομα), μαλλον η εμφανιση μου δεν θα αλλαξει. Οι πονοι εφυγαν και αυτο ειναι που ενδιαφερει τους γιατρους περισσοτερο, αλλα εγω εμεινα με το “νεο” μου προσωπο και ειναι το πρωτο πραγμα που βλεπω στον καθρεφτη καθε μερα……ειναι πολυ δυσκολο για εναν ανθρωπο που ολη του τη ζωη αντλουσε δυναμη και θετικη ενεργεια απο την εξωτερικη του εικονα.

Συγκεκριμενα εχουν αλλαξει τα ματια μου και το βλεμμα μου και ολοι ξερουμε ποσο σημαντικα ειναι και ποσο αλλαζουν την εικονα…..αν καποιος με βλεπει πρωτη φορα ισως να μην το καταλαβει, αλλα αυτοι που με ξερουν το βλεπουν βεβαια……Άλλοι ειναι περισσοτερο και αλλοι λιγοτερο διακριτικοι. Μερικες αντιδρασεις με εκαναν να κλαψω αμεσα…..μερικοι νομιζουν οτι ειναι botox gone wrong.

Γενικα ενω ημουν ενας ανθρωπος που εδινα πολλη σημασια στην ομορφια, στη συμμετρια του προσωπου, και στην καλαισθησια γενικοτερα, (στον εαυτο μου, στην επιλογη συντροφου κτλ), τωρα πιανω τον εαυτο μου συχνα σε φασεις αυτολυπησης και αυτο μου σπαει τα νευρα…..

Ειναι οκ να λυπομαστε τον εαυτο μας ή ειναι καταντια? (Ερωτηση πρωτη). Δεν ειναι οτι κλειστηκα στο καβουκι μου ή περναω καταθλιψη, απλα θα κλαψω για το συγκεκριμενο θεμα τουλαχιστον μια φορα την ημερα και θα σκεφτω “γιατι εγω?” Φυσικα ξερω οτι η απαντηση ειναι “γιατι οχι εγω”….και μετα θα συνεχισω να κανω αυτο που εκανα…

Επισης, πιστευεις οτι υπαρχει κατι σαν υβρις? (Ερωτηση δευτερη). Ειναι δυνατον να χασεις ακριβως αυτο που σου αρεσε πιο πολυ πανω σου απο τη μια στιγμη στην αλλη ;(σημειωτεον οτι δεν μου ειχε περασει ποτε απο το μυαλο οτι μπορουσε να γινει αυτο, δλδ καμια σχεση με αυτοαναπληρουμενη προφητεια).

Να σημειωσω οτι κανω ψυχοθεραπεια εδω και πολλα χρονια αλλα συνηθως μιλαω για αλλα θεματα μαζι της, πχ διαζυγιο, παιδια, σχεσεις κτλ.
Μερικες φορες διαισθανομαι και μια χαιρεκακια στους ανθρωπους οταν αναφερομαι στο συγκεκριμενο θεμα….του στυλ τωρα “τα κεφαλια μεσα, καιρος ηταν και για σενα” το οποιο με στεναχωρει ακομα περισσοτερο.

Να αναφερω οτι ο φιλος μου προσπαθει να με ανεβασει ψυχολογικα οσο μπορει, αλλα το προβλημα μου εχει να κανει μονο με μενα. Μου ειναι αδυνατο να δω φωτογραφιες ή βιντεο που τραβηχτηκαν πριν απο 6 μηνες…..εκει με πιανει παλι η αυτολυπηση.
Αυτα, ευχομαι καλη χρονια σε ολους!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Βοϊδομάτα

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή φίλη, σ’ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Χτίζουμε μια σχέση εδώ με τις αναγνώστριες, να νιώθουν ότι θα τις φροντίσουμε, δεν θα τις κάνουμε χειρότερα -κι αν πούμε κάτι λίγο πιο σκληρό είναι πάντοτε με καλή προαίρεση να προφυλάξουμε, ποτέ για να επιχαίρουμε με την δυστυχία του άλλου. Καλή χρονιά και σε σένα!

Στο θέμα σου. Υποψιάζομαι νόσο Grave’s που απαιτεί ρύθμιση του θυρεοειδούς, σωστά; Αν είμαι σωστή, κι αν κατανοώ σωστά όσα έχω διαβάσει, είναι η ασθένεια η ίδια κι όχι η φαρμακευτική αγωγή που προκαλεί τα συμπτώματα στους οφθαλμούς. Το 50% των ασθενών με νόσο Grave’s έχουν συμπτώματα από τους οφθαλμούς, τα οποία εμφανίζονται στο 75% των περιπτώσεων μέσα σ’ ένα έτος προ ή μετά τη διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού. Κάτι παρόμοιο και με την θυρεοειδοπάθεια Hashimoto, που είναι επίσης αυτοάνοσο με διαφορετική συμπτωματολογία. Ήταν να μην σου τύχει, κι όπως σωστά λες έτυχε επειδή υπάρχει τυχαιότητα. Eίναι αυτό που είναι.

Εξ όσων διαβάζω (και πάντοτε εφόσον πέφτω μέσα στην υπόθεση, αλλά ισχύει και γενικότερα αυτό που θα πω) υπάρχουν δυνατότητες κάποιας βελτίωσης μέσω ενεργειών από εξειδικευμένο γιατρό αφού η ασθένεια έρθει σε ύφεση, είτε με φάρμακα, είτε με ακτινοβολίες, είτε με οφθαλμική επέμβαση. Θα πρέπει όμως όλα αυτά να τα υποδείξει γιατρός οφθαλμίατρος-οθφαλμοχειρουργός κι όχι εγώ, όπως καταλαβαίνεις.

Εκεί που θέλω να εστιάσω είναι ότι είσαι τυχερή που βρήκες το αυτοάνοσο γρήγορα κι έλαβες θεραπεία, ότι έχεις υποστηρικτικό σύντροφο, κι ότι κακώς δεν μιλάς γι’αυτό στην ψυχοθεραπεία σου. Γιατί δεν μιλάς; Επειδή τα θέματα εμφάνισης έχουμε μάθει να τα αντιμετωπίζουμε ως επουσιώδη, ενώ δεν είναι. Δεν είναι επουσιώδη για την ψυχολογική μας ισορροπία, εννοώ, η οποία επεμβαίνει στο πώς αισθανόμαστε και λειτουργούμε. Να μιλήσεις στην ψυχοθεραπεία σου, να αναλύσετε μαζί πώς αισθάνεσαι, γιατί νιώθεις ότι πρέπει να αυτολυπηθείς, πώς θα το διαχειριστείς πιο αποτελεσματικά.

Δεν είναι κατάντια να νιώθεις έτσι. Είναι ακόμη πολύ φρέσκο, δεν είχες τον χρόνο να συνηθίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και λογικό μου ακούγεται μια αλλαγή να προκαλεί έναν αποπροσανατολισμό, μην είσαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό σου. Δώσε στον εαυτό σου το περιθώριο να θρηνήσει αυτό που πίστευες σημαντικό για σένα, να το αποδεχτεί, να κάνει ένα παζάρι μ’αυτό (έχασα αυτό αλλά κέρδισα εκείνο). Θέλει το χρόνο του όλο αυτό.

Όπως κι η αποδοχή του χρόνου που όλα τα χαλάει, όλα τα ρημάζει. Μαζί και τα όμορφά μας σημεία. Επομένως δεν είναι ύβρις, κακώς το σκέφτεσαι έτσι, είναι αντίθετα η ανθρώπινη μοίρα. Γηράσκουμε, είναι προνόμιο, όχι κατάρα. Η εναλλακτική θα ήταν να πεθάνουμε πολύ πολύ νέοι για να έχουμε πανέμορφο πτώμα. Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Και προτείνω αυτό να λες και στους χαιρέκακους, οι οποίοι ματαιωμένοι οι ίδιοι επιχαίρουν που βλέπουν την ατυχία αποτυπωμένη σε έναν άλλο άνθρωπο. Που νομίζουν ότι αυτό τους εξισώνει σε μια φανταστική κονίστρα ανταγωνισμού. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν φίλοι σου.

Πιστεύω ότι έχεις επηρεαστεί κυρίως επειδή νιώθεις ότι ελεειονολογείς τον εαυτό σου για κάτι που η κοινωνία κρίνει ως ματαιόδοξο και νιώθεις ενοχή που σε στενοχωρεί αυτό, το νιώθεις ως την αμαρτία της περηφάνειας. Το σκεπτικό αυτό όμως είναι παραλυτικό και δεν βοηθάει.
Πάρε το χρόνο να θρηνήσεις όπως είπα, αλλά παράλληλα θυμήσου αυτό που είπε ο στρατηγός Αννίβας. Aut viam inveniam aut faciam (Είτε θα βρω οδό, είτε θα δημιουργήσω). Εκτός των συμβουλών ενός οφθαλμιάτρου, μπορείς να διερευνήσεις πώς στυλιστικά θα μπορούσες να υποβαθμίσεις το χαρακτηριστικό αυτό: με δημιουργικό μακιγιάζ (το pinterest είναι γεμάτο ιδέες για λύσεις παροδικές κι ανώδυνες, σου βάζω κι ένα tutorial του Youtube παρακάτω), με έναν εντυπωσιακό σκελετό γυαλιών που θα κάνει δήλωση από μόνος του και θα αποπροσανατολίζει από το βλέμμα το ίδιο, με ένα νέο εντυπωσιακό κούρεμα-βαφή των μαλλιών που θα κινεί το βλέμμα των άλλων και των δικών σου προς τα κει. Υπάρχει πάρα πολύ υλικό στο διαδίκτυο σχετικά. Θέλει κάποιο ψάξιμο και έρευνα, αλλά αυτή η διαδικασία λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά. Θα το δεις στην πράξη.

Καλή δύναμη και ψηλά το κεφάλι! Για να μην καταλαβαίνει ο κόσμος τι ακριβώς συνέβη σημαίνει η κατάσταση είναι αρκετά αντιμετωπίσιμη κι ήπια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News