Η Ρένα απαντά: Δίνω Πανελλήνιες φέτος και δεν θέλω να υπάρχουν διχόνοιες ανάμεσα στους γονείς μου

Οι Πανελλήνιες… Κι η οικογένεια που διατηρείται με τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο, ανάμεσα στους γονείς.

__________
Η ιστορία της Penelele kai trelele όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπημένη μου Ρενα

Το πρόβλημα μου αφορά ένα οικογενειακό πρόβλημα με τους δικούς μου. Εγώ φέτος δίνω πανελλήνιες και βλέπω ότι η μαμα μου ζορίζεσαι πολύ με την συνύπαρξη με τον μπαμπά μου. Αρχικά να πω ότι πάντα υπήρχαν διαφωνίες και μαλώναμε όλοι μεταξύ μας, αλλά πάντα τα βρίσκαμε, γιατί υπάρχει αγάπη και κατανόηση. Όπως και πάντα υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ τους και συγκρούσεις, αλλά η μαμα μου πάντα τον συγχωρούσε για το καλό της οικογένειας χωρίς εκείνος να πει τη λέξη συγγνώμη. Να πω ότι ο ίδιος είναι χαρακτήρας που δεν αποδέχεται το λάθος του, και αν δεν του πω ότι εδώ έκανες λάθος, δεν φέρθηκες σωστά, μπορεί να μην το καταλαβει καν και θέλει να περνάει το δικό του.

Χθες έγινε χαμός για ζήτημα κοινής εργασίας τους στα οικονομικά και η μαμα μου έπεσε πολύ ψυχολογικά ενώ δεν τον κατηγόρησε για τίποτα εκείνος επειδή έχει ευθύνη το πήρε προσωπικά ότι εκείνη τον κατηγορεί. Να πω επίσης ότι επειδή τώρα είναι άνεργος και ασχολείται με οικογενειακή δουλειά της μητέρας μου, μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, λέει ότι βρίσκεται σε πιο μειονεκτική θέση για αυτό και πάει να βγει από πάνω. Είχε πει η ιδια παλιοτερα πόσες φορές οτι θα ήθελε να τον χωρίσει, αλλά η αλήθεια είναι οτι δεν θα το ήθελα καθόλου γιατι μας θεωρώ πολύ καλή οικογένεια και θεωρώ οτι θα χαλούσε το μεταξύ μας με τον πατέρα μου, γιατί κατά τα αλλα μας προσέχει πολύ.

Ξέρω οτι θα μου πείτε οτι δεν είναι δουλειά μου να μπω στη μέση και να ανακατευτω, αλλα θα ήθελα το καλύτερο και για τους δυο και για εμένα, γιατί οι επόμενοι μήνες θα είναι απαιτητικοί και δεν χωράνε διχόνοιες.

Επισης τους συμβουλεύω για έναν ψυχολόγο για να δουν το πράγμα διαφορετικά με τον εαυτό τους. Ρενα μου οποιαδήποτε συμβουλή θα ήταν χρήσιμη
Ευχαριστώ προκαταβολικά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Penelele και trelele

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Είναι αυτό που λένε “καθένας το βιολί του”. Κατανοώ πόσο πίεση νιώθεις με το τέρας των Πανελληνίων να αχνοκοιτάζει από το βάθος του διαδρόμου, αλλά ειλικρινά δεν σου κρύβω ότι στενοχωρήθηκα που το γράμμα σου δεν βλέπω να συνειδητοποιείς ότι η οικογένεια ως έχει είναι καλή μόνο ως προς την γονική σχέση που έχεις με τους γονείς σου. Μεταξύ τους δεν είναι καλά κι αγαπημένοι. Ή έστω, κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, καθώς και τις προσωπικές τους ματαιώσεις. Ο πατέρας σου, ας πούμε, με αυτό που είπε ότι θέλει να βγαίνει από πάνω επειδή νιώθει ευνουχισμένος λόγω ανεργίας ομολογεί με μεγάλη διορατικότητα ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα βασικού εγωϊσμού. Μόνο κάποιος που νιώθει καλά με τον εαυτό του μπορεί να είναι απόλυτα λειτουργικός στις σχέσεις του.

Για να φτάνει η μητέρα σου να λέει πολλές φορές, και μπροστά σου, ότι θα ήθελε να χωρίσει, και παρ΄όλ’αυτά να μένει, όπως φαίνεται, σημαίνει ότι κάνει άπειρο τουμπεκί σε γυναικεία ζητήματα για τα οποία είσαι ακόμη κάπως άπειρη ώστε να τα κατανοήσεις στο βάθος τους.

Η δε συμβουλή περι ψυχολόγου τοποθετεί μεγαλύτερη δύναμη στα χέρια του επαγγελματία απ’αυτή που δύναται να ασκήσει απέναντι σε δυο μεσήλικες με παγιωμένες δυναμικές μεταξύ τους. Τι περιμένεις να γίνει; Να τα βρουν μέχρι να δώσεις εσύ Πανελλήνιες ώστε να μην υπάρχουν διχόνοιες; Δεν γίνεται αυτό. Οι γονείς σου, επειδή φαίνεται να αγαπούν εσένα, μάλλον θα κάνουν μια αθόρυβη “ανακωχή” για να διαβάσεις πιο ήσυχα, αλλά τα προβλήματα θα παραμείνουν επειδή είναι δομικά. Είναι οι γονείς που μένουν μαζί για το παιδί. Δεν είναι οι μοναδικοί που το κάνουν αυτό, όμως δεν είναι και μια δυναμική που μπορεί να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη. Πήρε χρόνια για να φτάσει ως εδώ.

Δεν υπάρχει δυστυχώς συμβουλή για το ερώτημα τι να κάνεις ώστε να έρθουν τα πράγματα όπως τα επιθυμείς. Εσύ θα ασχοληθείς με το δικό σου ζήτημα, επειδή δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς, θα απλώσεις τα φτερά σου να πετάξεις (κατά προτίμηση σε άλλη πόλη, αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα) κι εκείνοι θα βρουν το δρόμο τους όπως εκείνοι ξέρουν καλύτερα. Είτε αλλάζοντας πράγματα, είτε μένοντας ως έχει με την σκέψη ότι ό,τι έγινε έγινε, είτε χωρίζοντας καθένας την διαδρομή του με οποιονδήποτε τρόπο.

Ως γυναίκα προς γυναίκα κάποια στιγμή θα κάνετε μια μεγάλη συζήτηση με την μητέρα σου κι ίσως, με την ωριμότητα των νέων φοιτητικών εμπειριών και της ανεξαρτησίας από το στάτους της έφηβης, σιγά σιγά  απομυθοποιήσεις “την πολύ καλή οικογένεια”. Είναι ένα αναγκαίο στάδιο της ενηλικίωσης αυτό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News