Η Ρένα απαντά: Δεσποινίς ετών 38

H εύλογη προσδοκία αλλά κι η διαφοροποιημένη πραγματικότητα.

_________
Η ιστορία της Δεσποινίς ετών 38 όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα ,μου αρεσουν οι απαντήσεις σου και τα σχόλια από κάτω ,οπότε θα σου πω το δικό μου θέμα .Είμαι 38 και ήταν 30. Βγαίναμε για 1,5 χρόνο ,με καβγάδες μεν αλλά 1,5 χρόνο είχαμε σχέση . Συνειδητοποιήσα ότι η πηγή των καβγάδων ήταν μι : εγώ ήθελα γάμο, παιδιά ή έστω συμβίωση και αυτός όχι . Πληγώθηκα αλλά τον έδιωξα οριστικά και του είπα ότι αυτός είναι ο λόγος.

Η ερώτηση μου είναι , τι περίμενε βγαίνοντας με μια κοπέλα στα 38 ,για 1,5 χρόνο και έδειξε ξαφνιασμένος; Ότι δεν θα υπήρχε αυτή η πιθανότητα; Πίστευε ότι θα “τα είχαμε ” αιώνιως;
Ναι είναι 30.Δεν είναι μωρό .Ίσως περισσότερο με ενοχλεί ότι δεν ήθελε προοπτική .Αν υπήρχε ένα πλάνο από μεριάς του μπορεί να έκανα υπομονή μέχρι τα 40+.
Δε ξέρω αν όντως ήθελα παιδί .Τον γάμο και την συμβίωση όμως ναι.

Ρένα, υπάρχει περίπτωση να βρεθεί άντρας που σε 1,2 χρόνια με τις δεδομένες συνθήκες να θέλει κάτι πιο δεσμευτικό ή να το πάρω απόφαση και να το αναβάλλω επ’αοριστον; Εγώ θέλω να υπάρχει πλάνο. Στα 28 μου δεν ήθελα.Τώρα όμως καίγομαι ,δε ντρέπομαι να το πω .Τι κάνουμε τώρα;

ΑΠΟ ΤΟΝ – Δεσποινίς ετών 38

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ πολύ!

Έχουμε αναλύσει το θέμα της δυσκολίας του σύγχρονου σχετίζεσθαι πολλές φορές, μια αναζήτηση στη στήλη είναι διαφωτιστική. Δεν είναι επομένως κάτι το καινοτομικό αυτό που θα πω. Οι περισσότεροι άντρες δεν είναι έτοιμοι στα 30 να “νοικοκυρευτούν” επειδή: 1) δεν είναι εργασιακά-οικονομικά ανεξάρτητοι όπως παλιότερα, 2) λαμβάνουν ήδη σεξ και συντροφικότητα χωρίς τις υποχρεώσεις της συμβίωσης, 3) λόγω πατριαρχίας θεωρούν ότι έχουν ακόμη πολλά χρόνια μπροστά τους για να σκεφτούν για τεκνοποίηση, 4) λόγω πατριαρχίας έχει επικρατήσει η άποψη ότι η συμβίωση, ο γάμος κι η “σοβαρή σχέση” είναι θηλιά στο λαιμό τους αντί ευχάριστη και ικανοποιητική εμπειρία.

Σίγουρα δεν είσαι η μόνη που τα διαπιστώνεις αυτά κι ιδιαίτερα στην ηλικία στην οποία είσαι, όπου είναι εύλογο κι απόλυτα κατανοητό και σεβαστό να σκέφτεσαι τα τεκνοποιητικά περιθώρια.

Το θέμα είναι ότι εκείνοι που έχουν την διάθεση να τεκνοποιήσουν ή να συμβιώσουν θα το κάνουν όταν βρουν εκείνη που θεωρούν κατάλληλη. Οι υπόλοιποι και κατάλληλη να είναι η γυναίκα δίπλα τους, σύμφωνα με τα κριτήρια που γενικώς τίθενται δεν θα το κάνουν.

Πολύ καλά έκανες και του το είπες, ώστε να είσαι σαφής κι εξηγημένη. Αμφιβάλλω ωστόσο ότι αυτό θα έκανε κάποια τεράστια διαφορά στην μετέπειτα νοητική του συγκρότηση. Όσο εκείνου το ρολόι δείχνει να έχει μονάδες να δαπανήσει, η “ελευθερία” του μετράει παραπάνω.

Δυστυχώς πλάνο που να τίθεται εξαρχής είναι παγίδα. Αυτοί που θα το έχουν είναι διατεθειμένοι να κάνουν οικογένεια περίπου όπως λάχει (είναι απελπισμένοι λόγω προχωρημένης ηλικίας τους ή έλλειψης ευκαιριών). Αντίθετα εκείνοι που είναι πιο άνετοι και διατεθειμένοι σε τέτοια προοπτική θα εστιάζουν περισσότερο στο πώς θα πάει η γνωριμία πριν θέσουν οποιοδήποτε πλάνο, επομένως δεν θα μπορούν να υποσχεθούν κάτι αρκετά πρώιμα. Κοινώς, ούτως ή άλλως πριν από κανένα εξάμηνο ή χρόνο, μια τέτοια συζήτηση δύσκολα εγγυάται καλές εξελίξεις (Εσύ ξέρεις σε δυο-τρεις μήνες γνωριμίας αν θες να δέσεις τη ζωή σου μαζί με κάποιον;)

Ένα ερώτημα που δεν έχει θέσει ακόμη στον εαυτό σου αλλά είναι σημαντικό είναι το εξής: γιατί σε απασχολεί τόσο πολύ ο γάμος;

Η συντροφικότητα ή τα παιδιά το κατανοώ, είναι απόλυτα σαφές κι ανθρώπινο, η μεν συντροφικότητα είναι παναθρώπινη ανάγκη και δεν υπάρχει τίποτα στραβό με αυτή την επιθυμία, τα δε παιδιά είναι κάτι που καλώς ή κακώς συμβαίνει σε ένα πλαίσιο ηλιακιακό λίγο-πολύ, ακόμη και με τη βοήθεια της τεχνολογίας και της επιστήμης.

Ο γάμος όμως, ως θεσμός, ως συμβόλαιο, γιατί είναι τόσο επιτακτικός; Το γεγονός ότι υπογράφεις με το ψευδώνυμο Δεσποινίς ετών 38 δείχνει ότι η κοινωνική πίεση έχει κατορθώσει να σε αλώσει και να επηρεάζει τις αποφάσεις που παίρνεις για την ζωή σου. Δικαίωμά σου βέβαια, δεν το κρίνω αξιολογικά, ό,τι θέλει ονειρεύεται καθένας. Πρόσεξε όμως, επειδή είναι μεγάλο το ρίσκο να συνδεθείς νομικά με τον πρώτο τυχόντα αν η βιασύνη προλάβει την ψυχραιμία. Συνεχίζεις να βγαίνεις με κόσμο, δοκιμάζεις, τεστάρεις συμβατότητα (με τον προηγούμενο δεν είχατε), και καλή τύχη!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News