Η Ρένα απαντά: Δεν υπάρχει νορμάλ πορνογραφία, επιτέλους;

Έχει τόσος πολύ κόσμός (ή μάλλον άντρες γιατί αυτά τα site απευθύνονται πρωτίστως σε cis-het άντρες) αιμομικτικές φαντασιώσεις; Τι φάση;

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Η ερώτηση που θα κάνω είναι πραγματική και σοβαρή. Γιατί κατά τη γνώμη σου στα δημοφιλή site πορνό υπάρχει τόόοοοοσο πολύ υλικό και καλά με αιμομιξία, τύπου stepmother,stepbrother,stepsister κλπ κλπ. Και μάλιστα εμφανίζεται πρώτο πρώτο με το που ανοίγεις την σελίδα. Έχει τόσος πολύ κόσμός (ή μάλλον άντρες γιατί αυτά τα site απευθύνονται πρωτίστως σε cis-het άντρες) αιμομικτικές φαντασιώσεις; Τι φάση;;;;;

ΑΠΟ ΤΗΝ – είμαι για απλή γυναίκα και θέλω απλά να δω μια απλή τσόντα

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Eίναι δημοφιλές στους φεμινιστικούς κύκλους να κατηγορείται η πορνογραφία για τα πάντα, κληρονομιά του δευτεροκυματικού φεμινισμού (Dowrkin, McKinnon, κλπ). Όμως εδώ πιστεύω έχουμε προχωρήσει από την αναπαραγωγή όσων έχουν ήδη συζητηθεί και χρησιμοποιούμε το βιωματικό και την καθημερινή εμπειρία, μαζί με την κριτική μας ικανότητα, για να εξερευνήσουμε τι κινητοποιεί τις γυναίκες. Όλες απλές γυναίκες είμαστε, άλλωστε.

Πρώτα πρώτα θα σταθώ στη λέξη αιμομικτικό που αναφέρεις. Μα άμα αφορούν σε stepmother, stepbrother, stepsister δεν είναι αιμομικτικά! Το step είναι η κρίσιμη λέξη που διαφοροποιεί: είναι θετή μητέρα, θετός αδερφός, θετή αδερφή. Αλλά θα αντιπαρέλθω ακόμα κι αυτή την τεχνική λεπτομέρεια, που σίγουρα τοποθετείται στο πλαίσιο political correctness, θέτοντας άλλο ένα επιχείρημα.

Η πορνογραφία ας δεχτούμε ότι είναι οπτική αναπαράσταση που «απευθύνεται πρωτίστως σε cis-het άντρες» -το «λευκοί» ξεχάσαμε, χιχιχι. Όμως μπορώ να σου παραθέσω ένα σκασμό λογοτεχνικά έργα, πολλά εξ αυτών κλασικά και καθιερωμένα, με δημογραφικό κοινό που δεν είναι στενά cis-het άντρες. Η αιμομιξία είναι ένα επαναλαμβανόμενο, προκλητικό μοτίβο στην κλασική λογοτεχνία. Οι συγγραφείς έχουν χρησιμοποιήσει το ταμπού για να εξερευνήσουν θέματα κληρονομικής κατάρας, καταδικασμένου πάθους και ακραίας ψυχολογικής απομόνωσης. Άλλοτε λειτουργούν ως ιστορίες πρόληψης, άλλοτε ως ηθικός μπούσουλας για το αρχαιότερο ταμπού, πάντοτε όμως γαργαλώντας τη γνώση ότι κάνουμε σεξ με τους ανθρώπους που είναι στο οικείο περιβάλλον μας, στον κύκλο μας. Ξεκινώντας από τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή (που διαμόρφωσε ολόκληρη ψυχαναλυτική θεωρία με τεράστια επιδραστικότητα), περνώντας στο Κρίμα που είναι πόρνη του Τζον Φορντ (ένα Ιακωβίτικο βιβλίο με άξονα το σαφώς αιμομικτικό και καταδικασμένο ρομαντικό πάθος μεταξύ των αδελφών Τζιοβάνι και Άναμπελα), την Πτώση του οίκου των Άσερ του Έντγκαρ Άλαν Πόε (γοτθική ιστορία που υπαινίσσεται την κλειστοφοβική σχέση μεταξύ των διδύμων Ρόντερικ και Μαντλίν Άσερ ως προθαλάμου της καταστροφής), τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλι Μπροντέ (όπου η παιδιόθεν σχέση των θετών αδελφών Χίθκλιφ και Κάθριν Έρνσο λειτουργεί με οιονεί αιμομικτικά υπονοούμενα και σπάσιμο των κοινωνικών κανόνων), Οι Τσένσι του Πέρσι Σέλεϊ (ποιητικό δράμα βασισμένο στην αληθινή, τρομακτική αφήγηση ενός σαδιστή πατέρα που βιάζει την κόρη του) και ως και το Άντα ή Πάθος, ένα Οικογενειακό Χρονικό του Ναμποκώφ (μυθιστόρημα που επικεντρώνεται σε μια δια βίου αιμομικτική ερωτική σχέση δυο αδερφών). Παρεμπιπτόντως όλα αυτά έχουν μεταφραστεί και στα (νεο)ελληνικά για όποιαν ενδιαφέρεται.

Τι συμπεραίνουμε; Ότι το αιμομικτικό είναι μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Και μπορεί να γίνει επικίνδυνο υπό όρους, παρόλο που πάντοτε οριοθετούμε και στηλιτεύουμε το κυριολεκτικό του σπάσιμο στη ζωή.

Όπως γράφει η κοινωνική ανθρωπολόγος Άννα Αποστολίδου, «Το ταµπού της αιµοµιξίας, εξαιρετικά πρόσφορο για φεµινίστριες που το βλέπουν ως τον πρωταρχικό µετασχηµατισµό του βιολογικού στο κοινωνικό φύλο,
διατυπώνεται από την Μπάτλερ ως «διάχυτη πολιτισµική φαντασίωση», η οποία παράγει τη δοµική συγγένεια ως απόρροια της ανταλλαγής των γυναικών. Έτσι, οι «ιδρυτικές αφηγήσεις» του εικοστού αιώνα, η ψυχανάλυση και ο δοµισµός, που εισήγαγαν τον ψυχικό έµφυλο πυρήνα και την ψυχική έµφυλη ουσία, αντίστοιχα, µπαίνουν στο στόχαστρο της ανθρωπολογικής κριτικής, ανασηµασιοδοτώντας «το διπολικό σχήµα µέσα από το οποίο το φύλο έχει εννοιολογηθεί στο πολιτισµικό πλαίσιο της δυτικής µεταφυσικής».

Όμως το θέμα δεν είναι στενά η αιμομιξία, στα sites πορνογραφίας υπάρχει ό,τι μπορείς να φανταστείς (δεν το έμαθες από μένα). Μπορείς να αναζητήσεις «ηθικά παραγόμενο περιεχόμενο φιλικό στις γυναίκες», εκεί όμως σε προειδοποιώ ότι θα σκοντάψεις σε άφθονο περιεχόμενο συναινετικού bdsm. Θα σου κακοφανεί κι εκείνο άραγε; Γιατί; Αξίζει να το σκεφτείς. Αξίζει επίσης να σκεφτείς ότι δεν μοιράζεται όλος ο κόσμος τα προσωπικά μας ερωτικά γούστα κι αυτό είναι απολύτως ΟΚ. Το κυρίως θέμα είναι άλλο.

Το θέμα είναι ότι πυλώνας της ερωτικής λαχτάρας είναι το πλησίασμα της θεότητας, το ξεπέρασμα της ανθρώπινης διάστασης. Γι’αυτό οι Γάλλοι ονοματίζουν τον οργασμό «μικρό θάνατο» κι οι αρχαίοι Έλληνες, κατά Ησίοδο, έβαζαν τον Έρωτα γιο της Νύχτας και δίπλα στον Ύπνο και τον Θάνατο (που τους φαντάζονταν δίδυμα αδέρφια τα οποία γεννήθηκαν χωρίς διαμεσολάβηση πατέρα). Στον δρόμο αυτόν αναγκαστικά εμπλέκεται αυτό που διαφοροποιεί τον άνθρωπο: η σκέψη. Η φαντασίωση δομείται πάνω στους κανόνες της κοινωνίας που σπάζουν, ώστε να προκύψει ακριβώς η προαναφερόμενη λειτουργία του ταμπού, του απαγορευμένου. Είναι τόσο αρχαία αυτή η λειτουργία του tabu/ταμπού, ανθρωπολογικά, που παρατηρείται και σε κοινωνίες με προ-γεωργική δομή. Επομένως οτιδήποτε προσεγγίζει τα όρια του απαγορευμένου γίνεται γαργαλιστικό λόγω της δομής στην οποία μεγαλώσαμε, εξ ου κι η δημοφιλία αυτών που με μια λέξη ο μέσος άνθρωπος θα χαρακτηρίσει «ανωμαλίες». Παραβλέπει πιθανώς ότι η φαντασία δεν γίνεται πράξη, μπορεί κάλλιστα να παραμένει στη φαντασία αιωνίως με λίγη καλή θέληση. Πολλές φαντασιώσεις δεν θέλουμε να τις πραγματοποιήσουμε ποτέ και το γνωρίζουμε καλά αυτό. Η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι  πλούσια σε φαντασιώσεις και αυτοαναφορικότητα, αυτό είναι γνωστό εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν είναι η αντρική πλουσιότερη. Το απαγορευμένο λοιπόν γίνεται «καύσιμο της επιθυμίας» κι όταν κάποτε αυτό το καύσιμο σπαταλιέται βλέποντας τους άλλους να το ξοδεύουν, όπως δηλαδή στην θέαση πορνογραφίας, αποτελεί μια εύκολη, άκοπη, «φθηνή» ηδονή, καθώς δεν καταναλώνουμε ατομικό καύσιμο, αλλά το καύσιμο των άλλων. Μάλιστα στην πορνογραφία είναι συμβολικά διπλό το καύσιμο των άλλων, καθώς οι συμμετέχοντες (με την εξαίρεση του amateur) είναι ηθοποιοί που υποδύονται την καύση του καυσίμου της επιθυμίας! Βλέπουμε ένα όνειρο μέσα σε όνειρο, που θα έλεγε κι ο Poe.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News