Η δυστυχία είναι κάτι πιο αόριστο και γενικό. Κι ορισμένοι έχουν μια τάση να κοροϊδεύουν τους πιο ευαίσθητους.
__________
Η ιστορία της Ν όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Με αφορμη το προσφατο χαμο της γατουλας μου, η δευτερη φιλεναδα που χανω σε διαστημα 2 χρονων.. η πρωτη γατουλα πηγε απο ανακοπη, τυχαιο γεγονος, δεν μπορουσαμε να την προλαβουμε. Στον υπνο της. Η δευτερη ομως γατουλα ειχε ασθενεια την οποια ο κτηνιατρος δεν διεγνωσε σωστα. Απο τοτε δεν μπορω να κοιμηθω, εχω πεσει σε μελαγχολια. Βλεπω ποσα πανε στραβα, ποσα δεν μπορουμε οι ανθρωποι να ελεγξουμε. Νιωθω μονιμα ελλειπης, λιγη, πως δεν κανω αρκετα. Πως μπορουσα να κανω κι αλλα. Και μονιμα πιεζω τον εαυτο μου. Πριν 10 χρονια ειχα δει μια γιαγια ζητιανα κι ακομα σκεφτομαι πως ντραπηκα να της αγορασω φαγητο. Δεν ζητησε, ζητιανευε στον δρομο. Ημουν με παρεα και ντραπηκα να κανω αυτο που ενιωθα σωστο.
Στον αντιποδα, πολλοι εχουν εκμεταλλευτει αυτη μου την ευαισθητη πλευρα. Θυμαμαι τη συμμαθητρια στο λυκειο που με πιεζε να της στελνω καρτα στο κινητο και δεν μπορουσα να της αρνηθω. Ενω λοιπον δεν θελω να ειμαι κλαψιαρα και ευαισθητη, με μερικα περιστατικα με πιανουν τρομερα κλαματα. Οπως με τη γατουλα μου την ομορφη. Κατηγορω τον κτηνιατρο, αλλα ξερω πως ολοι κανουμε λαθη, εδω κανουν οι γιατροι στους ανθρωπους, ειναι ανθρωπινο. Δεν ξερω πως να παλεψω τη δυστυχια, διαβαζω εδω και αλλους ανθρωπους που νιωθουν ετσι και ηθελα κι εγω να σας μιλησω για τον πονο της καρδιας μου. Δεν εχω ερωτηση, αλλα καθε κουβεντα θα ηταν καλοδεχουμενη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Γ
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Συλληπητήρια βρε καρδιά για το γατούνι. Είναι τόσο άσχημο να χάνεται μια ζωούλα.
Είσαι ένα ευαίσθητο κορίτσι, το κατάλαβα, και σε προβληματίζει. Όμως αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη. Μοιάζεις να την ταυτίζεις με την υποχωρητικότητα. Η υποχωρητικότητα δεν είναι ευαισθησία, είναι ένα είδος δειλίας, να μην κακοχαρακτηριστείς από κάποιον με μεγαλύτερη εξουσία. Η ανάγκη αποδοχής είναι που σε ζορίζει και κατόπιν επαναστατεί μέσα σου η συμπόνια, για την γιαγιούλα, για τη γατούλα, για τον κόσμο όλο.
Βάλε την ευαισθησία σε χρήση για καλό σκοπό. Ναι, δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα. Ενδεχομένως δεν είναι καν θέμα ικανότητας του κτηνιάτρου. Ορισμένες καταστάσεις είναι μη αναστρέψιμες, ακόμη κι αν διαγνωστούν σωστά, ξέρεις. Όμως με ενέργεια, κι όχι ευχολόγια, με αγώνα, καθημερινό και οργανωμένο, ατομικό αλλά και συλλογικό, φέρνουμε τις αλλαγές που μπορούμε να ελέγξουμε.
Kαι τέλος έχει σημασία να διαχωρίσουμε αν έχουμε σημάδια κατάθλιψης (με την βοήθεια ψυχοθεραπευτή) ή αν έχουμε κάποια άλλη κατάσταση που μας φέρνει δυστυχία για τον πόνο των άλλων. Αν δυσκολεύεσαι να ελέγξεις την ζωή σου, πάντα είναι καλή η κουβέντα με έναν ειδικό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Υποψιάζομαι κάτι βαθύ που έχει να κάνει με την οικογένεια σου … Μου δίνεις την εντύπωση ανθρώπου που δεν πήρε αγάπη από το σπίτι του…