Eίναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να μην ξεπερνιούνται ποτέ; Ενώ δεν έχουμε τριβή και καθημερινότητα. Εμείς μπορούμε να μείνουμε αξέχαστοι για άλλους; Για απωθημένα ο λόγος.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Κάποιοι άνθρωποι δεν ξεπερνιούνται ποτέ; Σας συμβαίνει κι εσάς να γνωρίζετε κόσμο αλλά να υπάρχουν αυτοί οι ένας ή δύο άνθρωποι που δεν ξεχάσατε ποτέ και αναρωτιέστε πώς θα ήταν η ζωή σας μαζί τους. Μπορεί κι εμείς να είμαστε αυτοί οι άνθρωποι για άλλους. RIP στους χαμένους έρωτες
ΑΠΟ ΤΗΝ – ονειροπόλα
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η στήλη είναι γειωτική και φέτος είπαμε θα αποδομήσουμε τα κλισέ με μασέτα. Το κάνω λοιπόν με καθαρή συνείδηση.
Αυτές οι πεποιθήσεις που αναφέρεις είναι καλές, εξαιρετικές θα έλεγα, για να τα λένε βιβλία αισθηματικής υφής και βιντεάκια youtube και tiktok και για να πουλάνε (όλοι κάτι πουλάνε, μη το ξεχνάς) σε ένα κοινό που διψάει για κάτι πολύ συγκεκριμένο και πανανθρώπινο: να δώσει νόημα στη ζωή. Έτσι έχουμε τίτλους όπως “Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι“., “οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο”, “ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο” (Πυξ Λαξ σας κοιτάω!) και άλλα τέτοια πάρα πολλά και πιασάρικα. Έλκουν όλα την καταγωγή τους από τον αυλικό έρωτα, l’amour courtois, των τροβαδούρων και τρουβέρων της μεσαιωνικής Γαλλίας (και κατόπιν όλης της δυτικής Ευρώπης), ένα σώμα λογοτεχνίας που εξαίρει τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Και γι’αυτό λέγονται ρομαντικές αυτές οι αντιλήψεις, άλλωστε, επειδή το κίνημα του Ρομαντισμού του 19ου αιώνα προσέτρεξε στην αναπόληση του Μεσαίωνα ως αντίδραση στον Διαφωτισμό (είναι αυτό που λέγαμε τις προάλλες, ότι η πορεία της ιστορίας δεν είναι γραμμική).
Μουσικό ιντερμέτζο (σχετικού περιεχομένου για να το εμπεδώσουμε) και συνεχίζουμε την ανάλυση από κάτω.
Η ζωή είναι τόσο χαοτική, δύσκολη και γεμάτη προκλήσεις, που η έλλειψη ελέγχου και γνώσης κανόνων αποσυντονίζει τους πάντες. Κάποιοι εξ ημών έχουμε λόγω ίσως εμπειριών (ή καλωδίωσης ή και τα δύο) απομυθοποιήσει την αξία του ελέγχου. Άλλοι όμως έχουν μεγάλη ανάγκη ελέγχου για να μπορέσουν να βάλουν σε νόημα την δική τους της ζωή, αλλά και την ύπαρξη γενικότερα. Αυτό το λένε πίστη, θρησκεία, κάρμα, σύμπαν, ζώδια, νέα τάξη πραγμάτων, οτιδήποτε επιλέξει κανείς με διαφοροποιήσεις στο περιτύλιγμα και την ποιότητα επιχειρημάτων, όμως στην ουσία πάντοτε περιτύλιγμα της ανάγκης ελέγχου. Το να νιώθουμε ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο, ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αξέχαστοι και είναι το ριζικό μας να ενωθούμε μαζί τους, ή ότι εμείς είμαστε τόσο σημαντικοί για άλλους ανθρώπους ώστε να μείνουμε αθάνατοι (!) στο μυαλό τους, δίνει νόημα στην ζωή μας, μας παρέχει αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, κατοχυρώνει αυταξία. Δίνει σχήμα και πίστη στην ύπαρξη. Αποβάλλει το φόβο.
Δες το με τον τρόπο που έχει αναρωτηθεί κι άλλος κόσμος στην ποπ κουλτούρα, αν τα παραπάνω σου φάνηκαν βαριά και κουλτουρέ.
“Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο ομάδες. Όταν βιώνουν κάτι ευτυχές, η ομάδα νούμερο ένα το βλέπει ως κάτι περισσότερο από τύχη, περισσότερο από σύμπτωση. Το βλέπουν ως σημάδι, ως απόδειξη, ότι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω, που τους προσέχει. Η ομάδα νούμερο δύο το βλέπει ως καθαρή τύχη. Απλά μια ευτυχισμένη συγκυρία της τύχης. Είμαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι της ομάδας νούμερο δύο κοιτάζουν αυτά τα δεκατέσσερα φώτα με πολύ υποψιασμένο τρόπο. Για αυτούς η κατάσταση είναι πενήντα-πενήντα. Μπορεί να είναι κακό, μπορεί να είναι καλό. Όμως κατά βάθος νιώθουν ότι ό,τι κι αν συμβεί, είναι μόνοι τους. Και αυτό τους γεμίζει φόβο. Ναι, υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι στην ομάδα νούμερο ένα. Όταν βλέπουν αυτά τα δεκατέσσερα φώτα, βλέπουν ένα θαύμα. Και βαθιά μέσα τους, νιώθουν ότι ό,τι και να συμβεί, θα υπάρχει κάποιος εκεί να τους βοηθήσει. Και αυτό τους γεμίζει ελπίδα. Έτσι αυτό που πρέπει να αναρωτηθείς είναι τι είδους άνθρωπος είσαι; Είσαι το είδος που βλέπει σημάδια, που βλέπει θαύματα; Ή πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είναι απλά τυχεροί; Ή, δες την ερώτηση ως εξής: Είναι δυνατόν να μην υπάρχουν συμπτώσεις;”
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καταλαβαίνω τι εννοείς, το νιώθω και εγώ όμως μετά επιστρέφω στην πραγματικότητα. Πρώτον γιατί προφανώς ό,τι υπήρχε δεν ήταν δυνατό για να είμαστε μαζί με κάποιους ανθρώπους, κάποιος δεν το ήθελε αρκετά και δεύτερον είναι όλο τόσο τέλειο στο μυαλό μας γιατί δεν ξέρουμε πώς θα ήταν η καθημερινότητά μας μαζί και πολύ πιθανό να ξενερώναμε και να ξεφούσκωνε όλο αυτό στο κεφάλι μας. Το άγνωστο το κάνει ιδανικό.
Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε Πυξ-Λαξ και σκέφτονται αγάπες και λουλούδια; Γιατί εμένα το μόνο που μου περνάει από το μυαλό όταν άκουω τους στοίχους τους είναι ποιος να είναι ο προμηθευτής τους…
Αυτό που λες λέγεται απωθημένο, κ είναι συνήθως καταστάσεις οι οποίες δεν έκαναν τον κύκλο τους κ μας έχουν αφήσει τα ψυχουλακια τους. Μπορεί να είναι με ανθρώπους που ερωτευτήκαμε ή κ για όνειρα που είχαμε για μας. Συνήθως (ειδικά με τους ανθρώπους) συνηθίζουμε να ωραιοποιουμε καταστάσεις οι οποίες δεν υπάρχουν κ να χτίζουμε ένα ολόκληρο σενάριο στο μυαλο μας το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γινόταν καν πραγματικότητα διότι οι άνθρωποι δεν θα είχαν αυτόν τον υπέροχο χαρακτήρα που τους έχουμε δώσει με το μυαλό μας. Μην ανησυχείς πάντως, ο περισσότερος κόσμος το έχει περάσει αυτό τουλάχιστον μια… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης τι πάει να πει “ποτέ”. Μόνο αν πεθάνεις την επόμενη ώρα μπορεί να ξέρεις αν ξεπέρασες κάτι τελικά ή όχι.
Η μόνη περίπτωση που το είχα πάθει ήταν όταν ήμουν σε μία άχρηστη σχεση που δε με κάλυπτε και αναπολούσα τον πρώην επειδή ήταν 4/10 και ο νυν ηταν 2/10 οπότε ο πρώην φαινόταν κατι σπουδαίο και μοιραίο. Όταν βρηκα σχεση της προκοπής απορούσα με τον εαυτό μου με όλες τις αηδίες που σκεφτόμουν για τον πρώην. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεπερνιούνται, απλά παίρνει καιρό να βελτιώσεις τη ζωή σου και φαντάζουν έτσι. Υπάρχει φυσικά και το trauma bonding αν ήταν κάποιος σε κακοποιητική σχέση που θελει βοηθεια απο ειδικο ψυχικής υγείας, αλλά ξεπερνιέται και αυτό σε… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς
Ναι είναι δυνατόν, ιδίως αν κάτι έμεινε ανεκπλήρωτο ή ημιτελές χωρίς να προλάβει να επέλθει απομυθοποίηση. Επίσης, βάσει κάποιων εμπειριών μου εικάζω ότι συνήθως είναι μονόπλευρο.
Συμφωνώ τόσο πολύ με την απάντηση. Ναι, φυσικά και ο έρωτας είναι από τα πιο όμορφα, εξυψωτικά και δυνατά πράγματα που μπορεί να νιώσει κανείς. ΟΜΩΣ, το να μένει κάποι@ για χρόνια κολλημέν@ σε μια κατάσταση (πόσο μάλλον αν αυτή η κατάσταση ήταν μια προσδοκία που δεν πραγματώθηκε ποτέ), σημαίνει απλούστατα ότι το άτομο αυτοπαγιδεύτηκε σε ένα δίχτυ φαντασιώσεων και αρνήθηκε πεισματικά να βγει από εκεί μέσα και να ζήσει στην πραγματική ζωή (ειδικά αν είσαι πάνω από 25, που πιθανολογώ όμως ότι δεν είσαι). Η κοινωνία έχει μια τάση να υπερομαντικοποιεί ανεκπλήρωτους έρωτες (εσύ ας πούμε όταν σκέφτεσαι πώς… Διαβάστε περισσότερα »
Με το που διάβασα το ερώτημα ,το μυαλό μου πήγε σε ανθρώπους γενικά κι όχι αποκλειστικά σε σχέσεις
Ναι, κάποιοι άνθρωποι αφήνουν αποτύπωμα
Είτε είπαμε μια κουβέντα μαζί τους είτε είχαμε σχέση ζωής
Κάτι γίνεται ,ένας ηλεκτρισμός ,μια χημεία,μας αφήνουν ανεξίτηλη την παράσταση της ύπαρξής τους
Τώρα για πρώην σχέσεις πολύ πιθανόν αυτό να είναι αποτέλεσμα σεναρίων που φτιάχνει το μυαλό μας κι είναι εξιδανικευμένα
Ακόμη ένα μουσικό ιντερμέτζο, με υπέροχη μουσική, και στίχους που περιγράφουν επακριβώς αυτές τις καταστάσεις: « Pour ne pas vivre seul » = Για να μη ζούμε μόνοι Η πρώτη στροφή λέει: Για να μη ζούμε μόνοι ζούμε μ’ένα σκύλο, ζούμε με τριαντάφυλλα ή μ’ένα σταυρό Για να μη ζούμε μόνοι παίζουμε θέατρο, αγαπάμε μια ανάμνηση, μια σκιά, οτιδήποτε Για να μη ζούμε μόνοι ζούμε για την άνοιξη κι όταν η άνοιξη πεθάνει για την επόμενη άνοιξη Για να μη ζω μόνη σ’αγαπώ και σε περιμένω για να έχω την ψευδαίσθηση ότι δεν ζω μόνη. Pour ne pas vivre seul on vit… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστώ για το τραγούδι. Εξαιρετικό, καταπληκτικοί οι στίχοι (πόσο μάλλον αν σκεφτεί κανείς ότι γράφτηκε το 1972).
Πολύ ωραία απάντηση Ρένα. Και όπως είχε πει και ένας καθηγητής μου στη φιλοσοφική όταν κάναμε λογοτεχνία 19ου αιώνα, “αυτό το κίνημα και τα καλλιτεχνικά του παράγωγα μας έχουν κάνει τεράστιο κακό κοινωνικά σε επίπεδο αναπαραστάσεων”. Τότε στα 20 κάτι μου είχε κάνει εντύπωση σα σχόλιο αλλά δεν το είχα καταλάβει. Δέκα χρόνια και άπειρες απογοητεύσεις μετά το αντιλήφθηκα πλήρως βιωματικά.