Είναι μια σκέψη κι αυτή και πρέπει να είναι σεβαστή. Πώς όμως κατέληξε εκεί; ´
_____________
Η ιστορία της Μη Φυσιολογικής (;) όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Ρένα μου,θα σου πώ το πρόβλημα μου με λίγα λόγια επειδή δυσκολεύομαι λόγω της κατάστασης μου,και θέλω πολύ τη γνώμη σου.Είμαι έγκυος στο πρώτο παιδί,σε λίγες μέρες μπαίνω στον 9ο μήνα,και ο γιατρός μου μου είπε πως εκτός απροόπτου θα γεννήσω με φυσιολογικό τοκετό.Το πρόβλημα μου λοιπόν είναι,άν μπορεί να χαρακτηριστεί ώς πρόβλημα κάτι τέτοιο,πως δέν θέλω ο σύζυγος μου να είναι παρών κατά τη διάρκεια του τοκετού,όσο και άν εκείνος μου έχει εκφράσει επανειλημμένα αυτή του την επιθυμία.Μου έχει πεί πως θέλει όσο τίποτα να είναι δίπλα μου εκείνη τη στιγμή και πως θα ήταν κρίμα να του στερήσω αυτή την ανεπανάληπτη εμπειρία.Του το έχω αρνηθεί χωρίς να δέχομαι κουβέντα πλέον,δείχνει πως έχει σεβαστεί την απόφαση μου,αλλά νομίζω πως απλά έχει συμβιβαστεί επειδή δέν μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Δέν θέλω Ρένα,έτσι απλά.Θεωρώ πως αυτή είναι μία στιγμή πολύ προσωπική για τη γυναίκα και το πλάσμα που θα βγεί από το σώμα της,το έχουν κάνει δισεκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο,και δέν πρόκειται για κάτι τόσο ξεχωριστό ώστε να παρευρίσκονται και άλλοι πέρα από τους απόλυτα ειδήμονες.Μπορεί να φανεί κυνικό αυτό που έγραψα,όμως εγώ έτσι νιώθω.
Λατρεύω τον σύζυγο μου,δέν έχουμε κανένα άλλο πρόβλημα,αναρωτιέμαι όμως άν αυτή η απόφαση μου μας επηρεάσει σε κάτι.Η γνώμη σου θα μου ήταν πολύτιμη.Σε ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ -Μη Φυσιολογική (;)
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Κάθε επιθυμία σε τόσο κρίσιμες στιγμές πρέπει να γίνεται σεβαστή. Και προφανώς δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς, η πρωταγωνίστρια είσαι εσύ εκείνες τις ώρες.
Αυτό που δεν μας λες αλλά θα κάνω μια τραβηγμένη υπόθεση, είναι μήπως έχεις εσωτερικά επηρεαστεί από κάτι που λέγεται σε μελλοντικούς γονείς -και συγκεκριμένα σε πατεράδες: “να μην είσαι παρών στην αίθουσα τοκετού επειδή δεν θα ξαναμπορέσεις να δεις ερωτικά τη γυναίκα σου”. (Εννοούν λόγω του κάπως σπλάτερ θεάματος, που είναι άλλωστε το φυσιολογικό για ένα τοκετό).
Αν είναι λοιπόν ΑΥΤΟ που σε απασχολεί, μπορείς να ηρεμήσεις. Πρέπει να είναι πολύ ευαισθητούλης και κυρίως αρκετά μισογυνικούλης κάποιος για να πάθει τέτοια άπωση που να μην μπορεί να αντιμετωπίσει το κατ’εξοχήν όργανο που δεχεται διείσδυση ως αυτό που εκ φύσεως διεκπεραιώνει τον τοκετό! Πολλοί άντρες ήταν παρόντες σε τοκετούς και μια χαρά λειτούργησαν κατόπιν ερωτικά, τρανή απόδειξη ότι έκαναν κι άλλα παιδιά.
Ούτε σε διαβεβαιώ θα σε απασχολεί τέτοιες ώρες πώς θα φαίνεσαι κι αν θα είσαι στην δεκτική κατάσταση να κάνεις κουβέντα και κους κους με τον άντρα σου στην αίθουσα τοκετών. Είναι δύσκολη δουλειά ο τοκετός και σου απορροφά την προσοχή εξ ολοκλήρου. Άσε που μετά από το παιδί θα σε δει σίγουρα με αίματα (λόχια), με γάλατα να τρέχουν από το στήθος, κουρασμένη, εξαντλημένη κλπ. Η αγάπη ανθίζει σε κάτι τέτοιες σπουδαίες στιγμές, δεν μειώνεται.
Όμως με τόσες γέννες που καταλήγουν να γίνουν για διάφορες αιτίες με καισαρική (όπου απαγορεύεται η παρουσία άλλων πλην του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού) θα έλεγα ότι το να τον αποκλείεις από την διαδικασία εκ προοιμίου ίσως να το μετανιώσεις κατόπιν. Είναι ανακούφιση να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο στις αρκετές ώρες που διαρκεί όλη η διαδικασία του τοκετού κι ας είναι να σου κρατά απλά το χέρι.
Μέχρι εδώ εστιάζω τελείως στη δική σου ψυχολογική κατάσταση και στις σκέψεις σου και λέω τελικά να κάνεις αυτό που εσύ θέλεις για να μην έχεις βάρος και να είσαι ήσυχη. Πάντως, αν επιτρέπεται και μια πονηρή σκέψη, είναι ίσως μια ευκαιρία να δει και να εκτιμήσει (να νιώσει δέος!) την γυναικεία συμβολή στο θαύμα που λέγεται νέα ζωή. Η δική του ήταν ως εκείνη την ώρα φιλική συμμετοχή.
Με το καλό να υποδεχτείτε το μωράκι σας!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η γέννα είναι μια εμπειρία την οποία εάν δεν μοιραστώ με τον πατέρα του παιδιού μου (εφόσον η σχέση υπάρχει και είναι καλή), τότε με ποιόν άλλο; έκανα 2 καισαρικές με τον άντρα μου δίπλα και δεν θα το αλλάζαμε με τίποτα. Ούτε τέθηκε το θέμα προς συζήτηση. Τώρα έχουμε αναμνήσεις τις οποίες μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας. Είμαι ευγνώμων που ήταν δίπλα μου όχι μόνο για τη συμπαράσταση και το πόσο μας ένωσε αλλά και γιατί είδε τη δοκιμασία που πέρασε το σώμα μου κατά τη διάρκεια της καισαρικής αλλά και της ανάρρωσης.
Άφησαν σύζυγο παρόν σε καισαρική; Σε ελληνικό μαιευτήριο;
Από όλες τις περιπτώσεις που γνωρίζω (συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου) επέτρεπαν παρουσία συζύγου μόνο στον φυσιολογικό τοκετό, καθώς στην καισαρική λόγω χειρουργείου απαγορεύεται η είδοδος τρίτων προσώπων.
Καισαρική στην Κύπρο σε ιδιωτικό μαιευτήριο, με τη λεγόμενη μέθοδο spinal όπου έχεις τις αισθήσεις σου απλώς μουδιάζεις από τη μέση και κάτω. Γίνεται χορήγηση του αναισθητικού από σημείο στη σπονδυλική στήλη. Σπανίως γίνονται εδώ καισαρικές με ολική αναισθησία.
Όπως είπε και η Lioness, και στην Ελλάδα τον ίδιο τύπο αναισθησίας κάνουν (επισκληρίδιο), αλλά απ’όσο γνωρίζω δεν επιτρέπεται παρουσία συζύγου ούτε στα δημόσια ούτε στα ιδιωτικά μαιευτήρια. Ευχαριστώ για τις πληροφορίες από Κύπρο και εξωτερικό (@cica)
Ναι επιτρεπεται και στο εξωτερικο ακριβως απο περιεγραψε κ ο/η Ακου να δεις – με μερικη αναισθησια
Η Συνατσακη δεν ειχε μεσα τον μπαμπα του μωρου της? Μηπως γινονται εξαιρεσεις? (Πφφφφ Ελλαδαρα)
Δεν ξέρω αν θα σας επηρεάσει σε κάτι αλλά εσένα μπορεί να δυσκολέψει την εμπειρία του τοκετού. Δεν ξέρω πως έχεις φανταστεί τον τοκετό αλλά δεν είναι μπαίνεις, γεννάς και βγαίνεις. Ενας τοκετός μπορεί να κρατήσει ώρες, πολλές ώρες. Από 4-5 πχ μέχρι 20-24. Χωρίς συνοδό θα είσαι το μεγαλύτερο μερος αυτών των ωρών μόνη σου. Δεν ξέρω ακριβώς το πρωτόκολλο στο νοσοκομείο που θα γεννήσεις αλλά όταν γέννησα εγώ η μαία περνούσε να δει την διαστολή και έφευγε. Την περισσότερη ώρα θα είσαι μόνη σου κι αν θες ένα ποτήρι νερο ή κάποιον να σου φτιάξει τα μαξιλάρια δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Η εμπειρια μου ειναι ίδια. Την 1η φορά ειχα τη μαμα μου και την 2η τον συζυγο. Και τις 2 φορές κρατησε πανω απο 20 ωρες. Ευτυχως είχα κάποιο ν μαζί μου
Προφανως και είναι δικαίωμα σου αλλά με προβληματίζει το απόλυτο του τρόπου σου. Ο πατέρας μου ήταν παρών στη γέννηση και των 2 παιδιών του. Και το λέει ακόμα με πολύ χαρά ότι αυτός μας έδωσε στην αγκαλιά της μαμάς μας. Ήταν σε όλη τη διαδικασία! Εγώ ως κόρη τους χαίρομαι που νιώθω ότι ήταν μαζί όταν γεννήθηκα. Και κάτι τελευταίο… ο πατέρας δεν στέκεται στα πόδια της γυναίκας να βλέπει τη διαδικασία αλλά πλάι της. Σε περίπτωση που ενδόμυχα σε απασχολεί.
Δεν έχει τύχει ποτέ στη ζωή μου το “έτσι απλά” να σημαίνει όντως “έτσι απλά”.
Σημαινει “ετσι απλά” για τον πομπό. Ο δέκτης ακουει Σουαχιλι
Παρδόν;
καλο 🙂
Μπορείτε να βρείτε μια μέση λύση, που είναι να στέκεται δίπλα σας και όχι να είναι από την πλευρά της μαίας ή του γιατρού. Κρίμα να του στερήσετε αυτή την χαρά. Και, αν όντως φοβάστε αυτό που υπονοεί η Ρένα, σας λέω εκ πείρας και λόγω ηλικίας: αυτοί που μετά τον τοκετό σταμάτησαν να @#$^* δεν το είχαν από πριν. Δεν φταίει ο τοκετός.
Ποιος περίεργος στέκεται από την πλευρά του γιατρού; 😂😂😂
αχαχαχαχαχα συγνώμη κ όταν έβγαινε το μωρό ήταν από εκείνη την πλευρά; hardcore 😂😂😂
Αχ μου θύμησες την ίδια συνθήκη στην οποία γεννούσε η Μαρίνα κουντουράτου στους Δύο ξένους 😂😂
Εχει και περίεργους που τραβάνε και βίντεο! A propos συμφωνώ με όλα τα κορίτσια. Ο σύζυγος και βοηθάει εκείνη την δύσκολη ώρα, και πρέπει να είναι κοινωνός της ομορφότερης στιγμής και πρέπει να είναι όσο πιο κοντά στο βρέφος από την αρχή. Τί φεμινίστριες είμαστε?
είχα τις ίδιες σκέψεις με σένα κυρίως λόγω ντροπής και συστολής.. η εμπειρία μου έχει ως εξής: Πρώτη γέννα, επι κοβιντ (στο εξωτερικό), με πρόκληση που σχετικά κύλησε γρήγορα (5-6 ώρες) ήμουν εντελώς μόνη σε όλη την διάρκεια εκτός του τοκετού. Πολύ χάλια εμπειρία, δεν είχα κανέναν, ένιωθα εντελώς αβοήθητη σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση που δεν ήξερα πότε θα τελειώσει.. αυτό ακριβώς που περιγράφουν στα σχόλια.. Δεύτερη γέννα πριν από λίγες μέρες, πάλι με πρόκληση, ίδιο πλαίσιο, όμως με παρόντες καθόλη την διάρκεια τον άντρα μου και δύο υπέροχες μαίες! Έχω να θυμάμαι τον δεύτερο τοκετό ως μια υπέροχη εμπειρία!… Διαβάστε περισσότερα »
Μετά από πέντε φυσιολογικές γέννες με τον άντρα μου δίπλα θα σου έλεγα να το ξανασκεφτείς… Το να είναι δίπλα σου εφόσον οι σχέσεις σας είναι καλές μόνο κουράγιο μπορεί να σου δώσει. Επίσης ο τοκετός μπορεί να διαρκέσει πολλές ώρες… Εμένα η μαία που ήταν δίπλα μου τη μια φορά έβλεπε τηλεόραση, μου έφερε νερό μόνο μετά από επιμονή του άντρα μου ( σε ιδιωτικό νοσοκομείο). Πραγματικά ένιωθα όμορφα κάθε φορά που ο άντρας μου μου κρατούσε το χέρι…
Η απόφαση παραμένει δική σου απλά σκέψου το πάλι!
Με το καλό να έρθει το μωράκι σας!
Με αφορμή το σχόλιο αυτό, έχω να σου πω ότι η σχέση σου με τον άντρα σου με κάνει να ελπίζω ότι όντως υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι εκεί έξω και ζευγάρια που μπορούν να είναι χαρούμενα (δε λέω ευτυχισμένα γιατί θεωρώ τον όρο κάπως υπερβολικό και παραμυθάδικο). Κανονικά, πρέπει το σάιτ να σου δώσει στήλη να μοιράζεσαι τις ιστορίες σου, εγώ το δηλώνω
Ορίστε! Πραγματικα δεν ειχα διαβάσει αυτό το σχόλιο όταν έγραψα- well said MLisa!!
Η επιθυμία σου θα πρέπει να γίνει απόλυτα σεβαστή, ωστόσο δεν με πείθει ο λόγος που λες. Μου φαίνεται πολύ ασαφής. Αν έλεγες ότι θα σε αγχωνε περισσότερο η παρουσία του, θα το καταλάβαινα. Η ακόμα κι αυτο που λέει η Ρένα, μήπως φοβάσαι πως δε θα σε δει ερωτικά μετα. Τι θα πει δεν πιστεύεις ότι είναι κάτι ξεχωριστο; Δεν είναι ένας ξενος. Η γέννηση του παιδιού του είναι κάτι ξεχωριστό γι αυτόν.
Πολύ ενδιαφέρουσα οπτική, επιπρόσθετη της απάντησης της Ρένας!