Τους γονείς και λοιπούς τους αγνοώ, με το σύντροφό μου όταν ξεκίνησαμε τη σχέση μας, του είπα ότι ποτέ δε θα θέλω παιδιά κι ήταν εντάξει. Τώρα κάνει πισωγυρίσματα.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα και όμορφη παρέα.
Θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Είμαι 30+ και όλος μου ο περίγυρος (οικογένεια, σύντροφος, συνάδελφοι) μου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο και μου ασκούν πίεση να κάνω παιδιά ενώ εγώ έχω δηλώσει ξεκάθερα ότι δε θέλω. Δε θέώ βρε Ρένα να κάνω παιδιά και ακούω από παντού τα ίδια, είναι καθήκον σου σαν γυναίκα, ποιός θα σε γηροκομήσει, θα δεις μόλις κάνεις παιδιά θα αποκτήσει νόημα η ζωή σου!!!! Η ζωή μου μια χαρά νόημα έχει. Δε μου λείπουν τα παιδιά δε τα έχω ανάγκη. Δεν έχουμε όλες οι γυναίκες μητρικό ένστικτο, πως να το κάνουμε?
Τους γονείς και λοιπούς τους αγνοώ στο τέλος της ημέρας, αλλά με το σύντροφό μου δε ξέρω τι να κάνω. Όταν ξεκίνησαμε τη σχέση μας, του είχα ξεκαθαρίσει ότι δε θέλω και ποτέ δε θα θέλω παιδιά και ήταν εντάξει με αυτό. Τώρα οσο μεγαλώνει αυτός σε ηλικία και ωριμάζει η σχέση, κάνει πισογυρίσματα. Δε θέλω να τον χάσω, τον αγαπώ και τα βρίσκουμε σε όλα τα άλλα, εκτός από αυτό. Δε ξέρω τι να κάνω. Τι να κάνω Ρένα? Δε τα θέλω τα παιδιά. Πως να απαντάω σε όλους αυτούς που λένε ότι θα βρεις το νόημα της ζωής στα παιδιά? Δεν έχω μητρικό ένστικτο. Ποτέ δεν είχα και ποτέ δε θα έχω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Χαλασμένο βιολογικό ρολόι
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλή σου μέρα κι εσένα! Η γνωστή πρεμούρα όταν μια γυναίκα πατάει τα 30… Δυστυχώς ακόμη. Ναι, έχουμε πρόβλημα υπογεννητικότητας, αλλά αυτά γίνονταν και προτού αποκαλυφθεί το μέγεθος του συγκεκριμένου προβλήματος. Κι εν πάση περιπτώσει το δημογραφικό δεν λύνεται πιέζοντας τις γυναίκες που ΔΕΝ θέλουν να κάνουν παιδιά, αλλά ευνοώντας τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν παιδιά ώστε να μπορούν να τα κάνουν. Ούτε πρόκειται για κάποιο βιολογικό ρολόι για όλο τον κόσμο συλλογικά. Έχω ξαναπεί ότι μπορεί το θέμα παιδί να είναι ένα παντελώς αόριστο μελλοντικό ενδεχόμενο, για αρκετές γυναίκες κι άντρες επίσης, αλλά θα πρέπει κάποιο άτομο να σε εμπνεύσει -ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη!- να το κάνεις πραγματικότητα. Να θέλεις να γίνει υπαρκτή βιώσιμη πράξη κι όχι αοριστία.
Γράφεις ότι σου λένε «είναι καθήκον σου σαν γυναίκα, ποιός θα σε γηροκομήσει, θα δεις μόλις κάνεις παιδιά θα αποκτήσει νόημα η ζωή σου!». Για όλα αυτά υπάρχουν φυσικά απαντήσεις και μάλιστα σκληρές.
Το καθήκον είναι προς ποιον ακριβώς; Την κοινωνία; Το απαντήσαμε αυτό. Η κοινωνία καλά θα κάνει να ασχολείται με τα υπάρχοντα παιδιά, καθώς μοιάζει να είναι παιδοκεντρική στην Ελλάδα, αλλά ανέχεται με τις πράξεις της να υποφέρουν παιδιά. Αφήνει να υπόκεινται σε διαγενεακά τραύματα, να ζορίζονται περισσότερο απ’ ό,τι τους αναλογεί στην ηλικία τους, να κινδυνεύουν σε ρημαγμένους δρόμους και επικίνδυνα σημεία και μέσα, και γενικά δεν δείχνει αυτή την πρεμούρα που μοιάζει να έχει όταν κουνάει το δάχτυλο στις άτεκνες.
Για την γηροκόμηση, δεν υπάρχει χειρότερο επιχείρημα. Πρώτον δεν είναι τίποτα δεδομένο, νέοι άνθρωποι σκοτώνονται καθημερινά, δικοί μας άνθρωποι μπορεί να έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια προβλήματα ή να είναι μακριά που να μην μπορούν να μας γηροκομήσουν. Συν ότι φυσικά δεν είναι και μεγάλη ένδειξη αγάπης να μεγαλώνεις ένα παιδί για να το χρεώνεις με ένα ηθικό ζητούμενο που δεν επέλεξε δεκαετίες αργότερα.
Όσο για το ότι θα αποκτήσει νόημα η ζωή σου, αχ, μπορείς να αντιγυρίσεις «κι εσύ που απέκτησες, τι κατάλαβες;» και να γίνεις πάρα πολύ δυσάρεστη. Αλλά θα το κόψουν άμεσα. Επειδή αυτό που κανείς δεν σου λέει πριν κάνεις παιδί είναι ότι η ζωή σου αλλάζει. Προς το πολύ χειρότερο! Για τις επόμενες δεκαετίες χάνεις κάθε αίσθηση ανεμελιάς κι απόλυτης ελευθερίας, αν θες να είσαι παρών κι υπεύθυνος γονιός φυσικά. Η ποιότητα ζωής χαμηλώνει, αναγκαστικά, επειδή πλέον προτεραιοποιείται άλλο πρόσωπο: το παιδί. Και πώς αλλιώς; Φυσικά το παιδί είναι όντως ένα μεγαλειώδες πράγμα, ίσως το πρότζεκτ που σου εξασφαλίζει την αθανασία, εκτός πια κι αν γίνεις κάτοχος Νόμπελ ή εισβάλεις στην Πολωνία. Αλλά μιλάμε για δυνατότητες απλώς καθημερινών ανθρώπων.
Το ζήτημα με τον σύντροφο δυστυχώς είναι το άλυτο. Δεν έχει μεγάλη δεσμευτική σημασία που όταν γνωριστήκατε του δήλωσες ότι δεν θέλεις και δεν θα θελήσεις ποτέ παιδιά. Τότε το παιδί ήταν αόριστο μελλοντικό ενδεχόμενο στο μυαλό του και δεν έδωσε σημασία, αλλά πλέον εσύ τον έχεις εμπνεύσει -ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη!- να το κάνει πραγματικότητα. Θέλει να γίνει υπαρκτή βιώσιμη πράξη κι όχι αοριστία. Μπορεί να εκκινεί από δική του επιθυμία αθανασίας, από μοίρασμα αγάπης ή και προϊόντος του χρόνου, αφού φτάνετε στην ηλικία που μοιάζει «πρέπον» κάτι τέτοιο. Το ζήτημα είναι ότι είναι μια δομική διαφορά που σας χωρίζει. Γιατί ούτε εσύ γίνεται να αναγκαστείς να κάνεις παιδί με το στανιό (η σκέψη είναι παντελώς ανατριχιαστική και θυμίζει Handmaiden’s Tale), ούτε εκείνος θα έπρεπε να εγκαταλείψει το όνειρό του. Επειδή εκείνος ευνοείται βιολογικά με ένα κάπως (κάπως, όχι εντελώς) μεγαλύτερο παράθυρο ευκαιρίας η απόφασή του μπορεί να παρθεί με λιγότερη βιασύνη. Θα κριθεί αν θα διαλέξει το πρότζεκτ παιδί γενικώς κι αορίστως ή το είμαστε οικογένεια οι δυο μας και χωρίς παιδί. Είναι όμως μια απόφαση που οφείλει να πάρει ο ίδιος κι οφείλει να την πάρει με δεδομένη την μη επιθυμία σου οριστικά κι αμετάκλητα. Προς το παρόν νομίζει, όπως κι ο περίγυρός σου, ότι είσαι επιρρεπής στο τουμπάρισμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε αντίθεση με άλλες διαφωνίες αναγνωρίστε το αδιέξοδο,στο θέμα παιδί δεν υπάρχει συμβιβασμός.
Εφόσον ειστε 100% σίγουρη οτι δεν θέλετε και εκείνος 100% ότι θέλει υπάρχει μία θεμελιώδης ασυμβατότητα στους στόχους της ζωής σας.
Μην αφήνετε περιθώρια ελπίδας και προβείτε σε μια γενναία συζήτηση.
Δεν είναι πισωγυρισμα… μεγαλώνουμε και αλλάζουμε και μαζί αλλάζουν και τα θέλω μας καμιά φορά.
Για εμένα είναι deal-breaker η ασυμφωνία σε τέτοια θέματα στις σχέσεις.
Εκτός κι αν το να φανταστεί την ζωή του χωρίς εσένα του είναι πιο δύσκολο από το να μην αποκτήσει ποτέ παιδιά.
Tο τι θέλει και τι λέει ο κόσμος κλπ κλπ.. Στα παλαιότερα των υποδημάτων σου ,παρακαλώ! Ομως,ΔΕΝ έχεις κανένα απολύτως δικαίωμα να στερήσεις την εμπειρία της πατρότητας από ένα ανθρώπινο ον που επιθυμεί διακαώς να την βιώσει. Αρα,κατά την απολύτως ταπεινή μου γνώμη,ξεκαθαρίζεις εκ νέου την θέση σου στον σύντροφο,προσθέτοντας πως είναι απολύτως ελεύθερος,να επιλέξει την πατρότητα αντι για την δική σας σχέση. Ναι υπάρχει το ρίσκο να το κάνει και να τον χάσεις,αλλά είναι ό,τι πιό έντιμο μπορείς να κάνεις. Πιστεψέ με δεν θέλεις να γεράσεις δίπλα σε έναν άνθρωπο,που θα κουβαλάει ες αεί την πικρία πως ενώ μπορούσε… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις δίκιο σε αυτό. Παρατηρώ τον εαυτό μου που πολλές φορές το χτυπάω στον άντρα μου που του έκανα το χατήρι να παμε να μείνουμε στο χωριό του. Πέρασα πολλα άσχημα χρόνια εκεί, κι ας έχουμε φύγει πλέον. Φαντάσου λοιπον πως είναι κάτι που έχει μόνιμο αποτέλεσμα όπως η απόκτηση παιδιού με το ζόρι ή η στέρηση της γονεικοτητας. Αν καποιος κάνει πισω και δυστυχισμενος θα εινσι και θα κατηγορεί τον άλλο σε κάθε ευκαιρία.
Αγνόησε τον περίγυρο σου. Με το συντροφο σου όμως πρεπει να κανεις μια πολύ σοβαρή κουβέντα. Τόσο σοβαρή ωστε να καταλάβει οτι δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι στο μέλλον, ούτε τρόπος να σε τουμπάρει.
Η γνώμη των γύρω περισσεύει. Μπορείτε να τους ζητήσετε να πάψουν να ανακατεύονται και να εξηγήσετε συνοπτικά ότι δεν πρόκειται να το συζητήσετε. Ο σύντροφός όμως αν άλλαξε γνώμη τότε πλέον δεν είστε συμβατοί. Έχει δικαίωμα να αλλάξει, όπως και εσείς άλλωστε. Δυστυχώς τα ανθρώπινα θέλω μπορεί να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου. Θα πρέπει να αξιολογήσετε σοβαρά αν αξίζει το ρίσκο να παραμείνετε σε μια σχέση όπου ο ένας από τους δύο καλείται να απαρνηθεί ένα τόσο σημαντικό (δεν) θέλω… εκτός αν είστε οκ με το ενδεχόμενο η ρωγμή ενδεχομένως κάποτε να οδηγήσει σε ρήξη…
Στους υπόλοιπους που σε πρήζουν, απλά δεν απαντάς. Δε θέλεις και τέλος, δε θα δώσεις και αναφορά. Άλλωστε ότι και να πεις ,αν είναι να σε πρήζουν θα το κάνουν, δε θα τους πείσουν τα λογικά σου επιχειρήματα. Με το σύντροφό σου όμως πρέπει να το συζητήσεις. Τα παιδιά είναι από τα βασικά ,τα ζωτικής σημασίας θέματα μιας σχέσης. Κι από αυτά που δεν πολυχωρανε συμβιβασμοι, δηλαδή αν δε θέλεις, δεν το κάνεις για χάρη του άλλου, είναι μεγάλο λάθος. (Γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα θα υπάρχει μια πικρία από το συμβιβασμό μέλος). Εκεί θα πρέπει να συζητήσετε και να… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς είναι ενα θέμα που αν κάποιος απο τους δυο συμβιβαστεί θα ειναι μετα δυστυχισμενος. Συζητήστε το ξανά ωστε να βρει τους λόγους που θελει(?) παιδί κι αν η ανάγκη του για παιδί ειναι τόσο μεγάλη θα πρέπει να τραβήξετε χωριστούς δρόμους. Αν πάλι δεν καίγεται κατα βάθος απλά επηρεάζεται απο τους γύρω του τότε μπορεί κι αυτός να τους γράψει κανονικά.
Υπάρχει λόγος να μείνεις με έναν άνθρωπο που δεν θέλει τα ίδια πράγματα; Θέλετε ένα διαφορετικό μέλλον.
Ούτε εσύ πρέπει να τον αλλάξεις, αλλά ούτε εκείνος εσένα.
Δεν έχετε κοινό μονοπάτι. Θα του μείνει πικρία νομίζω και θα επηρεάσει την σχέση ούτως ή άλλως.
Εκείνος επιλέγει αν θα θυσιάσει αυτήν την επιθυμία ή αν δεν μπορεί.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις σε κανέναν. Το δεν θέλω αρκεί. Τέλος, δεν θέλεις. Δεν χρειάζεται καμία περαιτέρω συζήτηση.
Έχω να κάνω τρεις παρατηρήσεις: Πρώτον, όταν σου λένε όλα αυτά που ανέφερες,να ξέρεις πως λένε την αλήθεια τους. Έτσι είναι γι’ αυτούς, όντως. Αυτό είναι το νόημα της ζωής τους ακόμα. Αλλά δεν είναι και η απόλυτη, αντικειμενική αλήθεια – δεν ισχύουν για σένα. Όποτε τουλάχιστον μην τους παρεξηγείς. Δεν χρειάζεται να τα υιοθετήσεις, εσύ ξέρεις για σένα. Δεύτερον, ποτέ μη λες ποτέ. Πιθανόν κάποτε να τα δεις διαφορετικά τα πράγματα κι εσύ και να θελήσεις παιδί. Υπάρχει και η περίπτωση να αποκτήσεις παιδί χωρίς να το έχεις επιδιώξει. Τρίτον, ο σύντροφός σου πρέπει να καταλάβει ότι υπάρχει ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί πρέπει η γραφούσα να του (ξανα) ξεκαθαρίσει κάτι; Η γραφούσα του ξεκαθάρισε ότι ήταν να του ξεκαθαρίσει από την αρχή. Εκείνος άλλαξε γνώμη, στο δικό του το γήπεδο είναι η μπάλα.
υ.γ. Το να προσπαθεί κάποιος να σου επιβάλει την κοσμοθεωρία του (ή ακόμα χειρότερα να είναι τόσο ηλίθιος ώστε να νομίζει όντως ότι είναι καθολική) είναι τουλάχιστον ενοχλητικό και προσβλητικό. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά.
Στο δικό της γήπεδο είναι η μπάλα. Αυτός της την πέταξε όταν αλλαξε γνώμη, εκείνη πρέπει να του το ξανά ξεκαθαρίσει.
Μα λέει ότι του το ξεκαθάρισε ότι η ίδια δεν άλλαξε γνώμη (εκτός και αν δεν κατάλαβα καλά) και αυτός επιμένει. Τι άλλο να κάνει δηλαδή;
Γιατί “του το είχε πει όταν ξεκίνησαν τη σχέση τους και τώρα κάνει πίσω γυρίσματα”. Οπότε ο άνθρωπος είτε δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακριβώς, είτε ελπίζει, επειδή τώρα πέρασε καιρός, είτε είναι σε άρνηση. Οτιδήποτε, τέλος πάντων. Αν το έχει ξεκαθαρίσει πραγματικά, δεν χρειάζεται ξανά. Πάντως αν είναι θέμα διατύπωσης, ας το πω διαφορετικά: αν δεν είναι, πρέπει να του γι’ ει ξεκάθαρο.
Ο περίγυρος ευκολάκι. Εμένα δε με ενόχλησε ποτέ. Έλεγα απλά ο καθένας κουμάντο στο σπίτι του. Το θέμα με το σύντροφό σοβαρό και πρέπει να λυθεί.