Το δεν νιώθω τίποτα συνήθως είναι καμπάνα.
______________________
Η ιστορία της Δέσποινας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Εδώ και λίγο καιρό,έχω πάθει κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω. Δεν νιώθω τίποτα,κανέναν ενθουσιασμό,κανένα συναίσθημα. Προτιμώ να κάθομαι σπίτι,να μη βγαίνω έξω. Όλο αυτό ξεκίνησε από ένα τραυματικό συμβάν,ετσι το εξηγώ. Δεν ξέρω τι είναι αυτό και τι μπορώ να κάνω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δέσποινα
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ακούγεται ζήτημα για ειδικό ψυχικής υγείας, ψυχίατρο συγκεκριμένα. Θα σου κάνει ερωτήσεις, μπορεί να σε στείλει για εξετάσεις, κι αν το κρίνει μπορεί να σου συνταγογραφήσει κάποια αγωγή για ένα διάστημα.
Η ανηδονία και αδιαφορία είναι προειδοποιητικά συμπτώματα.
Δες κι αυτό το λινκ και αυτό.
Μην φοβάσαι, συμβαίνει σε πολύ κόσμο και δεν πρέπει να υπάρχει στίγμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πριν χρόνια κοιτούσα το ταβάνι χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, χωρίς να νιώθω κάτι. Ένα απέραντο κενό… Τρόμαξα. Ένιωθα να βυθίζομαι σε μια άβυσσο. Ξεκίνησε και εμένα μετά από ένα τραυματικό γεγονός. Ζήτησα αμέσως βοήθεια από ειδικό. Ήταν το καλύτερο δώρο που έκανα στον εαυτό μου (και ας μην με αγαπούσα τότε). Ήταν η σανίδα σωτηρίας μου. Επειδή δε μπορούσα να διαχειριστώ τα διαδικαστικά ζήτησα βοήθεια από τον άντρα μου. Ήθελα να πάω αλλά δεν μπορούσα τη διαδικασία. Εκείνος έψαξε, βρήκε, έκλεισε το ραντεβού και με πήγε. Αν νιώθεις κάτι αντίστοιχο ζήτησε βοήθεια από κάποιον που εμπιστεύεσαι και απευθύνσου σε κάποιον… Διαβάστε περισσότερα »
Μπράβο στον σύζυγο σου γιατί και τα διαδικαστικά δεν είναι αυτονόητα.