Η Ρένα απαντά: Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με τη γιαγιά μου…

Η γιαγιά είναι συγκεκριμένης ηλικίας κι αυτό αντανακλάται στην μη ελαστικότητα των απόψεων.

____________

Η ιστορία της Προβληματισμένης Εγγόνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γεια σου αγαπητή Ρένα! Εκτιμώ πάρα πολύ τη ματιά σου, απ’ όσο μπορώ να την ξέρω απ’ αυτή τη στήλη, και ελπίζω το αναγνωστικό κοινό να πληθαίνει όσο πάει γιατί πραγματικά γίνεται καταπληκτική δουλειά.

Σχετικά με το θέμα που με απασχολεί (προκαταβολικά συγγνώμη γιατί μάλλον θα βγει μεγάλο το κείμενο):

Σήμερα πήγα να φάω με τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου κάθε φορά που πάω, δεν ξέρω γιατί, ξεκινάει συζητήσεις για το θέμα του πολέμου στο Ισραήλ. Και όταν λέω συζητήσεις εννοώ να λέει συνέχεια οι παλιάνθρωποι οι Εβραίοι κλπ κλπ. Μέχρι πρότινος στην ημερήσια διάταξη ήταν το θέμα του πολέμου στην Ουκρανία, οπού φυσικά η Ουκρανία προκάλεσε και ο καημένος ο Πούτιν ε, τι να κάνει, αναγκάστηκε να επιτεθεί ο φιλήσυχος αυτός άνθρωπος.

Επειδή 1-2 φορές στο παρελθόν της παρέθεσα κάποια γεγονότα και θύμωσε, πλέον εσκεμμένα αποφεύγω να το κάνω και αλλάζω θέμα για να μην υπάρξει αντιπαράθεση. Αυτό μπορεί να έχει γίνει ίσως και είκοσι φορές τα τελευταία χρόνια, χωρίς υπερβολή (το να μην μιλάω για να μην διαφωνήσουμε εννοώ). Σήμερα άρχισε ξανά τα ίδια, δεν απάντησα, κόλλησε και ένα “επί χούντας είχαμε μηδενικό χρέος”, έτσι, ένεκα της ημέρας. Δεν έδωσα συνέχεια. Αφού το είπε και το ξανάπε για “τα σιχάματα τους Εβραίους” που κάνουν πόλεμο, της είπα ε, τι κάνουν, ό,τι κάνει ο Πούτιν στην Ουκρανία (μεγάλες οι διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις, αλλά ήθελα να της πω ότι αντιφάσκεις και τον πόλεμο τον κρίνεις αλλιώς, αναλόγως ποιος τον κάνει).

Ε λοιπόν, ποιος είδε το Θεό και δε φοβήθηκε. Άρχισε να λέει ότι ο Πούτιν καλά κάνει στους Ουκρανούς γιατί τα εδάφη ανήκουν στη Ρωσία επειδή κάποτε ήταν μέρος της ΕΣΣΔ (διεθνές δίκαιο has exited the chat). Της είπα ότι δεν είναι λογική αυτή και άρχισε να φωνάζει “δηλαδή εσύ τώρα υποστηρίζεις τους Εβραίους;”. Της εξήγησα λοιπόν ότι επειδή χρόνια πριν τον τωρινό πόλεμο στο πανεπιστήμιο είχαμε μάθει για τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων εναντίον του Ισραήλ ξέρω ότι το θέμα είναι πιο περίπλοκο απ’ όσο φαίνεται. Άρχισε να μου λέει ότι αυτά τα διαβάζουμε σε βιβλία Εβραίων και ότι “σοβαρά γράμματα σας μαθαίνουν” και ότι ο Χίτλερ καλά τους έκανε και κρίμα που δεν τους εξαφάνισε γιατί σταύρωσαν τον Χριστό. Της είπα ότι κι ο Χριστός Εβραίος ήταν, εκείνη έλεγε, όχι δεν ήταν, τέλος πάντων για να μην σας κουράζω καταλήξαμε να με ρωτάει γιατί είμαι με τους Εβραίους και γιατί θέλω να εξαφανιστούν οι Παλαιστίνιοι (ντόινγκ). Της είπα ότι δεν θέλω να εξαφανιστεί κανένας λαός από τη Γη. Σ’ αυτό μου είπε απερίφραστα “εγώ θέλω να εξαφανιστούν οι Εβραίοι”. Αφού άρχισε ένα παραλήρημα με το πώς οι Εβραίοι έχουν αυξηθεί τόσο σε πληθυσμό κι εγώ να παλεύω να της εξηγήσω ότι οι περισσότεροι λαοί έχουν αυξηθεί, γιατί έτσι δουλεύει η γεωμετρική πρόοδος και ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει ξεπεράσει τα 8 δις, άρχισε να με ειρωνεύεται και να μου λέει “μπράβο, μπράβο, ωραία γράμματα έμαθες”.

Ενοχλήθηκα πάρα πολύ με την όλη στάση της. Ένιωσα ότι απαξιώνει ό,τι έχω καταφέρει σε επίπεδο σπουδών (μπήκα στη νομική χωρίς να έχουμε καν τη δυνατότητα για φροντιστήρια και κάνω μεταπτυχιακό στο διεθνές δίκαιο, το οποίο πληρώνω από έναν πενιχρό μισθό) μόνο και μόνο επειδή δε συμφωνώ μαζί της.

Αυτό όμως που με κάνει να απορώ και να σου στέλνω την ερώτησή μου είναι το εξής: αφού ξέρει ότι διαφωνούμε (από 1 – 2 σχόλια που έχω κάνει σε προγενέστερο χρόνο, αυτά που γράφω επάνω ότι της παρέθεσα κάποια γεγονότα σχετικά με τους πολέμους και θύμωσε) γιατί στο καλό επιμένει να ανοίγει συζητήσεις; Πριν τη σημερινή διαφωνία, είχε θίξει το ζήτημα του πολέμου στο Ισραήλ αρκετές φορές και δεν απάντησα. Αυτό σημαίνει ότι επιδιώκει να ανοίξει το θέμα, δεν είναι κάτι τυχαίο.

Γιατί το κάνει αυτό αφού ξέρει ότι διαφωνούμε; Και ειδικά από τη στιγμή που δεν έχει σκοπό να κάνει διάλογο, να πω ότι το κάνει για ανταλλαγή απόψεων. Δεν μαλώσαμε πέρα από αυτό, έληξε εκεί η συζήτηση. Έφυγα όμως με μια πικρία, όπως τότε που ο γιός της με έβριζε και με έλεγε μαλακισμένη κομμουνίστρια (ποια, εγώ) επειδή του την είπα που έλεγε ότι καλά έκαναν και σκότωσαν “το κλεφτρόνι τον Ζακ”. Και δεν αντέδρασε κανένας, παρόλο που έκλαιγα με λυγμούς κι ο κανακάρης μού έλεγε “μέσα στο σπίτι μου θα το βουλώνεις” (στην κουζίνα της γιαγιάς μου αυτή η συζήτηση).

Αλλά απ’ αυτόν δεν περίμενα και πάρα πολλά, και που του λέω καλημέρα για χατίρι της γιαγιάς μου του λέω. Απ’ τη γιαγιά μου όμως περίμενα καλύτερα.

Νόμιζα ότι θα με καμαρώνει που σπούδασα μέσα σε τόσες δυσκολίες, αντί να με απαξιώνει κιόλας όποτε της χαλάω τη μαγιά. Θες γιατί είναι γυναίκα; Θες γιατί ήταν με το ΠΑΣΟΚ και περίμενα μεγαλύτερη προοδευτικότητα; Θες γιατί ήθελα να πιστεύω ότι θα χαιρόταν που κατάφερα πράγματα που εκείνη λόγω της εποχής δεν μπόρεσε; Δεν ξέρω.

Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί απ’ τη στιγμή που δεν προτίθεται ούτε καν να ακούσει μια άλλη οπτική (μετά βίας λέω 5 λέξεις χωρίς να με διακόψει φωνάζοντας) επιμένει να θίγει θέματα στα οποία ξέρει ότι υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ μας. Μονόλογο αξιώνει να κάνει;

Προσπάθησα να σας δώσω όσο καλύτερα το πλαίσιο, μήπως βλέπετε κάτι που δε βλέπω εγώ. Συγγνώμη αν σας κούρασα. Keep up the good work!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη εγγόνα

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Θα στενοχωρηθείς, αλλά πρέπει μάλλον να βγεις από την ψευδαίσθησή σου.

Η γιαγιά σου πολύ φοβάμαι δεν ήταν ένα άτομο που τασσόταν πνευματικά με ένα δημοκρατικό κόμμα του κεντρώου χώρου, μάλλον πήγαινε με το ρεύμα επειδή την εποχή εκείνη το συγκεκριμένο κόμμα καβαλούσε την εξουσία; Πολύς κόσμος ψηφίζει όχι με ιδεολογικά κριτήρια, ούτε με κριτήρια ποιός είναι κατάλληλος την συγκεκριμένη στιγμή να διαχειριστεί μεγάλα θέματα, αλλά με κριτήρια ποιός θα είναι ο νικητής κι άρα να στοιχηθούμε δίπλα του για να πάρουμε κι εμείς κανα ξεροκόμματο εξουσίας…

Στην παρούσα συγκυρία πάντως η γιαγιά (κι ο θείος σου) έχουν στραφεί όπως αρκετός κόσμος στην ακροδεξιά και τον “αντισυστημισμό” σε μια άρνηση των πάντων. Όταν γραφόταν ότι οι πλατείες των Αγανακτισμένων είναι διαλυτικές για την δημοκρατία, αυτό εννοούσαν. Η ενθάρρυνση του αντισυστημισμού χαϊδεύει κι αυτές τις τάσεις. Η φράση για τον ναζισμό μου πάγωσε το αίμα… Δεν λέγονται έτσι αυτά τα πράγματα.

Ο αντισημιτισμός συγκεκριμένα, πέρα της παρούσας κατάστασης στη λωρίδα της Γάζας η οποία είναι όντως τρομακτική και τραγική για έναν ολόκληρο λαό που σκοτώνεται, είναι μια μεγάλη και παλιά πληγή, η οποία δυστυχέστατα καλλιεργήθηκε μέσα στην ορθοδοξία. Kι όχι μόνο εδώ. Αρκεί να δεις τις αντιδράσεις για το εβραϊκό νεκροταφείο και το μνημείο Ολοκαυτώματος στην Θεσσαλονίκη. Το θέμα εμπλέκει επίσης το σύνδεσμο της Βόρειας Ελλάδας με τα μοναστήρια του Αγίου Όρους (που είναι εν μέρει ποδηγετούμενα από τους χρηματοδότες του Κρεμλίνου…).

Με τέτοιους ανθρώπους δεν μπορείς να κάνεις διάλογο. Τα επιχειρήματα που σου παραθέτει είναι παρμένα καρμπόν από ιστοσελίδες και σόσιαλ του ακροδεξιού χώρου που τρέφεται με αντισυστημισμό, αντιαμερικανισμό και φιλοπουτινισμό. Αν καθίσεις λίγο ακόμα θα ακούσεις πόσο η δήθεν κλιματική κρίση είναι απάτη που μας πουλάνε για να μας χειραγωγήσουν και πώς μας έκαναν πειραματόζωα με τα εμβόλια για την covid ώστε να πλουτίσουν οι φαρμακευτικές. Το πιθανότερο είναι ότι ο θείος σου την έβαλε μέσα σε αυτό τον τρόπο σκέψης, καθώς το υλικό πληροφοριών που δίνεται είναι δύσκολο να ελεχθεί επαρκώς και κριτικώς από έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας, μικρής εμπειρίας με την τεχνολογία κι ελλιπούς μορφώσεως. Είναι de facto επιρρεπής στην παραπληροφόρηση. Δεν πρόκειται για διάλογο κι έκφραση γνώμης, αλλά για ρητορική μίσους.

Όχι μόνο δεν θα βγάλεις άκρη, αλλά θα φτάσεις να ακούς και τεράστιες ανακρίβειες σαν αυτή που σου είπε ο θείος σου. Είναι επομένως σημαντικό για την δική σου ψυχική ισορροπία να μην μπαίνεις καν σε κουβέντα, ακριβώς όπως το κάνεις. Να διαλέγεις δηλαδή τις μάχες σου, να μιλάς εκεί που μπορεί να φυτρώσει το σποράκι της αμφιβολίας.

Σε απάντηση στην απορία σου, η γιαγιά νιώθοντας λόγω ηλικίας αλλά κι άλλων παραγόντων της καθημερινότητας “έξω από το παιχνίδι”, έχει στραφεί στην κατεύθυνση που της δίνει την ανακούφιση της γκρίνιας. Εκτονώνει δηλαδή την ματαίωσή της μέσα από αυτές τις συζητήσεις που ανοίγει ακριβώς για να χρησιμοποιήσει ως εκτόνωση της πίεσης, σαν τη χύτρα ταχύτητας. Είναι -ακριβώς!- η αγανάκτηση για την δική της ζωή που “την πνίγει”, πρόκειται για συναισθηματική αντίδραση, για έκφραση του θυμικού -όχι του λογικού. Ο μονόλογος είναι ακριβώς ο στόχος, η εκμετάλλευση του οποίου είναι ακριβώς ο λαϊκισμός.

Κι ακριβώς για τον ίδιο λόγο δεν παράγεται πολιτική και δημοκρατία μέσω της γκρίνιας. Χρειάζεται λογική, δουλειά και στρατηγικό πρόγραμμα.

ΥΓ. Συγχαρητήρια για τις σπουδές σου! Είσαι άξια. Μην νομίζεις ότι κατανοούν τι έχεις καταφέρει, ιδιαίτερα αν στους ίδιους λείπουν οι πανεπιστημιακές σπουδές.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News