Η Ρένα απαντά: Δεν μπορώ να μείνω να κοιτώ το σταυροδρόμι

Τα τελευταία τρία χρόνια έχω μπει σε μια διαδικασία-προσπάθεια να κάνω ένα βήμα επαγγελματικό, το οποίο απαιτεί πολύ αφοσίωση, χρόνο, ενώ το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο καθώς πρόκειται για διαγωνισμό.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή μου Ρένα,
Σε διαβάζω από τότε που σε ανακάλυψα με ενδιαφέρον, μου αρέσουν πολύ οι συζητήσεις και η ανταλλαγή απόψεων που γίνεται εδώ. Για να μην μακρηγορώ και κουράζω, έχω το εξής δίλημμα που ξεκινάει από τα εργασιακά και πάει σε υπαρξιακό επίπεδο. Τα τελευταία τρία χρόνια έχω μπει σε μια διαδικασία-προσπάθεια να κάνω ένα βήμα επαγγελματικό, το οποίο απαιτεί πολύ αφοσίωση, χρόνο, ενώ το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο καθώς πρόκειται για διαγωνισμό. Όπως καταλαβαίνεις δεν έχω πετύχει ακόμα τον στόχο μου, ενώ γνωρίζω ανθρώπους του κύκλου μου που έχουν προσπαθήσει 4-5 φορές για να πετύχουν με πλήρη αφοσίωση. Αυτό φυσικά έχει ως συνέπεια τα περιορισμένα οικονομικά, τον περιορισμό των κοινωνικών επαφών, τον περιορισμό των κινήσεων με το ταίρι μου, την ψυχολογική πίεση κλπ κλπ. Δυστυχώς δε μπόρεσα να το επιδιώξω από μικρότερη ηλικία λόγω οικογενειακών προβλημάτων κι άλλων συνθηκών. Ίσως θα έπρεπε να το είχα βάλει σε προτεραιότητα αλλά με είχαν απορροφήσει τα προβλήματα. Ο χρόνος όμως δε γυρνάει πίσω. Στο τώρα κι έχοντας λάβει μια αρνητική απάντηση και φέτος ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το επεξεργαστώ. Από τη μια είναι η επιθυμία μου να τα καταφέρω και με αυτό το σκεπτικό είχα μπει στο επάγγελμά μου, από την άλλη ο φόβος της αβεβαιότητας, όλες οι ανασφάλειες και πως η ζωή μου θα μείνει πίσω. Ο σύντροφός μου με έχει στηρίξει σε έναν βαθμό όμως η αλήθεια είναι πως σε αρκετές φάσεις, νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει και πως επιρρίπτει ευθύνες στην επιλογή μου αυτή για τυχόν άγχος που έχω και εντάσεις μεταξύ μας, καθώς και στο γεγονός πως δεν έχω προχωρήσει μαζί του σε πιο επίσημα μονοπάτια γιατί έχω βάλει σε προτεραιότητα το άλλο κομμάτι. Νιώθω ότι είμαι επάνω σε ένα σταυροδρόμι και δεν ξέρω ποιον δρόμο να πάρω. Από την άλλη δε μπορώ να μείνω να κοιτάζω το σταυροδρόμι για πάντα. Είναι από τις φορές που αισθάνομαι ότι θα ήθελα να μπορώ να ανοίξω ένα παραθυράκι να δω λιγάκι από το μέλλον. Ξέρω τον εαυτό μου ότι κι αν δεν τα καταφέρω σε αυτό, θα βρω τρόπο να κάνω αυτό που με γεμίζει, όμως είμαι και άνθρωπος που δεν παραιτούμαι εύκολα από αυτά που επιθυμώ. Θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσω τη γνώμη σου όπως και άλλων αναγνωστριών, που μπορεί είτε να έχουν βρεθεί στη θέση μου, είτε να έχουν μια ματιά που εγώ να μη διαθέτω. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων πολύ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σκεπτική

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή φίλη σε ευχαριστώ πολύ!

Κατανοώ τον προβληματισμό σου. Αυτό που δεν κατανοώ είναι γιατί η εξέλιξη της σχέσης σου θα εμπόδιζε την πορεία της εργασιακής σου προσπάθειας. Ο γάμος, αν δεν λειτουργεί ως άμισθη οικιακή υπηρεσία προς το σύζυγο βεβαίως, δεν αλλάζει πολλά πράγματα στην καθημερινή ζωή  λ. Τα παιδιά είναι που φέρνουν τα πάνω κάτω. Αν πάλι εννοείς να αναλάβεις τα νταβαντούρια, μην κάνετε νταβαντούρια (κάντε σύμφωνο συμβίωσης) ή ας τα αναλάβει εκείνος που έχει και την μεγάλη πρεμούρα. Ή μήπως τα λέει αυτά για να σε αποτρέψει υπογείως από την επιθυμητή επαγγελματική σου πορεία; Αυτό μόνο εσύ το γνωρίζεις, αλλά απαντά στο τι να κάνεις. Πάντως στη ζωή δεν υπάρχει μεγαλύτερη ματαίωση από τις χαμένες ευκαιρίες λόγω φόβου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News