Η σχέση με τα εμπόδια έχει κι ένα επιπλέον εμπόδιο: απόσταση. Αλλά και την μικρή ηλικία της γράφουσας. Ωστόσο μοιάζει αποφασισμένη, ας δούμε γιατί.
____________
Η ιστορία Μιας Αναγνώστριας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα σας,
Είμαι 21 χρονών και έκανα την πρώτη μου σχέση πέρυσι τον Οκτώβριο. Είναι σχέση από απόσταση, οι γονείς μου δεν την εγκρίνουν και γενικά υπάρχουν εμπόδια.
Το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει πολλές και μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου και νιώθω ότι δεν μπορώ να αφεθώ στη σχέση. Δεν νιώθω ήρεμη και έχω ακόμη εκκρεμότητες να καλύψω. Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν είναι έρωτας. Αν ήταν όμως πιστεύω ότι δεν θα αναρωτιόμουν. Δεν είμαι άτομο που πέφτει με τα μούτρα και βλέπω σιγά σιγά ότι δεν έχει προοπτικές αυτή η σχέση. Εκείνος έχει στρωμένη ζωή κι εγώ όχι. Δεν είμαστε στα ίδια μήκη κύματος. Και έχουμε αρκετές διαφορές. Εγώ θέλω άλλα στη ζωή μου κι εκείνος άλλα.
Αν και 21 είμαι θεωρώ αρκετά ώριμη για να καταλάβω πλέον ότι ίσως τελικά να ήταν “η γλύκα της πρώτης σχέσης”. Του έχω πει ότι θέλω λίγο χρόνο, αλλά μάλλον θα καταλήξει σε χωρισμό. Θα με πονέσει προφανώς. Αλλά έπρεπε να τα ζυγίσω όλα και να δω προς τα πού γέρνει η ζυγαριά. Τα αρνητικά είναι περισσότερα. Απλώς δεν ξέρω πως να διαχειριστώ τον τρόπο που θα του το πω. Με αγαπάει πολύ. Κι εγώ τον αγαπάω, αλλά ξέρω και νιώθω ότι δεν του αξίζει όλο αυτό. Δεν είμαι σε θέση να κρατήσω σχέση αυτήν την περίοδο της ζωής μου. Τα εμπόδια όπως σας είπα πολλά…. Τι θα μου προτείνατε;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια αναγνώστρια
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Φίλη, νομίζω ότι εφόσον έχεις αρχίσει να μετράς αρνητικά και θετικά και λες “του έδωσες χρόνο” το πράγμα έχει ξεφτίσει κι η απόφασή σου είναι ειλημμένη. Η ατάκα “σου δίνω χρόνο” είναι ό,τι κοντινότερο στο θα επέλθει χωρισμός. Στους ερωτευμένους ο χρόνος δεν περισσεύει, αντίθετα δεν αρκεί.
Η διαφοροποίηση στα θέλω σας και τις ανάγκες σας είναι “στα χαρτιά” (δηλαδή αντικειμενικοί παράγοντες, σπουδές, δουλειά, κατοικία) ή έχετε βρεθεί αρκετές φορές από κοντά ώστε να ξέρετε ότι δεν ταιριάζετε; Ρωτάω επειδή έχει διαφορά το ένα από το άλλο. Το πρώτο είναι περισσότερο εκλογίκευση με τον τρόπο των γονιών, το δεύτερο είναι ώριμη αποτίμηση συγκεκριμένων συνθηκών με βάση και το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι. Επίσης αν και λες τη δική σου ηλικία, δεν μας λες τη δική του.
Στα 21 πάντως, κι από απόσταση, δύσκολο να κρατούσε ούτως ή άλλως αν αυτό σε παρηγορεί. Επίσης το διάστημα, ιδιαίτερα από απόσταση είναι πολύ μικρό. Ουσιαστικά τον πρώτο χρόνο ένα ζευγάρι γνωρίζεται αναμεταξύ τους.
Εύχομαι πολλές χαρούμενες στιγμές στη ζωή σου κι όλα να σου πάνε καλά κι όπως τα επιθυμείς!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μας μιλάς πολύ αφηρημένα και γενικά, δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να ειπωθεί… Δεν μας λες ποια είναι τα εμπόδια πέρα από γονείς και απόσταση, τι είναι αυτό ακριβώς που νιώθεις για εκείνον που σε σταματάει, τι είδους είναι οι διαφορές που έχετε, στην πραγματικότητά σας, στα θέλω σας για το παρόν ή το μέλλον, τον τρόπο που σε κάνει να νιώθεις; Όλα; Ποια είναι η στιγμή που το κατάλαβες αυτό ότι δεν πάει κάπου; Γιατί δεν είσαι έτοιμη για σχέση αυτό τον καιρό; Ούτε την ηλικία του μας λες (ελπίζω να κάνω λάθος αλλά αυτό μου χτυπά καμπανάκι).… Διαβάστε περισσότερα »
Αρχικά η ηλικία του αγοριού είναι 24. Δεν τίθεται θέμα με μεγάλη διαφορά ηλικίας. Η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι σε μια μεγάλη σύγχυση και δεν νομίζω ότι μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Πιστεύω ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από ό,τι τα έχω εγώ στο κεφάλι μου. Το 99% του προβλήματος είναι η οικογένεια μου. Μου ασκούν μια πάρα πολύ αρνητική, τοξική θα έλεγα, επίδραση και δεν με αφήνουν να σκεφτώ ήρεμα, καθαρά και να πάρω υγιείς αποφάσεις. Όλη την ώρα μου κάνουν πλύση εγκεφάλου. Οι εκκρεμότητες είναι οι εξής: δεν έχω δίπλωμα οδήγησης κάτι το οποίο στην επαρχία είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Να χωρίσεις αν αυτο θες, αν δεν αντέχεις την απόσταση, αν δεν ταιριάζετε κ δε βλέπεις κοινά. Μην αφήνεις όμως τους γονείς σου να αποφασίζουν για τη δική σου ζωή. Να παίρνεις μόνη σου τις αποφάσεις που ταιριάζουν καλύτερα σε εσένα. Να προσπαθήσεις να ανεξαρτητοποιηθείς με δουλειά και δίπλωμα και να ζητήσεις τη βοήθεια ψυχολόγου. Εμένα με βοήθησε πολύ στο να μην επηρεάζομαι από τος απόψεις των δικών μου και να ορίζω εγώ τη ζωή μου.
Προσπαθώ να μην επηρεάζομαι αλλά οι γονείς μου ό,τι και να τους πω επεμβαίνουν στη ζωή μου. Δεν με αφήνουν κανονίσω εγώ τη ζωή μου
Αγάπη μου όμορφη δεν υπάρχει “επεμβαίνουν και δε με αφήνουν”. Αμα δεν τους αφήνεις, δεν επεμβαίνουν. Πώς γίνεται αυτό: με το να είσαι ανεξαρτητη και να μην έχεις ανάγκη από αυτους ουτε τα χρήματα, ουτε τη στέγη, ουτε τις μετακινήσεις. Δεν σου λέω ότι είναι εύκολο, είναι όμως εφικτό αν το βάλεις στόχο. Χώρισε αν θες, δώσε χρόνο στη σχέση σου αν θες, αλλά από αυτά που διαβάζω, η σχέση σου είναι το τελευταίο από τα προβληματα σου.
Ανεξαρτησία σε αυτές τις οικονομικές συνθήκες… δεν ξέρω. Πέρα από έναν παλιό φίλο που σπούδασε πληροφορική και τώρα είναι κυριολεκτικά εκατομμυριούχος στα 27 του, όλοι οι υπόλοιποι με γονείς μείναμε και δεν καταφέραμε και τίποτα στη ζωή μας.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Με 600/μήνα να σου φεύγει η ψυχή 8 ώρες το λιγότερο κάθε μέρα, πολλές φορές χωρίς ούτε ένα ρεπό για μήνα….. Όχι ανεξαρτησία δεν θα έχεις, ούτε υγεία.
Αφού η κοπέλα το ειχε καταφέρει ήδη, όπως λέει, απλά έκανε μια διαφορετική επιλογή. Κοίτα, άδικο δεν έχεις, η κατάσταση είναι “από τη Σκυλλα και τη Χάρυβδη ποια να διαλέξω”. Αλλά ουτε και τώρα είναι καλά. Τουλάχιστον στην άλλη δυσκολη κατάσταση θα είναι δικές της οι επιλογές. Μέχρι να ορθοποδήσει και να ξαναανεξαρτητοποιηθει, λυσεις υπάρχουν.
Δεν είναι καθόλου εύκολο. Όσο περισσότερο χώρο τους δίνεις όμως τόσο θα καταλαμβάνουν. Προσπάθησε με μικρά μικρά βήματα να θέτεις τα όρια σου. Σε μικρά πράγματα στην αρχή. Εγώ δύο βήματα βλέπω που μπορούν να σε βοηθήσουν. Το ένα είναι η ψυχοθεραπεία και το άλλο η ανεξαρτητοποίηση. Όλα όμως θέλουν προσπάθεια από εσένα. Σιγά σιγά θα δυναμώνεις κ η γνώμη τους θα σε επηρέαζει όλο και λιγότερο. Καλή δύναμη σου εύχομαι
Ακουγεσαι όντως πολύ μπερδεμένη. Τι σου λένε οι γονείς σου για το αγόρι σου;
Δυστυχώς όσο μένει κάποιος με τους γονείς, γενικά πιστεύω δεν προοδεύει ούτε εξελίσσεται ως άνθρωπος. Αν δεν ανεξαρτητοποιηθείς σιγά σιγά, σίγουρα θα σου στερήσουν πολλά. Και είμαστε σε μια χώρα που πολλοί φτάνουν τα 30 και δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν από το σπίτι των γονιών…
Εγώ ήμουν ανεξάρτητη για 3 χρονιά στην Αθήνα αλλά επέλεξα να επιστρέψω χωρίς να φανταστώ βέβαια το πόσο χάλια θα ήταν τα πράγματα. Ήλπιζα ότι θα είχαν αλλάξει λίγο τα πράγματα με τους δικούς μου. Εκείνοι δεν θέλουν το επάγγελμα του. Λένε ότι δεν μου ταιριάζει και ότι δεν θα περνάω καλά μαζί του.
‘Ετσι λεμε τωρα το “δεν τον γουσταρω πια”, “υπάρχουν εμπόδια “
Όχι όντως υπάρχουν εμπόδια. Όσο είσαι γύρω από γονείς, και περνάει ο καιρός, δυστυχώς πάντα υπάρχουν εμπόδια.