Γιατί κάνουν όλοι έτσι;
_______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημέρα. Να πω πως δεν γράφω εδώ για να κρίνω κανέναν, αλλά έχω μια απορία. Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται το θάνατο; Με θυμάμαι από παιδί που με είχε πάρει μαζί της η μητέρα μου σε κηδεία συγγενικού προσώπου, ο κόσμος έκλαιγε κι όταν γυρίσαμε σπίτι ρώτησα με έντονη περιέργεια. Καλά γιατί έκαναν έτσι όλοι; Γιατί χάσανε δικό τους άνθρωπο που αγαπούσαν και θα τους λείπει για πάντα. Και τι να κάνουμε τώρα άμα ήταν έτσι να γίνει πάει έγινε απάντησα με σκληρότητα κατά την γνώμη της μητέρας μου. Εγώ απάντησα έτσι όχι από κακία αν είναι δυνατόν, είπα αυτό που ένιωθα. Η πρώτη κοντινή μου απώλεια ήταν του παππού μου όταν ήμουν 20. Δεν μου βγήκε να κλάψω παρότι τον παππού τον λάτρευα. Ψέλισα μόνο: Α ρε Παππουλάκη σου είχα αδυναμία. Πολλές ακόμα κοντινές απώλειες, αλλά ας πάμε στην σχεδόν πρόσφατη. Ήταν η απώλεια του μπαμπά μου στα 28. Ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο. Διαγνώστηκε Οκτώβριο και Μάρτιο της νέας χρονιάς πέθανε. Το πρώτο πράγμα που είπα ηταν: ΚΑΛΎΤΕΡΑ! Όχι γιατί δεν τον αγαπούσα μα γιατί για καιρό πονούσε πολύ, είχε γίνει σκιά του εαυτού του και τα γνωστά του καρκίνου. Δεν φόρεσα μαύρα, ταξίδεψα για Πάσχα με την μητέρα μου. Άκουσα τραγούδια, εκοψα τούρτα για τα γενέθλια μου 25 μέρες μετά τον θάνατο του. Ε ναι συνεχίζεται η ζωή. Από την γειτονιά και τους φίλους δεν υπήρξε κατακραυγή, διότι γνώριζαν πολύ καλά τον χαρακτήρα μου και την αντιμετώπιση μου. Από μερικούς συγγενείς του άκουσα πολλά και τους είπα αλλά τόσα με αμέριστη ψυχραιμία. Ποιος ο λόγος να τσακωθείς;
Και τώρα φτάνουμε σε εμένα. Ούτε εγώ φοβάμαι τον θάνατο. Αν είναι να έρθει ας έρθει αλλιώς να προσπεράσει. Σε νοσοκομείο που είχα μπει μια φορά με κίνδυνο για την ζωή μου, ήμουν στον κόσμο μου στα επείγοντα. Ρωτούσα με υπομονή τους ιατρούς τι εχω; Τι θα γινει; Ποιο το επόμενο βήμα; Μου λένε μπαίνεις χειρουργείο σε λίγη ώρα. Οκ έτοιμη απάντησα. Θυμάμαι ένα νεαρό γιατρό να μου κρατάει το χέρι να ανησυχεί, να με ρωτάει φοβασαι; Απάντησα όχι αν είναι να σωθώ μακάρι. Τα είχανε παίξει..…Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί το βιώνω ετσι; Έχει τύχει σε άλλους να λειτουργειτε όπως εγω; Μη με φανταστείτε ως θρησκευόμενο άτομο που νομίζω πως θα πάω παράδεισο… απλώς ειμαι έτσι. Ευχαριστώ για κάθε γνώμη!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δόμνα
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καμμιά φορά αναρωτιέμαι αν οι επιστολές επιζητούν να πούμε μπράβο. Μπορεί, κι αυτό ανθρώπινο είναι.
Ο θάνατος είναι κάτι που συμβαίνει σε μας αλλά αφορά στους άλλους. Εμείς, εφόσον φύγουμε από το μάταιο τούτο κόσμο, κι εφόσον δεν είμαστε ιδιαίτερα θρησκευόμενοι, δεν θα μας απασχολήσει κάτι. Τους άλλους θα απασχολήσει η απουσία μας. Επομένως πολύ σωστά σου απάντησαν στο παρελθόν: λείπει το αγαπημένο πρόσωπο. Κι εκεί δικαιολογούνται οι εκδηλώσεις πένθους. Το πένθος έχει τη χρησιμότητα για τους ζωντανούς να εμπεδώσει ότι δεν υπάρχει πλέον επιστροφή ώστε η ζωή να συνεχιστεί.
Οι περισσότεροι όταν φοβούνται το θάνατο κυρίως φοβούνται όχι την ανυπαρξία, όσο την διαδικασία μέχρι εκεί: τη φθορά, την ταλαιπωρία, το χρόνο που δεν προλαβαίνουν, την αναξιοπρέπεια, την ανημπόρια, το άγνωστο… Καμμιά φορά, όπως στην περίπτωση του πατέρα σου, ο θάνατος έρχεται ως λύτρωση και τότε είναι όντως καλύτερα -για τον νεκρό. Ωστόσο κάθε άνθρωπος πενθεί διαφορετικά, αγχώνεται διαφορετικά. Μην συγκρίνεσαι με άλλους και μην είσαι σκληρή στην κρίση σου για τους άλλους ανθρώπους. Όλοι παλεύουν με μια ανηφόρα στη ζωή και μια κατηφόρα, γι’αυτό να’σαι καλόψυχη, δεν ξέρουμε τι έχουν να αντιμετωπίσουν
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που περιγράφεις το βίωνα πριν τη ψυχοθεραπεία, όχι μόνο με το πένθος, αλλά με οτιδήποτε “ενοχλητικό” κατά κόσμον. Δεν ξέρω αν κάνεις το ίδιο, προσωπικά και σύμφωνα με την ψυχολόγο μου αυτό που έκανα λέγεται μόνωση και είναι ένας πολύ ωραίος μηχανισμός άμυνας που αφαιρεί το συναίσθημα από βαθειά ενοχλητικές καταστάσεις. Γιατί, γιατί να κάτσεις να “διαλυθείς” ενώ μπορείς να το εκλογικεύσεις και να πας παρακάτω; Προσωπικά τη δούλεψα αυτή την άμυνα γιατί μου αφαιρούσε από την καθημερινότητά μου και επηρέαζε τις σχέσεις μου με άλλους ανθρώπους, καθότι πέρα από τις αντικειμενικά δυσάρεστες καταστάσεις μου έβαζα φρένο και στις… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτήν την έχω κι εγώ για τις δύσκολες καταστάσεις, εκλογικεύω, παίρνω απόσταση, κρίνω ψύχραιμα και πάω παρακάτω. Με βοηθάει πολύ, γιατι το να μπαίνεις σε όλα τα θέματα, συναισθηματικά βαθιά είναι πολύ οδυνηρό. Βέβαια και πάλι δεν μένω εντελώς ανεπηρέαστη, απλώς επιλέγω να τα βλέπω όσο πιο ελαφριά μπορώ.
Τα μείον; σε κάποια θέματα είμαι παραπάνω ανεκτική, σε κάποια άλλα η ψυχραιμία μου φαντάζει αναισθησία στους άλλους ενώ δεν είναι, και ακόμα όταν σε κάποια θέματα εμβαθυνω- ίσως επειδη δεν το συνηθίζω- πονάει πολύ.
Βρε κι εγώ να σου πω την αλήθεια δεν τον φοβάμαι τόσο με την αυστηρή έννοια. Οκ μου αρέσει η ιδέα ότι δεν τελειώνουν όλα με το θάνατο γι αυτό και είμαι αγνωστικιστρια και όχι άθεη. Αλλιώς με τη θρησκεία και τους κανόνες δε τα πάω καλά. Με φοβίζει όμως ο θάνατος μου μέχρι να ενηλικιωθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί η κόρη μου. Με στεναχωρεί και θα κλάψω κιόλας αν το σκεφτώ , ο πόνος των δικών μου ανθρώπων που θα τους λείπω. Κλαίω στις κηδείες με μαύρο δάκρυ , όχι για τον άνθρωπο που έφυγε αλλά με το τι νιώθουν… Διαβάστε περισσότερα »
Αν ειχα παιδι θα θεωρουσα τη ζωη πολυ μιζερα αδικη αν δεν προλαβαινα να ζησω την δεκαετια 20-30 του.
Το πένθος είναι προσωπικό θέμα του καθενός. Μέχρι και κάποια ζώα πενθούν, όπως οι ελέφαντες και οι φάλαινες.
Δεν χρειάζεται να συγκρινόμαστε με τους άλλους. Εσύ έχεις τον δικό σου τρόπο και οι άλλοι τον δικό τους.
Πριν από μερικούς μήνες έφτασα στα πρόθυρα του θανάτου. Χρειάστηκαν αρκετές φιάλες αίμα για να γλυτώσω, τα πρόσωπα των γιατρών από πάνω μου, και ήταν πολλά, ήταν ιδιαίτερα ανήσυχα. Εκείνη τη στιγμή διαπίστωσα, με μεγάλη απορία είναι η αλήθεια, ότι δε φοβάμαι Το θάνατο γιατί τον αισθανόμουνα λύτρωση, και έζησα μια γεμάτη ζωή. Φοβάμαι όμως την διαδικασία του θανάτου, γηρατειά, αρρώστια, πόνο, νοητική απώλεια. Το «καλύτερα»που είπες όταν γλίτωσε όντως ο μπαμπάς σου από τον πόνο, δηλώνει ότι αυτή τη διαδικασία τη φοβάσαι κι εσύ, όπως όλοι μας. Σου εύχομαι να ζήσεις μια ζωή με νόημα, ενσυναίσθηση, και αγάπη. Το… Διαβάστε περισσότερα »
Κάποια ηλεκτροχημεία του εγκεφάλου δημιουργεί αυτή την απάθεια.
Πιστεύω θα υπάρχει και σε άλλες εκφάνσεις της ζωής.
Η αναισθησία μπορεί να έχει κάποια ψυχοπαθολογία που να είναι σε λανθάνουσα μορφή.
Σιγα ρε ντοκ με τις διαγνώσεις
Συγχαρητήρια βρε Δόμνα που δεν φοβάσαι τον θάνατο και ούτε σε αγγίζει και το πένθος από ό,τι φαίνεται, αλλά υπάρχει κάποιο πραγματικό ερώτημα εδώ και ποιο είναι τελικά αυτό; Το γιατί μας απασχολεί τόσο και γιατί κάνουν όλοι έτσι ή γιατί εσύ το βιώνεις έτσι και αν υπάρχουν κι άλλοι με αντίστοιχη αντιμετώπιση; Ποιον αδυνατείς να καταλάβεις, τον εαυτό σου ή τους άλλους;
Προφανώς το πένθος ως το συναίσθημα θλίψης για την απώλεια αγαπημενων μας ανθρώπων δεν ταυτίζεται με τον υπαρξιακό φόβο για τον θάνατο. Ο θάνατος ως μια αναπόφευκτη πραγματικότητα μπορεί να είναι λύτρωση σε κάποιες περιπτώσεις αλλά μπορεί και να προκαλεί φόβο σε ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή. Εσένα μπορεί να μην σε αγγίζει που δεν θα ξαναδείς τον παπούλη σου, άλλοι άνθρωποι όμως υποφέρουν πραγματικά. Η απάντηση της Ρένας έδειξε μια πολύ γλυκιά ενσυναίσθηση που εσύ δεν φαίνεται να διαθέτεις.
Αυτό που φοβόμαστε στον δικό μας θάνατο είναι το τέλος, το ότι η ζωή κι όλα όσα κάνουμε θα σταματήσουν κι επίσης δεν ξέρουμε τι υπάρχει μετά. Το πιθανότερο τίποτα. Σκέψου ότι κάποιος σου λέει εξαφανίζεσαι απο την τωρινή ζωή σου, παρατάς όλα όσα ξέρεις και τους ανθρώπους που ξέρεις και πας κάπου πολύ μακριά. Η ζωή σου διακόπτεται απότομα. Δεν ξέρεις τι θα βρεις εκεί που θα οας. Θα σου ήταν ευχάριστο; Μαλλον όχι. Σε μια πολύ πιο μεγάλη κλίμακα και πιο οριστικό, αυτο είναι που φοβόμαστε στον θανατο. Ύστερα, μπερδεύεις το πώς νιώθεις για τον θάνατο δικού σου… Διαβάστε περισσότερα »
Ε ολα για τον άνθρωπο είναι ειναι αμα δεν φοβάσαι δεν φοβάσαι, καλύτερα για σένα. Εδώ έμαθα προσφάτα οτι υπάρχουν μέχρι και άνθρωποι που δεν αγχώνονται λεει. Άλαλα τα χείλη..
Αλλά συναισθήματα νοιώθεις? Άλλες απώλειες πενθείς? Ή μόνο τον θάνατο αντιμετωπίζεις έτσι?