Η Ρένα απαντά: Δεν έρχεται σε όλες τις σχέσεις η ρουτίνα;

Άλλο πράγμα η ρουτίνα, κι άλλο τη ανάδειξη των αγεφύρωτων διαφορών στις σχέσεις…

__________________

Η ιστορία της Ίσως και Αθεράπευτα Ρομαντικής όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα,
Θα γράψω και εγώ την ιστοριά μου, αν και μαλλον την απάντηση την ξέρω, πιο πολύ για να τα βγάλω απο μέσα μου…

Λίγο πριν τα 30 λοιπόν, σε σοβαρή και πανέμορφη σχέση 5+ χρόνια με τον καλυτερό μου φίλο που μπορούσαμε να μοιραστούμε τα πάντα, αγαπιόμασταν υπέρμετρα και κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να μας χωρίσει.. Συγκατοικούσαμε πολύ αρμονικά για 3 χρόνια, με πολύ απαιτητικά προγράμματα δουλειάς και μεγάλη κατανόηση ο καθένας για το πρόγραμμα και τις φιλοδοξίες του άλλου..

Πριν από ένα χρόνο περίπου, πέρασα ένα σοβαρό θέμα υγείας που με στήριξε πάρα πολύ και ήταν δίπλα μου. Βγαίνοντας από όλο αυτό, η σεξουαλική μας ζωή σε τεράστια κρίση: στην αρχή από φόβο μη μου συμβεί κατί και στη συνέχεια παρέμεινε.. Οι συζητήσεις μας, που ξεκινούσαν πάντα από εμένα, κατέληγαν σε ένα αμφίσημο εχουμε πνιγεί στη ρουτινα αλλά εγώ σ αγαπάω, και σχεδιάζαμε το μέλλον μας με μετεκπαιδεύσεις στα εξωτερικά, παιδιά, σκυλιά και μονοκατοικίες στα προάστια.. Και καπώς έτσι ξαναμπήκαμε στο τρελό πρόγραμμα δουλειάς μας, που παρά τη συγκατοίκηση μπορεί να βρισκομάσταν μόνο ενα σαββατοκυριακό το μήνα και αυτό κουρασμένοι και με δεκάδες υποχρεώσεις…

Λιγο λοιπόν για να ξαναβρεθεί το πάθος- που όντως είχε χαθεί και από τις δυο πλευρές- λίγο που δυο χρόνια είχαμε κλειστεί στην Αθήνα με τον κοβιντ- αρχίζουμε και κανονίζουμε ταξίδια πιο διαφορετικά, με αποτέλεσμα η μια φορά το μήνα που θα βρισκόμαστε να είναι στο εξωτερικό και να είναι όλα υπεροχα.. Η τουλάχιστον έτσι νόμιζα..

Η όλη περίεργη φάση κράτησε ένα εξάμηνο περίπου και γυρνώντας από το τελευταίο ταξίδι άρχισα να παρατηρώ αλλαγές στη συμπεριφορά του.. Και ενα ωραιο κυριακατικό πρωί, εκει που γκρίνιαζα να κάνουμε κάτι διαφορετικό και να μη βαλτώνουμε, μου πετάει τη βόμβα.. δε νιώθω το ίδιο, δεν είμασταν έτσι εμείς και με πολλά δάκρυα μαζεύει τα πράγματα του και φευγεί.. Δυο μέρες μετά (στις οποίες έκλαιγα ασταμάτητα) είμασταν πάλι μαζί και φεύγουμε ξεχωριστές διακοπές για να ηρεμήσουμε.. Μετά τις διακοπές τα πραγμάτα όμως ήταν πολύ χειροτερά.. Πολλές στιγμές σιωπής, που νιώθαμε και οι δυο περίεργα, και ενά απογευμά γυρνάω και βλέπω τα πραγματά του μαζεμένα και αυτόν να περιμένει να με αποχαιρετισει…

Και πλεόν η αντιδράση μου ήταν και μενα στο καλό και να μην ξαναγυρίσεις.. δεν άντεχα να το περνάω αυτό μέσα στο σπίτι μου καθημερινά…

Αλλα ρε Ρένα, δεν αντέχω να μη μιλάμε.. δεν το μπορώ.. και κυρίως αναρωτιέμαι… δεν έρχεται σε όλες τις σχέσεις κάποια στιγμή η ρουτίνα; είναι όλοι οι υπολοίποι τρελά ερωτευμένοι και μεσα στα μέλια για πάντα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – ίσως και αθεράπευτα ρομαντική

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Θέτεις δύο διαφορετικά θέματα. Τι πήγε στραβά στη δική σας σχέση, από τη μία. Και αν σε όλους συμβαίνει αυτό αλλά τα βγάζουν πέρα και μένουν μαζί, από την άλλη.

Η απάντηση στην εντελώς προσωπική σου περίπτωση είναι ότι ο υπερβολικός σεβασμός κι η υπερβολική κατανόηση δημιούργησε κενά επιθυμίας. Στην αρχή σας συνέπαιρνε ο ενθουσιασμός του πρωτόγνωρου, μετά όμως το ένα σαββατοκύριακο το μήνα μαζί, κι αυτό βεβαρημένο, σας άφησε με την αίσθηση ότι και που μένατε μαζί, δεν κερδίζατε κάτι. Αυτό το στυλ σύμβίωσης, που καθένας ουσιαστικά κάνει τη ζωή του, λειτουργεί άψογα σε σχέσεις όπου υπάρχει ένα master plan -όπως να χτίσεις ζωή εκ νέου σε ένα νέο τόπο, ή να δουλέψεις για να φτιάξεις κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο που θα εξασφαλίσει τις κατοπινότερες γενιές. Αν μάλιστα υπάρχει “ανοιχτή” ερωτική σχέση, όπου μπορούν τα δύο μέλη να ξεχαρμανιάζουν αλλού, τότε μια τέτοια παράλληλη συμβίωση μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες. Και να’ναι και πετυχημένη.

Η δική σας όμως δεν ήταν τέτοια.

Αντίθετα απομακρυνθήκατε ερωτικά λόγω του προβλήματος υγείας, όμως το ερωτικό πρόβλημα κατά τη γνώμη μου αντικατόπτριζε άλλες παθογένειες της ίδιας της σχέσης. Με τα ταξιδάκια, που είναι εντελώς ποπ συνταγή “ανανέωσης” της σχέσης, δεν κερδίσατε κάτι φοβερό, απλώς η αλλαγή παραστάσεων σας έκανε να ξεχνάτε προσωρινά την καθημερινότητα. Άμα τη επιστροφή το πρόβλημα επανερχόταν.

Κι αυτό είναι φανερό επειδή το κλείσιμο με τον κόβιντ θα ήταν η καταπληκτικότερη ευκαιρία να συσφίξετε τις σχέσεις σας, εφόσον το θέμα ήταν υποτίθεται οι πολλαπλές υποχρεώσεις και τα τρεχάματα που δεν σας άφηναν. Έλα που δεν ήταν όμως! Δεν ήταν, επειδή το θέμα σας δεν ήταν η πολλή δουλειά. Ποτέ δεν είναι.

Κι έπειτα, μας λες ότι ήταν ο καλύτερος σου φίλος. Ως φίλοι αποφασίσατε την σύναψη ερωτικής σχέσης, ή συγκολλητική ουσία ήταν ο έρωτας κι η έλξη; Δεν μας λες τίποτα για παθιασμένες καταστάσεις, έστω στην αρχή αρχή. Επειδή από το εξαρχής χλιαρό πάρα πολύ δύσκολα να φτιάξεις ηφαίστεια που κοχλάζουν…Ενώ το καυτό που κρύωσε κάπως, μπορείς να το αναθερμάνεις -σε κρατάει η ανάμνηση μεγάλων στιγμών σαν φυλακτό.

Η απομάγευση στις ερωτικές σχέσεις συμβαίνει επειδή το άγνωστο, το πρωτόγνωρο γίνεται οικείο και γνώριμο. Η αίσθηση δέους, ότι μια κατάσταση σε ξεπερνάει (το πάθος) ξεφτίζει, το αντικείμενο του πόθου γίνεται κοντινό. Όμως το δέος λειτουργεί μόνο όταν το αντικείμενο του πόθου έχει μια κάποια απόσταση, όταν το πλησιάζεις κάνοντας προσπάθεια. Όταν αυτό βρίσκεται σε παράλληλη γραμμή, αέναα μακρινό και ταυτόχρονα κοντινό, τότε κι η προσπάθεια κάποια στιγμή κουράζει.

Πιστεύω ότι ο φίλος σου είχε άλλες ευκαιρίες, άλλους ενθουσιασμούς, άλλα όνειρα, βαρέθηκε να ζει μια ζωή στην αμοιβαία απόσταση, δεν του έφτανε κι η επαφή μια φορά το μήνα, κι αποφάσισε ότι το καλύτερο ήταν να χωρίσετε. Θα πληγωνόσουν περισσότερο αν ξεστράτιζε (?) απ’αυτό που συμφωνήσατε, την αποκλειστική ερωτική σχέση.

Επομένως η αντίδραση σου ήταν ολόσωστη. “Στο καλό και με τη νίκη”. Η χυλόπιτα πονάει, αλλά κι η θρυματισμένη αυτοεκτίμηση πονάει ακόμη περισσότερο.

Πάρα πολλά ζευγάρια ζουν επί μακρό διάστημα μια κατάσταση περίπου όπως η δική σας χωρίς αυτό να είναι ορατό στον εξωτερικό παρατηρητή (ή το αντίθετο, με έντονα επεισόδια τσακωμών, επανασυνδέσεων, κλπ.) επειδή δεν αντιλαμβάνονται αυτό που λέω πιο πάνω. Η ανία, η έλλειψη σεξ, η ρουτίνα, δεν υποδηλώνουν πρόβλημα πάθους. Πρόβλημα διαχείρισης εαυτού δηλώνουν, που δεν βρίσκει δίοδο να απαλύνει τα υπαρξιακά του παρά μόνον μέσω της σχέσης με έναν άλλον άνθρωπο. Για να δημιουργήσεις μια στέρεη σχέση όπου δεν εκλείπει ο ερωτισμός χρειάζεται και μια κάποια έλλειψη κατανόησης, λίγο μυστήριο, λίγος αυθορμητισμός.

Ο “αθεράπευτος ρομαντισμός”, εμφανής από την συνεχή χρήση αποσιωπητικών που κάνεις, λες και είσαι η μοναδική που της συνέβη κάτι ανάλογο, είναι κακή πυξίδα. Δεν είναι ρομαντισμός αυτό το πράγμα που ονειρεύεσαι -και για το οποίο είχατε βάλει πλώρη- μικροαστισμός είναι: “μετεκπαιδεύσεις, παιδιά, σκυλιά και μονοκατοικίες στα προάστια”.

Καλή ανάρρωση και κόψε την επικοινωνία για να γιάνεις γρήγορα. Θα δεις, θα γίνει. Θα πάρει το χρόνο του.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News