Η Ρένα απαντά: Δεν είναι υγιές να μένω με γονείς πια…

Μήπως φοβάμαι να προχωρήσω; Βιώνουν οι νέοι παρόμοιες καταστάσεις; Πώς το αντιμετωπίζουν;

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα, σου γράφω καθώς θέλω να εκφράσω τους προβληματισμούς μου γύρω από το θέμα δουλειά, κοινωνική και κυρίως προσωπική ζωή.

Ξεκινώντας, είμαι 34 ετών , μένω με τους γονείς μου Λιβαδειά . Η επαρχία δεν με καλύπτει σε αρκετά κομμάτια. Νιώθω κενό ως προς την απουσία κοινωνικής ζωής, φίλων και συντρόφου. Ωστόσο, εργάζομαι σε μία επιχείρηση που με καλύπτει οικονομικά πλήρως. Θέλω να κάνω νέα αρχή σε μεγάλη πόλη και να είμαι ανεξάρτητη , αλλά με τρομάζει η απώλεια της οικονομικής άνεσης που έχω τώρα, μένοντας ωστόσο με γονείς. Από την άλλη πλευρά , θέλω να ξεφύγω από την κατάσταση με τα κενά που νιώθω, καθώς θεωρώ ότι δεν είναι κοινωνικά/ ψυχικά υγιές να μένω με γονείς σε τέτοια ηλικία και να μην έχω προσωπική ζωή. Μήπως φοβάμαι να προχωρήσω; Βιώνουν οι νέοι παρόμοιες καταστάσεις; Πώς το αντιμετωπίζουν; Θα εκτιμήσω την άποψη σας .

ΑΠΟ ΤΗΝ – nikoleta

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Χρόνια σου πολλά, καλή χρονιά!

Καλά σκέφτεσαι ότι δεν είναι ιδιαίτερα υγιές να μένεις σε τέτοια ηλικία στο παιδικό σου δωμάτιο. Σε σταματά από διάφορες πλευρές της ενήλικης ζωής, κυρίως ως προς την αυτονόμηση των ευθυνών σου για τον εαυτό σου: όταν άλλος πληρώνει τις ΔΕΚΟ ή υπάρχει η εξασφάλιση ότι δεν πειράζει αν δεν μαγειρέψω ή δεν πλύνω σήμερα, υπάρχει πάντοτε η μανούλα, αυτό μας δημιουργεί μια ψευδή αίσθηση ενηλικίωσης. Η ενηλικίωση σημαίνει έχω την δυνατότητα να είμαι αυτόνομος κι ανεξάρτητος μέρα με τη μέρα, κάθε μέρα. Όταν σπάσει το φλοτέρ στο καζανάκι μπορώ να το επιδιορθώσω μόνη ή μπορώ να βρω και να πληρώσω να το επισκευάσει; Απλά καθημερινά παραδείγματα. Σημαίνει επιπλέον ότι μπορώ να αναλάβω ευθύνες όχι μόνο για τον εαυτό μου αλλά και για άλλα τυχόν άτομα που θα έρθουν με την δημιουργία οικογένειας -εφόσον φυσικά επιθυμώ κάτι τέτοιο, δεν είναι υποχρεωτικό.

Λόγω του τρέχοντος τρόπου ζωής με τα πανάκριβα ενοίκια, τις όχι καταπληκτικά πληρωμένες δουλειές, το κόστος ζωής γενικότερα, αλλά και την βόλεψη μιας γενιάς γονιών που δουλεύουν και οι δύο ή συνταξιοδοτούνται κι οι δύο) κι επομένως υπάρχει διαθέσιμο εισόδημα στήριξης στα τέκνα μέχρι μεγάλες ηλικίες το πρόβλημα αυτό δεν το έχεις μόνο εσύ. Το έχουν κι άλλοι πολλοί. Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Και εξηγεί εν μέρει γιατί δεν γεννιούνται παιδιά. Δεν είναι βέβαια μόνο αυτό, είναι πιο σύνθετο.

Όμως η αδυναμία να ξεφύγεις από το πλαίσιο στο οποίο βρίσκεσαι, δηλαδή να κάνεις το βήμα της απομάκρυνσης από την οικογενειακή εστία, μοιάζει να έχει κι άλλες ρίζες. Η επαρχία κι η διαμονή με γονείς δεν αποκλείει την ύπαρξη κοινωνικού κύκλου, τους φίλους, το σύντροφο. Ναι, είναι πιο δύσκολο, αλλά δεν είναι αδύνατο. Δεν είναι όσοι μένουν στην επαρχία αζευγάρωτοι και χωρίς έναν άνθρωπο να πιουν έναν καφέ και να πουν δυο κουβέντες. Μήπως μέσα σου αναβάλλεις την διαδικασία να προχωρήσεις στην προσωπική και κοινωνική σου ζωή επειδή ακριβώς σε έχει μερικώς βολέψει η τρέχουσα κατάσταση; Η ενηλικίωση απαιτεί ξεβόλεμα. Αν τέλος πάντων όλα πάνε τραγικά άσχημα, μπορείς να επιστρέψεις στην πατρική εστία. Φαίνεται να έχετε καλή σχέση με τους γονείς, πράγμα όχι αυτονόητο. Ή να δεις τι θα κάνεις από κει και πέρα, τέλος πάντων. Η ζωή όμως κι ο χρόνος δεν σταματά για κανέναν, προχωρά. Ας μην προχωρά ερήμην μας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News