Η Ρένα απαντά: Δεν είναι οξύμωρο που οι γονείς δε χαίρονται με τη χαρά μου;

Καθόλου οξύμωρο δεν είναι. Οι γονείς συχνά αποτυγχάνουν στο ρόλο τους, που είναι να βγάλουν χαρούμενα κι ανεξάρτητα παιδιά.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα…είναι πολύ κρίμα που αυτή η στήλη δεν με συντροφεύε στην εφηβεία, είμαι σίγουρη πως πολλές ανησυχίες θα είχαν επιλυθεί πιο ανώδυνα.
Στο σήμερα θα ήθελα τη γνώμη σου σχετικά με τη διαχείριση των προσωπικών σχέσεων και των αγαπημένων προσώπων.

Προέρχομαι από μια 5μελη οικογένεια πλήρως δυσλειτουργική. Κακότροπος, αυταρχικός, και μισογύνης πατέρας, μια μητέρα που ανέχτηκε τα πάντα και ξεσπάθωσε στα γεράματα και δύο αδέρφια που είναι καλά παιδιά, αναγνωρίζουν τις θυσίες να τους μεγαλώσουν, δεν έχουν κάνει δικές τους οικογένειες και συνεχίζουν να χαϊδεύουν τους γονείς. Στην αντίπερα όχθη εγώ, που θεωρώ στα 40 πως δεν μπορώ πλέον να κάνω τα χατίρια των γονιών, δλδ δεν ανέχομαι τη συμπεριφορά τους ακόμη και στις λίγες μέρες που θα τους δω στις γιορτές. Νιώθω τρομερή πίεση να τους επισκέπτομαι (μένουμε όλοι σε διαφορετικές πόλεις), να ξοδεύω τις οικονομίες μου και την άδεια μου για αυτό το σκοπό. Δεν το κάνω από επιλογή πλέον, αλλά από ενοχές, που πολλές φορές προέρχονται από τα αδέρφια μου που το θεωρούν δεδομένο ότι θα βρεθούμε όλοι μαζί. Οι γονείς έχουν παραιτηθεί εδώ και πολλά χρόνια, δεν έχουν κοινωνική ζωή, δεν τα πήγαιναν και πότε καλά μεταξύ τους, ώστε να κάνουν πράγματα και ιδίως για τη μητέρα μου η μόνη της χαρά είναι οι δικές μας επισκέψεις. Η ίδια δεν έχει κάνει ποτέ κάτι μόνη της, δεν με έχει επισκεφτεί ποτέ, παρά μόνο με τα αδέρφια μου.

Αν και έχω χρόνια σχέση δεν επιθυμώ να τον συστήσω επίσημα, ούτε και θέλω να συμμετέχει σε κάτι που μετά βίας αντέχω εγώ. Να σημειώσω πως οι γονείς μου δεν βάζουν νερό στο κρασί τους εύκολα, είναι δύσκολοι άνθρωποι συμπεριφορικά κ αυτό με αγχωνει πολύ, ιδίως όσον αφορά τον άνθρωπο που έχω επιλέξει.

Αναγνωρίζω πολλές φορές πως θα μπορούσα απλά να πω πως φέτος θα πάω κάπου ταξίδι ή έχω να κάνω το εξής και δεν θα μπορέσω να σας επισκεφτώ, αλλά τις λίγες φορές που το δοκίμασα με κάποια προσχήματα ένιωσα άσχημα μετά και πως έπρεπε να επανορθώσω. Δεν είχε νόημα γιατί εν τέλει δεν πέρασα καλά.

Πως μπορεί ένας τελείως ανεξάρτητος ενήλικας -οικονομικά και μη, δεν προβληματίζω τους γονείς με τα όποια προβλήματά μου- να ζήσει τη ζωή του χωρίς αυτό να σημαίνει τη δυστυχία των άλλων? Δεν είναι οξύμωρο που οι γονείς δεν νιώθω ότι χαίρονται με τη χαρά μου? Στις σημερινές ημέρες που όλοι δουλεύουμε για να ζήσουμε, πώς να καλύψει κάνεις τις δικές τους ανάγκες για να μην νιώθουν μοναξιά και να κάνει όσα ο ίδιος έχει στερηθεί, ταξίδια βόλτες κλπ? Και πώς αντιμετωπίζει τα αδέρφια που το νιώθουν και λειτουργούν αλλιώς?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κουρασμένη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σ’ευχαριστώ πολύ, να’σαι καλά.

Νομίζω μόνη σου το λες. Πρέπει να απαλλαγείς από τις ενοχές. Αυτό σε βασανίζει, όχι η υποχρέωση, αλλά οι ενοχές ότι πρέπει να έχεις υποχρέωση. Ξέρω ότι ακούγεται σαν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Όμως δεν ήταν καλό γονικό μεγάλωμα να σε γεμίσουνη ενοχές ότι οφείλεις παρέα. Η παρέα θα έπρεπε να έρχεται αυθόρμητα, αν είχαν κάνει σωστή δουλειά, θα έπρεπε να είναι ευχάριστο να τους δεις, όχι άχθος.

Λοιπόν, παρόλο που ακούγεται σκληρό, δεν είναι τα παιδιά οι διασκεδαστές των γονιών τους στα γεράματα, όπως ούτε οι γονείς των παιδιών τους όσο είναι μικρά (η κοινωνικοποίηση μεταξύ παιδιών επιτελεί κυρίως αυτό το ρόλο). Την μοναξιά τους την έκτισαν παρεούλα όλα αυτά τα χρόνια με τις εκατέρωθεν σχέσεις τους και αυτή τη στιγμή λούζονται τις συνέπειες των πράξεων κι αποφάσεών τους. Η μητέρα σου ήταν απογοητευμένη μέσα στο γάμο, όμως δεν έφυγε. Ο πατέρας σου είναι κακότροπος, αλλά δεν άλλαξε για να ελκύσει ανθρώπους γύρω του.Τ’αδέρφια σου (άντρες να υποθέσω;) δεν έχουν προσαρμοστεί στο ότι εσύ είσαι 40 χρονών γυναίκα, αλλά θεωρούν ότι είσαι ακόμα το κοριτσάκι που τους ακολουθεί; Ίσως επειδή δεν έχεις παιδιά κι υποτιμούν την δική σου ανεξαρτησία και το δικό σου πρόγραμμα, ή κρίνουν από τον εαυτό τους που δεν έχουν σύντροφο ίσως; Πρέπει κι εκείνοι ν’αλλάξουν μυαλά και γρήγορα, αλλιώς ακόμα κι όταν φύγουν οι γονείς, οι σχέσεις μεταξύ σας δεν θα είναι ιδανικές.

Ο ρόλος σου είναι φροντιστικός περισσότερο σε περίπτωση που οι γονείς χρειαστούν βοήθεια. Ή να καλέσεις και να υποδεχτείς τη μητέρα σου βάζοντάς την σε ένα ΚΤΕΛ ή πλοίο ώστε να έρθει να σε δει, εφόσον την χαροποιεί. Επειδή δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα μόνη της δεν σημαίνει ότι έτσι πρέπει να πάει μέχρι τέλους. Οι άνθρωποι προσαρμόζονται. Δεν είναι δυστυχία η προσαρμογή, όμως επιλέγεις αυτή τη λέξη μέσα σε άλλες, γιατί; Είναι επιβίωση.Ίσως έτσι να γνωρίσει και το σύντροφό σου, ίσως κι όχι, ό,τι θελήσεις.

Ο καταναγκασμός να βρίσκεστε όλοι μαζί υποχρεωτικά δεν είναι κάτι που έχει αποδώσει μέχρι στιγμής. Περνάς άσχημα και καταπιεσμένα, οπότε γιατί να το συνεχίσεις; Πού ακριβώς αποδίδει όφελος; Μη νομίζεις ότι θα εκτιμηθεί. Και μη νομίσεις ότι περνάνε καλά. Περνάνε συμβατικά, όπως τόσες και τόσες άλλες οικογένειες.

Πάτε ένα ταξίδι στο εξωτερικό με το σύντροφό σου τα επόμενα Χριστούγεννα. Κλείστε από τώρα. Ανακοινώστε το κιόλας, ώστε να είναι προεξοφλημένο ότι δεν θα είστε μαζί. Τα αδέρφια σου άλλωστε θα κάνουν πάλι τα γνωστά δρομολόγια, δεν είναι ότι θα μείνουν μόνοι τους οι γονείς. Είναι δυστύχημα να φτάνουμε να χαρούμε ότι απαλλαχθήκαμε όταν πια φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News