Η Ρένα απαντά: Δεν είναι δράση-αντίδραση

Είμαι σίγουρη ότι οι πρώην του που ήταν γυναίκες με όρια, δε δεχόντουσαν τέτοιες συμπεριφορές, άρα είτε δεν τους φερόταν έτσι, είτε διέκοπταν τη σχέση όταν έβλεπαν ότι η κατάσταση ξεφεύγει.

_____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Με αφορμή το γράμμα “Ποιος φταίει” θα ρωτήσω κι εγώ αυτό που με βασανίζει χρόνια. Μήπως εντέλει φταίω εγώ;
Όταν κάποιος μου φέρεται χάλια, έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι εγώ του το επέτρεψα. Ότι αν είχα βάλει τα όρια μου από την αρχή, δε θα μου φερόταν χάλια.
Έτσι, λέω ότι φταίω εγώ.
Καμία φορά όμως, βλέπω κάποιες συμπεριφορές και λέω ότι τελικά, είναι λάθος το άτομο. Και ότι δε φταίω εγώ.
Τελικά ποιος φταίει;

Είμαι σίγουρη ότι οι πρώην του που ήταν γυναίκες με όρια, δε δεχόντουσαν τέτοιες συμπεριφορές, άρα είτε δεν τους φερόταν έτσι, είτε διέκοπταν τη σχέση όταν έβλεπαν ότι η κατάσταση ξεφεύγει.

Όταν κάποιος σε υποτιμάει, λέει ότι σε βαριέται αλλά εσύ φταις που δεν είσαι ενδιαφέρουσα, όχι εκείνος που απλά σε ξεπέρασε ας πούμε, είναι δυνατόν να φταις εσύ; Πόσο μπορεί να είναι δικό μου το φταίξιμο αν δεν είναι ο άλλος πια ερωτευμένος;
Για όλα φταίω εγώ υποτίθεται.
Για τη συμπεριφορά του, φταίω εγώ.
Πρέπει να είμαι πιο ευδιάθετη, πρέπει να τον προκαλώ, πρέπει να μπορώ να κεντρίσω το ενδιαφέρον του..
Γιατί; Παιδάκι είναι; Εγώ είμαι υπεύθυνη για το πώς θα αντιδράσει και για το αν θα το καταφέρω να φάει το φαγητό του ας πούμε;

Νομιζω πως δεν είναι συμπεριφορές ενηλίκων αυτές..
Τι ισχύει;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φταίω;

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ένα δικαίωμα που απορρέι από μέσα σου, μην το δέχεσαι από τον άλλον ως δώρο. Δεν το έθεσα εγώ, ο Νίτσε το διατύπωσε, κι είχε απόλυτο δίκιο. Ο σεβασμός δεν κερδίζεται, εξυπακούεται, είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ. Η εκτίμηση είναι που κερδίζεται. Εκεί μπερδεύεστε, κι εσείς και πάρα πολύς κόσμος καθώς φαίνεται.

Στις κοινωνικές μας σχέσεις, και τα σχεσιακά εμπίπτουν στους κανόνες των κοινωνικών σχέσεων, ακολουθούμε ένα άτυπο και άρρητο πρωτόκολλο συμπεριφοράς όπου δεν υποτιμούμε τον άλλο άνθρωπο. Εφόσον τον επιλέξαμε, προς τι η διαμαρτυρία; Αν αποφασίζουμε να συνεχίζουμε μαζί του, ενώ ταυτόχρονα τον θεωρούμε χαζό, βαρετό, οτιδήποτε, την ευθύνη την φέρουμε εμείς που συνεχίζουμε. Αλλιώς γιατί δεν φεύγουμε αφού τόσο μας ενοχλεί; Αφού βαρεθήκαμε; Αφού δεν είμαστε ικανοποιημένοι;

Η υποτίμηση όχι μόνο δεν φέρνει την υποτιθέμενη επιθυμητή αλλαγή, αλλά αντίθετα δημιουργεί τέτοιο άγχος κι απαξία στο άλλο άτομο που εκείνο φέρεται με τέτοια ανασφάλεια και τέτοια σύγχυση που γίνεται ακόμα λιγότερο «ενδιαφέρον» στα μάτια του δυσαρεστημένου! Επομένως ποιός φταίει; Ο κακομαθημένος μπεμπές της σχέσης, που έχει διδαχτεί ότι ο κόσμος του χρωστάει να του ικανοποιεί όλα τα χατίρια. Όταν ανατρέφουμε παιδιά πρέπει να τα μαθαίνουμε ότι δεν τους χρωστάει όλος ο κόσμος επειδή έχουν όμορφα μάτια. Πρέπει κι εκείνα να είναι εντάξει.

Οι πράξεις μας κι οι συμπεριφορές μας αξιολογούνται και κρίνονται, οπωσδήποτε. Αυτό δεν δίνει όμως δικαίωμα σε κάποιον να κρατά τεφτέρι, να βαθμολογεί και κατόπιν να μοιράζει ποινές σε ένα άτυπο ποινολόγιο. Αν το κάνει, τότε όχι μόνο είναι κακομαθημένος μπεμπές αλλά και χειριστικός τενεκές. Δεν χρειαζόμαστε τέτοιους στη ζωή μας. Δεν είναι θέμα «του τελείωσε ο έρωτας». Είναι ζήτημα κοινωνικής αναπηρίας του. Οι άνθρωποι που τους τελειώνει ο έρωτας δεν φέρονται ως κομπλεξικά νευρόσπαστα, τερματίζουν την σχέση αναγνωρίζοντας ότι κι ο θάνατος του έρωτα μέσα στη ζωή είναι. Κι είναι καλύτερα να κρατάς όμορφες αναμνήσεις από το να εξευτελίζεις αυτό που κάποτε τίμησες.

Μην είσαι τόσο σίγουρη πάντως ότι οι πρώην του ήταν «γυναίκες με όρια» ενώ εσύ ας πούμε είσαι κάποια ανίσχυρη θυματάρα. Απλά δεν έχεις φτάσει στο αμήν ακόμη. Θα φτάσεις και θα σηκωθείς να φύγεις. Γιατί από τραχανάδες πήξαμε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News