Αποφεύγω όπως ο διαβολος το λιβάνι τις οποιεσδήποτε επαφές με συμφοιτητές και συμφοιτήτριες. Ακόμα και με αυτές που κάναμε παλιά παρέα.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γειά αμποπαρέα,
τελευταία έχω διαπιστωσει ότι δεν είμαι ομαδική παικτρια, τουλάχιστον, έτσι νομίζω. Είμαι φοιτήτρια και δουλεύω παράλληλα. Στη δουλειά δεν έχω παρατηρησει κάτι το τρομακτικό διότι δουλεύω μόνη. Στο πανεπιστήμιο είναι το πρόβλημα. Ενώ στα πρώτα χρόνια της φοιτησης μου μου άρεσε η ομαδική δουλειά που μας εβάζαν και οι συναναστροφές με το περιβάλλον, τωρά στον τελευταίο χρόνο όλο αποφεύγω τους συμφοιτητες, αναλαμβανω μόνη μου να φέρω εις περας την ομαδική, αποχωρω από τις ομάδες που με βγαζουν και παρουσιαζω μόνη μου ολόκληρο κομμάτι. Δεν με κουραζει.
Αξίζει να σημειωσω πώς αποφεύγω όπως ο διαβολος το λιβανι τις οποιεσδηποτε επαφες με συμφοιτητες και συμφοιτήτριες. Ακόμα και με αυτες που καναμε παλιά παρέα.
Ώρες ώρες νομίζω ότι μπορεί να μου το βγαζουν τα άτομα. Όλο αυτό ξεκινησε οταν ορισμενα άτομα, συμφοιτητες και συμφοιτήτριες αρχισαν τα κακεντρεχει σχολια σε κλήση για την ομαδική εργασία και δεν μου άρεσε που γελουσαν. Ο ένας μου βάραγε πώς με δεχτηκαν στον πανεπιστημιακό ραδιοσταθμό αφού δεν μιλάω καθαρά, η άλλη σχολιασε βαθμολογιες, μια άλλη τις μουσικές επιλογές κτλ κτλ. Είμαι όντως μη ομαδικος παίκτης ή απλώς ψάχνω τον εαυτό μου; Απλά κάποια πράματα δεν με πειθουν πια.
Να πω οτι νοσηλευτικε η μητερα μου για ένα μήνα στο νοσοκομείο και από τότε βλέπω κάποια πράματα από διαφορετική σκοπια.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ειρήνη
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Νομίζω δεν βοηθάει κι ότι μάλλον ονοματίσαν και τις σπουδές σου σεμινάρια. Αλλά άλλο αυτό θα μου πεις (είναι;)
Τέλος πάντων, το ανησυχητικό δεν είναι ότι δεν είσαι ομαδική παίκτρια. Αυτό πολλοί το έχουν, είναι επιθυμία ελέγχου και φόβος παρεμβολής άλλων ως αστάθμητος παράγοντας. Εκεί που εντοπίζω εγώ το πρόβλημα είναι η κοινωνικοποίηση με τους άλλους συμφοιτητές στο βαθμό όπου δεν μυγιαζόμαστε με τη μύγα. Πιθανώς είναι κάτι άξιο μιας μικρής εξερεύνησης. Πόσο δεκτική είσαι στο τα γέλια να μην έχουν προσωπικό στόχο εσένα συγκεκριμένα; Ή το έχεις δέσει ότι είναι κάτι εναντίον σου; Και πώς οδηγήθηκες εκεί; Έχει κάποια σημασία. Νομίζω μια συνομιλία με έναν άνθρωπο εντελώς έξω από το συγκείμενο και κατά προτίμηση ειδικό θα έβγαζε ενδιαφέροντα συμπεράσματα που θα σε βοηθούσαν περισσότερο απ’όσο θα μπορούσαμε εμείς εδώ. Περαστικά στη μαμά σου, σιδερένια!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αρχικά, περαστικά στη μαμά σου. Δε νομίζω ότι δεν είσαι απαραίτητα ομαδική παίκτρια. Ίσως απλά έτυχε να συνεργαστείς με μη κατάλληλα άτομα. Κι εγώ είχα θέματα στο πανεπιστήμιο σε κάποιες ομαδικές εργασίες. Υπήρχαν περιπτώσεις που αδυνατούσα ο ίδιος να βάλω όρια ή να επιμείνω στη διατύπωση της γνώμης μου και στο τέλος οι εργασίες δεν ήταν αυτές που έπρεπε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εργασία όπου ο φίλος μου τότε (με τον οποίο κατά τα άλλα κάναμε καλή παρέα έξω) έκανε σχεδόν τα πάντα μόνος του, χωρίς να με αφήνει να κάνω κάτι. Και δεν είναι ότι είχα επαναπαυτεί. Του έλεγα να κάνω… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι αυτό που λες όμως. Και στην δουλειά τα ίδια συμβαίνουν και συχνά δεν έχεις περιθώρια να πεις όχι. Έχει σημασία και τη δουλειά θέλει να κάνει η κοπέλα αλλά στραβόξυλα υπάρχουν παντού. Δεν μπορείς να περιμένεις να περνάει παντού η γνώμη σου και ας έχεις 1000 δίκια.
Αυτό ήθελα να συμπληρώσω, επίσης. Ότι στη δουλειά δεν έχεις πάντα το περιθώριο να πεις όχι και αναγκάζεσαι να συνεργαστείς με άτομα με τα οποία δεν τραβάει η συνεργασία.
επιθυμία ελέγχου και μεγάλος βαθμός αυτοπροστασίας, ο οποίος μας κλεινει σε γυάλα και που και αυτό με την επιθυμία ελέγχου σχετίζεται μαζί με εναν μη απαρτιωμένο ευατό. Στο τέλος για να έχεις τον απόλυτο έλεγχο σε ότι σε αφορά και για να προστατέψεις το πολύτιμο εγώ σου ακόμα κι από την πλάκα καταλήγεις σαν την κλασική χριστουγεννιάτικη ταινία με τον σκρουτζ. Επειδή τα καταφέρνεις και μόνη σου πχ με τις εργασίες συχνά και καλύτερα γιατί αποφεύγεις καθυστερήσεις θέματα συντονισμού κλπ μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο που λες καλύτερα μόνη. Αλλά είναι όντως καλύτερα? Μόνος ούτε στον παράδεισο έλεγε παλιά ο… Διαβάστε περισσότερα »
Θα έλεγα, it depends.
Ήμουν με παρέες συμφοιτητών που έλεγαν διάφορα «πειράγματα» για εμένα, όταν ήμουν εκεί. Έτσι νόμιζα. Όταν απαντούσα με πειράγματα ξαφνικά σταμάταγαν τα γέλια και επικρατούσε αμηχανία ή μου έλεγαν ότι γίνομαι ενοχλητική.
Με λίγα λόγια, ωραία τα αστεία μέσα στην παρέα αλλά δεν είναι πάντα καλοπροαίρετα. Καμία φορά είναι μπηχτές.
Ο συγχρονος κοσμος χωριζεται σε ακολουθους και haters σε θετικους η πολιτικα ορθους κ σε τοξικους η κακοποιητικους. Με μια τετοια θεωρηση μονοδρομικα στοχος ζωης γινεται να πεταμε τους τοξικους και να μενουμε με τους ακολουθους και τους θετικους. Αυτη η θεωρηση για μενα ειναι χυδαια και υπευθυνη για την παραγωγη αδυναμων ανθρωπων. Ο δικος μου κοσμος χωριζεται σε ανθρωπους που εχουν προθεση ( να σε βλαψουν) και σε ανθρωπους που δεν εχουν κι επισης σε ηλιθιους και εξυπνους κι απο τα 40 κ μετα που εριξα πολυ νερο στο κρασι μου υπαρχει και η κατηγορια των μη ηλιθιων αλλα… Διαβάστε περισσότερα »
Έχουν κάτι να κερδίσουν. Να σε απομακρύνουν με τον τρόπο τους, γιατί δεν μπορούν να σου πουν στα μούτρα σου ότι είσαι παρείσακτος -τι είναι, τίποτα αγενείς; Έως ω του καταλάβουν ότι δεν πιάνεις το νόημα και στο εξηγήσουν ξεκάθαρα, ότι τόσο καιρό απλά σε ανέχονταν από ευγένεια.
Ωραίες οι συμβουλές, θα τις κρατήσω για την εποπτεία. Βέβαια, σκοπός μου δεν είναι να αποκτήσω την κυριαρχία, σιχαίνομαι να παίρνω τέτοιον ρόλο. Απλώς να μην γίνομαι ανεπιθύμητη, γιατί τότε φεύγω από μόνη μου.
Εμένα δεν μου φαίνεται ότι έχεις πρόβλημα με την συνεργασία, πιο πολύ ότι έχεις παρεξηγηθεί με τα άτομα αυτά και είναι εμπόδιο στο να συνεργαστείς.
Όταν θα δουλέψεις θα δεις πραγματικά τι σημαίνει να μην είσαι ομαδικός παίχτης.
Δεν μου ακούγεσαι μη ομαδική παίκτρια. Πιο πολύ για άτομο κουρασμένο από δουλειά κ σπουδές, κ τώρα με τη μαμά σου άρρωστη (περαστικα της), που έχει πολλές παραπάνω ευθύνες από οτι οι ανέμελοι (υποθετω) συμφοιτητές σου κ δεν έχεις όρεξη κ χαζά “αστεια”, αλλά θες να τελειώνεις με τις εργασίες σου γιατί έχεις κ άλλα πράγματα να κάνεις. Το ομαδικό πνεύμα θα το δεις κ όταν θα είσαι σε κάποια δουλειά με άλλους. Μη ομαδικοι, είναι αυτοί που ενώ όλοι βάζουν ιδέες, αυτοί λένε ότι ήταν δική τους, αυτοί που ενώ αναλαμβάνουν μέρος από project δεν το κάνουν κ κρεμάνε… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, ψάχνεσαι…καλό είναι…συνέχισε.
Έχω και εγώ το θέμα να προτιμάω να φέρνω εις πέρας τις δουλειές μόνη μου, αλλά στην δικιά μου περίπτωση είναι αυτό που λέει η Ρένα. Επιθυμία ελέγχου και φόβος εξάρτησης από άλλους που δεν μπορώ να ελέγξω (ας είναι καλά η αγχώδης διαταραχή μου). Αλλά στη δική σου περίπτωση, μάλλον φοβάσαι την κριτική που υποδηλώνει χαμηλή αυτοεκτίμηση/κοινωνική φοβία. Σε αυτή την περίπτωση το θέμα είναι πολύ πιο βαθύ από τις ομαδικές εργασίες.
με τις ομαδικές εργασίες ειχα κι εγώ κακή εμπειρία στην πρώτη σχολή, 2-3 φορές κατέληξα τελευταία στιγμή να τις κάνω μονη και τότε δεν είχαμε ίντερνετ στα σπίτια κ τις εστίες έπρεπε να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη να γράφω το υλικονπου έβρισκα σε cd να κουβαλάω βιβλία κλπ. Μετα δεν ξαναπήρα ομαδική με πρόφασηοτι δουλευα τις ώρες που μπορούσαν οι υπόλοιποι. στο δευτερο πτυχιο εβαζα ως δικαιολογία την απόσταση. Αντιθετα στο μεταπτυχιακό ειχαμε συνεργαστεί άριστα σε 2 μαθήματα που είχαν ομαδικές
Φυσιολογικό μου φαίνεται με βάση την δική μου εμπειρία. Και εγώ με το που τελειώνει το μάθημα πεταγομουν πρώτη πρώτη να βγω από την αίθουσα και δεν άνοιγα σε κανέναν την κουβέντα 🤣. Πραγματικά δεν ήξερα ούτε φατσικα τους συμφοιτητές μου γιατί δεν τους παρατηρούσα καν. Επίσης εργασίες εννοείται ΠΟΤΕ δεν προτιμάμε ομαδικές γιατί αν επιλέξεις άτομα που δεν ξέρεις θα εξαφανιστούν και θα κουβαλήσεις την εργασία όλη. Ακόμα και αν επιλέγουμε φίλους μας , μας φέρνει σε ακόμη πιο δυσκολη θέση αν είναι άσχετοι και κάνουν τα πάντα λάθος! Στην δουλειά δεν μπορείς να αποφύγεις την συνεργασία, αλλά στην… Διαβάστε περισσότερα »