Η Ρένα απαντά: Δεν αντέχω άλλο την μητέρα μου…

Με κακοποιούσε ψυχολογικά από υπερπροστασία και δεν είναι μια απλή ανησυχία.

_______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα μου σε παρακαλώ θα ήθελα την βοήθειά σου. Είμαι 30 ετών με μια μητέρα 70. Ο πατέρας μου έχει φύγει από την ζωή. Έχω δικά μου προβλήματα υγείας παθολογικά από τα 23. Είμαι μέσα έξω στα νοσοκομεία και ψυχικά εχω κουραστεί. Δουλεύω από το σπίτι, διότι η πάθηση μου δεν μου επιτρέπει να έρθω σε επαφή με οποιοδήποτε μικρόβιο. Ο μισθός που μου δίνει αυτή η εργασία είναι 530 ευρώ.

Η μητέρα μου έχει διαβήτη τύπου 2 από τότε που πήγαινα τελευταία τάξη δημοτικού. Δεν περνώ καλά μαζί της από τα πιο μικρά μου χρόνια. Με κακοποιούσε ψυχολογικά από υπερπροστασία και δεν είναι μια απλή ανησυχία. Δεν μπορείς να λες σε ένα παιδί στις αρχικές τάξεις του δημοτικού, μην πας στο περίπτερο θα σου πάρουν τα όργανα, το περίπτερο ήταν στα 150 μέτρα, ή μην φας από το τάδε σπίτι θα σου ρίξουν δηλητήριο. Ο πατέρας μου ήταν αλλιώς, όμως εγώ μικρή ήμουν προσκολημένη σε εκείνη.

Στο τώρα είναι ότι με ενοχλεί Ρένα. Δεν με αφήνει να ζήσω νεανικά, γιατί νέα νιώθω ακόμη παρότι είμαι 30. Συνέχεια με φορτώνει με τα πρόβλημα της, ενώ εγώ δεν το κάνω. Συνέχεια αναφέρεται στο σάκχαρο, στην πίεση, στην ινσουλίνη, όσο και να σας φαίνεται παράξενο το δικό μου πρόβλημα είναι πιο σοβαρό και ενώ είμαι άνθρωπος που χαίρομαι με τα απλά π.χ να δω μια ταινία εκείνη την ώρα μου μιλάει, χαλαρώνω με το κινητό μετά την δουλειά πάλι μου μιλάει, έρχεται η παρέα μου στο σπίτι θέλει να είναι μπροστά. Όπως είπα δεν επιτρέπεται να πολυβγαίνω. Ακόμη και στον ύπνο μου παρεμβαίνει.

Παλεύω με την ασθένεια μου και δεν αντέχει, ειλικρινά δεν αντέχει η ψυχή μου να με στεναχωρεί συνεχώς κι ενώ της έχω εξηγήσει με όμορφο τρόπο πως θέλω να κυλάει η μέρα μου εκείνη συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο. Έχει παρέες, αλλά ο καθένας έχει την οικογένεια του, την ζωή του. Δεν είναι ότι δεν της αφιερώνω χρόνο. Μιλάμε αλλά μέχρι 2 έως 3 ώρες την ημέρα. Τι να πω με μια 70χρονη; Μου λέει τα ίδια και τα ίδια. Μια κασέτα κάθε μέρα. Ναι κι ας είναι μάνα μου, τι να πω; Ίσως κάποιοι πείτε φύγε, ζήσε με μια φίλη ή ζητά να συγκατοικισεις με άλλους. Δεν φτάνουν κι έπειτα δεν μπορώ να ζητήσω από τον κάθε άνθρωπο που θα ζει μαζί μου να ζει με το να απολυμαίνεται συχνά σύμφωνα με οδηγίες του γιατρού μου, να μην καπνίσει, να μην το ένα, το άλλο…

Δεν βρίσκω λύση και στεναχωριέμαι. Θέλω το χώρο μου, μα δεν τον έχω… Δεν νιώθω ηρεμία στο σπίτι μου. Εκείνη μόνιμα φωνάζει, είναι χειριστικη και το παίζει κακομοίρα. Τα προβλήματα της τα σέβομαι, αλλά ζητάω κι εγώ τον σεβασμό. Την κατανόηση, την γαλήνη. Κι έρχονται οι μνήμες που πιο νέα, στα 18 έως 23 που αρρωστησα, με μείωνε για πολλά. Έπειτα βλέπω και τα περιστατικά κακοποίησης και πνίγομαι, γιατί κι εκείνη με έχει κακοποιησει 2 φορές σωματικά πριν 2 χρόνια. Καμια φορά σκέφτομαι να… μήπως λυτρωθώ, αλλά πάντα ανάβει ένα φως μέσα μου και μου δίνει ζωή.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φελίνα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Όσο κι αν μπορώ να κατανοήσω σε νοητικό επίπεδο τα προβλήματα υγείας μιας 70χρονης και την όποια μοναξιά της ηλικίας της, οφείλω να πω ότι αυτή είναι μια επιστολή που όλο το δίκιο είναι με το μέρος της κόρης. Σου κάνω μια μεγάλη αγκαλιά αγαπητή Φελίνα επομένως, παρόλο που όσα θα πω δυστυχώς δεν κάνουν μεγάλη διαφορά στην πράξη με τα δεδομένα των οικονομικών και της υγείας που μας αναφέρεις στην επιστολή σου.

Η κακοποίηση είναι απαράδεκτη, ακόμα κι από την άρρωστη μητέρα, πόσο μάλλον σε επίσης ασθενή κόρη. Ελπίζω ότι έχει μπει όριο και δεν θα τολμήσει να επαναλάβει κάτι ανάλογο. Πιστεύω ότι τα υπόλοιπα με την υπερπροστασία και την κατατρομοκράτηση (παθογένειες ελληνικού τύπου οικογένειας) είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν τώρα που είναι τόσων χρονών, δεν χρειάζεται κιόλας.

Πρέπει να βγαίνεις μόνη σου χωρίς να της δίνεις πλήρη αναφορά κάθε φορά. Δεν έχει άλλες επιλογές, θα αναγκαστεί να το δεχτεί στην πράξη. Τι θα κάνει, θα σε κλειδώσει απ’έξω; Θα καλέσεις αστυνομία και κλειδαρά, τότε. Επίσης πρέπει άμεσα να βρεις τρόπο να κλειδώνει η πόρτα στο προσωπικό σου χώρο. Το σπίτι ανήκει και στις δυο εφόσον κατοικείτε εκεί μέσα κι οι δυο, δικαιούσαι να φέρεις καλεσμένους, δικαιούσαι ιδιωτικότητας και περιορισμού της πρόσβασης στον εντελώς προσωπικό σου χώρο όταν το ζητάς. Να απευθυνθείς και γι’αυτό σε κλειδαρά εν ανάγκη.

Ειλικρινά θα αναρωτιόμουν αν κάπου είσαι φάουλ αλλά δεν το βρίσκω πουθενά. Ούτε αδιαφορείς για την ευζωία της, ούτε την παρατάς χωρίς μια ανθρώπινη κουβέντα, ούτε βλέπω μνησικακία, μόνο απολύτως δικαιολογημένο παράπονο. Μπορεί να βοηθηθείς από ειδικούς στο τηλέφωνο 10306 όπου θα σε κατευθύνουν σωστά. Λειτουργεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας δωρεάν 24 ώρες το 24ωρο. Περιλαμβάνει επίσης υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής μέριμνας από κοινωνικούς λειτουργούς καθημερινά από 9πμ ως 9μμ. Εύχομαι να βοηθηθείς.

 –Αν έχετε άτομο στο περιβάλλον σας ή οι ίδιοι κάνετε σκέψεις αυτοκτονίας, καλέστε άμεσα στο 1018, την Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία για να λάβετε επαγγελματική βοήθεια σε καθεστώς εμπιστοσύνης.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News